Sunday, August 31, 2008

Zero sum

failure chart



    










failing heart



‘This is exactly what I wanted’
‘It is what I needed all along”
‘I totally understand how you feel’
‘I am a cynic, I have low tolerance for dreamers’
‘I expect nothing, I accept everything’
‘Hope is for the anachronistic sentimentalists’
‘Love is a deceitful dependency with a deadline’

‘It’s alright, it's ok, I am in control’
"I am a loner after all"


Remember my soothing smile, my unblinking eyes, my proud and undisturbed posture, as I was uttering those reassuring words to you?
Well, I - sort of - lied.
Truth was being devaluated fast against these statements.
But these statements were the only hard currency I had, and I thought that patience invested in lenience with a high interest rate, would provide good profits, in the long term. I thought these statements were absolute return time-deposits.So, I lied.I can say that now, being broke.
I learned through experience that investing in futures, leaves you usually empty-hearted and empty-handed.



Saturday, August 30, 2008



στην Κυβέλη μου

Thursday, August 28, 2008



Με τον καφέ στο χέρι γλιστράει πάνω στα νερά που ξερνάει το χαλασμένο της ψυγείο, αλλά με ακροβατική αριστοτεχνία αμέσως ανακτά την ισορροπία της - κάτι της έμεινε μετά από τόσα χρόνια ενόργανη, έχει γλυτώσει πολλά κατάγματα- και απτόητη κατευθύνεται προς το σαλόνι. Αρπάζει την τσάντα και τα κλειδιά της, ‘ πρέπει να φωνάξω τον ψυκτικό όπωσδήποτε’, κάνει ένα νοητό υπόμνημα στον εαυτό της πριν βάλει συναγερμό και βγει από την πόρτα. Τώρα ενεργοποιεί το συναγερμό και το πρωί. Προ μηνός, όταν έλειπε διακοπές, ανοίξανε το σπίτι της διπλανής μέρα-μεσημέρι και το αδειάσανε με την ησυχία τους, σαν μεταφορείς του Βεινόγλου. Κανείς δεν πήρε είδηση. Επαγγελματίες κλέφτες- Αδιάφοροι γείτονες 1-0.
9μιση στο κέντρο και καιρός να ξεσυνηθίζει από την Αυγουστιάτικη ξ-άπλα. Του χρόνου και πάλι μόνοι. Τώρα , όλο οι ελεύθεροι πολιορκημένοι μονομάχοι μαζί, ετοιμοπόλεμοι βγαίνουν στην αρένα. Κι εκείνη, μια ανάμεσά τους.
Βάζει το κουλούρι μέσα στην τσάντα της, γιατί την άλλη φορά της είχαν κάνει παρατήρηση οι υπευθυνοι του Άττικό μετρο’. Ο νεαρός emo δίπλα έχει μπει σε έναν κινησιολογικό διαλογισμό που θυμίζει ορθόδοξο Εβραίο μπροστά στο Τείχος των Δακρύων. Μια πολύ όμορφη, προκλητική κοπέλα περνά αυτάρεσκα μπροστά του, χορεύοντας μια χαλαρή εκδοχή του χορού των 7 πέπλων, αλλά εκείνος παραμένει πιστός στο i-pod του. Στους δύο τρίτος δεν χωρεί. Καλά, οι νέοι ερωτοτροπούν μόνο με την τεχνολογία πια; Και οι γυναίκες, όλο και περισσότερο γδύνονται για να τραβήξουν την προσοχή τους. Φευ... Πιάνει τον εαυτό της να παρακολουθεί με θαυμασμό τη ‘Σαλώμη’ καθώς απομακρύνεται στο βάθος της αποβάθρας. Πάντα της αρέσει να παρατηρεί περισσότερο τις γυναίκες, παρά τους άνδρες. Οι άνδρες κερδίζουν την προσοχή της αλλιώς. Όχι με την πρώτη ματιά. Όχι εικαστικά. Άλλο το γυναικείο κορμί, η θηλυκή κίνηση και η σημειολογία των ενδυματολογικών επιλογών που χαζεύεις όταν η γυναικεία ματαιοδοξία έχει κέφια και βγαίνει για τη συγκομιδή της ημέρας. Προς άγραν βλεμμάτων.
Στρίμωγμα αναμενόμενο για Δευτέρα τέτοια ώρα. Για τρεις στάσεις όμως κάνεις υπομονή κι απλά μετράς ανάποδα.
Φτάνει λίγο λαχανιασμένη στο γραφείο που είχε τη συνέντευξη και κάθεται πέντε λεπτά στην είσοδο της πολυκατοικείας, για να πέσουν οι σφυγμοί της. Μια τελευταία ματιά στο καθρεφτάκι. ‘Ευτυχώς που μικροδείχνω’ σκέφτηκε και θυμήθηκε το ‘Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν’. Γέλασε με τη σκέψη της. ‘Όχι αυτή τη φοράδα όμως’.
Ο συνεντευξιαστής της (sic) εμφανίζεται από τη μισάνοιχτη πόρτα του γραφείου του και της γνέφει με ύφος κυβερνητικού εκπροσώπου να περάσει. Χωρίς να το αποχωριστεί, κάθεται απέναντί της στο μικρό τραπέζι συσκέψεων . ‘Μας έχει εντυπωσιάσει η δουλειά και το βιογραφικό σας . Πως νομίζετε ότι μπορούμε να συνεργαστούμε;’ Δεν πρέπει να είναι πάνω από 35 ετών σκέφτεται και ξαφνικά νοιώθει λιγότερο σφιγμένη. Αρχίζει να μιλά για τη δουλειά που ξέρει να κάνει τόσο καλά. Κι όσο μιλάει, τόσο εκείνος χαλαρώνει και το πρόσωπό του αρχίζει να συσπάται. ΄Καλά πάμε’ σκέφτεται και συνεχίζει. Στο τέλος είναι απόλυτα σίγουρη ότι τον έχει κερδίσει γιατί ο απέναντι έχει μεταλλαχτεί σε φυσιολογικό άνθρωπο. Μένουν πια τα διαδικαστικά. Σε όλα συμφωνήσαν. Μέχρι και στα χρήματα.’ Τώρα είναι η ώρα του πιο σημαντικού μου όρου’, σκέφτηκε. 10 με 4. Δυστυχώς αδιαπραγμάτευτο εκ των συνθηκών. ‘Η πλάσμα τηλεόραση είναι δυσανάλογα μεγάλη γι αυτό τον χώρο’ παρατηρεί μέσα της, καθώς η μάσκα ξαναγυρίζει στο πρόσωπο του νέου επιχειρηματία, σαν ξαφνικό μπότοξ. Τα επιχειρήματά του απολύτως κατανοητά, αλλά και η όμορφη, προκλητική ιδέα της συνεργασίας τους αρχίζει να απομακρύνεται λικνιζόμενη σαν τη 'Σαλώμη' του μετρό.
Η κόρη της είναι ακόμα μικρή, τη μεγαλώνει και μόνη. Αν ζούσαν οι γονείς της θα ήταν αλλιώς. Όπως τότε που δούλευε κανονικά. Αλλά αυτές οι σκέψεις είναι άχρηστες. Πάς μπροστά με αυτά που έχεις. Kαι τώρα έχει ένα απρόσμενο ψιλόβροχο που χαϊδεύει τα πρόσωπα των περαστικών, οι οποίοι τρέχουν σαν κυνηγημένοι από τον Γκοτζίλα. Κακό πράγμα η πάγια στάση άμυνας. Γίνεσαι κυνηγημένος και χωρίς κυνηγό..Η υγρασία τη φιλά στο στόμα και στα μάτια κι εκείνη ανταποκρίνεται στο άγγιγμα αυτό. ‘Κι’ όμως κάτι όμορφο θα συμβεί, το νοιώθω να έρχεται. Θα ψάξω να το φέρω’ . Η μάνα της έλεγε ‘κάθε εμπόδιο για καλό’. Εκείνη τελευταία λέει ‘κάθε εμπόδιο, για καλό και για κακό, το πηδάμε και πάμε παρακάτω’.
Είναι καθισμένη οκλαδόν στο πεζοδρόμιο έξω από το μετρό και δεν πτοείται από τη βροχή. Έχει γύρω της τέσσερα καλάθια. Το ένα γεμάτο ματσάκια ρίγανη, το άλλο λεβάντα και τα άλλα δύο έχουν μπουμπούκια από μικρά τριαντάφυλλα περασμένα σε σπάγκο. Είναι γύρω στα εξήντα, φτωχά ντυμένη, σοφά αργή και σαν καλή μάγισσα των αρωμάτων ξεχωρίζει τα ματσάκια της τελετουργικά και τα δένει στοργικά με όμορφες μπλέ και ροζ κορδέλες. Δεν την είχε προσέξει όταν έβγαινε βιαστική από το μετρό για να μην αργήσει στο ραντεβού της. Καθώς περνάει περιεργαζόμενη τη μικρή πραμάτεια, η λεβάντα και η ρίγανη ζωντανεύουν από την ψιλή βροχή και εκείνη κλέβει λίγο από το μαγικό τους φίλτρο με μια βαθειά εισπνοή. ‘Δώστε μου παρακαλώ ένα ματσάκι τριαντάφυλλα. Εκείνα τα άσπρα που στάζουν κόκκινο στην άκρη.’
‘Κάτι όμορφο συμβαίνει πάντα στη χώρα των θαυμάτων, όταν κοιτάς’. Η ομορφιά εξάλλου, δεν είναι ιδιότητα του αντικειμένου, αλλά άποψη του υποκειμένου. Περνάει στο χέρι της σα βραχιόλι τα τριαντάφυλλα της νεράιδας του Συντάγματος. Σε ένα λεπτό έρχεται και η άμαξα του μετρό.


Άσε που το βράδυ θα δει από την ταράτσα της τον Άρη να χαμογελά φωτεινά στον ουρανό, καθώς θα πλησιάζει φλερτάροντας την απόμακρη Σελήνη.

- για τη Λουκία





Thursday, August 21, 2008

dear deer


Odds are that our ode is atonic, my love.
Despite the much desired resonance we are still emitting white noise.
Desire sounds like no Symphony when the longing remains distant, my fawn.
You hurry and disinfect the territory first,
So I can wear my hygienic suit and come near.
For the fear of options contaminating the safe deposits we stand on is grand.
And we are not yet immune to futures and bonds, my dear.
But, whatever the prognostics may predispose us for, all in due time,
I am still a precog, my paramour.
And as such, I foresee no joint accounts, no alliance, no securities,
No commodities and no derivatives. Never.
Just a flow of aspirations cashed, in the lowest of rates ever.
So tonight, I am heading for another write-down, I fear.
In a bear market, the heart has always been a high-risk, long-term investment. It is clear.
So, quick, clasp your profits and run as fast as you can,
my deer.

Monday, August 18, 2008

18 - 8 - 08, 2 a m.

Saturday, August 16, 2008

πρόσεχε τη ζημία!


Οι λέξεις,
που σκαρφαλώνουν αγκομαχώντας τα απότομα σκαλοπάτια της σκέψης,
αλλά δειλιάζουν τελευταία στιγμή να γλιστρήσουν στην τσουλήθρα της ανάσας
και φυγαδεύονται άρον-άρον, για να στοιβαχτούν ασύντακτες, στα σκοτεινά ερμάρια της απώθησης και της χαμένης ευκαιρίας.
Γράψε 7.
Τα μετέωρα χαμώ-γελα,
που ξάφνου λογικεύονται
μπροστά σε έκτακτο δελτίο πρόγνωσης καινού αέρος.
Συν 4.
Τα χνώτα,
που έγιναν παλίνδρομα
και εξατμίζονται αδύναμα πριν ενωθούν και αναληφθούν,
για να ποτίσουν την αμείλικτη έρημο της εκούσιας ανομβρίας.
Βάλε κι αλλά 8.
Η ευκαιρία,
που σαν υποψήφια ανάμνηση και ανυποψίαστη στιγμιαία πεταλούδα
στραγγαλίζεται από τη μαυροφορεμένη ματιά,
που συστολή τη συστολή έκανε τις κόρες της μαύρες τρύπες,
να εξαφανίζουν τις προοπτικές.
10 ακόμα και φτάνει.

Είναι αρκετά.
Όλα τα χαμένα στα αζήτητα ζυγίζουν πάνω από 21 γραμμάρια.
Βαραίνει περισσότερο η ψυχή
κάθε φορά που κομμάτι της
χάνεται με όσα χάνεις, πριν για τα καλά χαθείς.




Thursday, August 14, 2008

'δέδυκε μεν ά σελάννα και Πληιάδες με
σαι δε νύκτες παρά δ 'έρχετ' ώρα εγώ
δε μόνα κατεύδω'
- Σαπφώ -

ηΟι δύο χρόνιοι πρώην της - ο γκόμενος και ο άντρας της - βρήκαν καινούργιες γυναίκες και περνάνε μέλι. Μέχρι που παντρεύονται. Ξανά. Η ανταπόκριση ήρθε γα τον έναν από τη Σαμοθράκη και για τον άλλον από τα Κήθυρα (αυτά παθαίνει όποιος έχει παντού ρεπόρτερ). Έκτακτες ειδήσεις. Τα έμαθε τα νέα μαζί, σε ένα δίδυμο βάπτισμα στην ήττα. Το πήρε όμως καλά ο πληγωμένος εγωισμός της. Στο δεύτερο μαντάτο βέβαια, λίγο φρίκαρε γιατί η διπλή κλωτσιά κάτω από τη μέση είναι ύπουλη. Αλλά 'το έχει' τώρα πια το παιχνίδι. Μετά από τόσα στραπάτσα έγινε βετεράνα και ξέρει να στέκεται στο ύψος του τίτλου της. Ξέρει να τα 'γράφει', με το να γράφει στο μπλογκ της , σε Α4, στ' αρχίδια που δεν έχει, βαθιά μέσα της... Και αυτή η μέθοδος λειτουργεί σχετικά καλά τα τελευταία χρόνια.
Ευτυχώς φέτος είναι μόνη δεκαπενταύγουστο στη ναρκωμένη Άθήνα, με τα δύο ανοιχτά περίπτερα, τους ζητιάνους όλους στη θέση τους να περιμένουν ελεημοσύνη από τον κανένα και το πουθενά και τους εναπομείναντες ντελιβεράδες να γκαζώνουν κόντρα στη σιωπή των άδειων δρόμων. Και λέει ευτυχώς, γιατί θέλει να είναι μόνη τον τελευταίο καιρό και επιζητούσε να περάσει τα γενέθλιά της με τον εαυτό της (εξάλλου κανενός άλλου δεν του καίγεται καρφί). Το ανέλπιστο μπόνους ήταν η άδεια πόλη. Και λέει ευτυχώς, γιατί δε φοβάται το εγκαταλελειμένο τοπίο, της αρέσει να κάθεται με ανοιχτά παράθυρα, και ν' αφουγκράζεται τη βαριά ανάσα της κοιμισμένης Αθήνας.
Ο φόβος είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη πράγματα που πήραν 'δυσμενή' μετά τα δύσκολα. Από τότε έχει μπει μια παγοκύστη στο συναισθηματικό της γίγνεσθαι και το μούδιασε το θεριό. Στην αρχή ήταν πολύ έντονη η παρουσία της απουσίας του. Γιατί τη μετέφραζε ως παραίτηση, γιατί νόμιζε ότι ήταν ήδη νεκρή, σαν τη Νικόλ Κίντμαν στους 'Άλλους'. Αλλά με το χρόνο, τσίμπημα στο τσίμπημα βεβαιώθηκε ότι ζωντάνεψε και άρχισε να βιώνει την α-φοβία ως προσωπική της επιτυχία και συγκριτικό πλεονέκτημα. Μέχρι που τώρα πια, ξεχνάει ακόμα και να κλειδώσει το διαμέρισμα ή να κλείνει τα πατζούρια.
Τον τελευταίο χρόνο, οι κορυφώσεις της εορταστικής υστερίας - Χριστούγεννα και Δεκαπενταύγουστος - που τυγχάνουν να συμπίπτουν με τα γενέθλιά της, την βρίσκουν στο σπιτι μόνη. Τι στο σπίτι δηλαδή... Σε όλο το λεκανοπέδιο. Κάποτε αυτό θα την τρόμαζε.


Λέγαμε για την παγοκύστη. Λοιπόν, αυτό το μούδιασμα που κατεύνασε το φόβο, δυστυχώς δεν ήταν μόνο τοπική αναισθησία, αλλά σχεδόν ολική. Είχε και την επίπτωσή της στα αρχετυπικά συναισθήματα. Κοινώς, η ερωτική της διάθεση, μ' αυτά και μ'αυτά, έφυγε γκάσταρμπάιτερ στα ξένα και πάνε μήνες που δεν της έχει στείλει ούτε ένα γράμμα. ΄Έτσι, το 'μόνη στην πόλη' έρχεται και κουμπώνει μια χαρά με το 'μόνη και στο κρεβάτι' σε ένα 'Φουλ τής μόνης'. Εκουσίως. Γιατί δεν είναι ότι δεν τις βλέπει τις ευκαιρίες να χάνονται, όσο εκείνη παραμένει στον πάγο.

14 Αυγούστου, ώρα 11 και μισή.
Έβαλε ένα ποτήρι κρασί και τώρα χαλαρώνει χαζεύοντας τις σκιές των δέντρων έξω από το παράθυρο, ακίνητες, λες και όλη η βλάστηση μπήκε ομοιοπαθητικά σε θερινή δεκαπενταυγουστιάτικη νάρκη. Σκέφτεται ότι για δύο μέρες θα έχει υπερφυσικές ιδιότητες και απόλυτη εξουσία. Θα μπορεί να διακτινίζεται όπου θέλει στην προσωπική της πόλη.
Χτυπά το τηλέφωνο και είναι ο Νάσος που την παίρνει να της ευχηθεί από σήμερα, γιατί φεύγει, λέει, διακοπές. Μα είναι καταπληκτικό. Λες και όλοι ακολουθούν συντονισμένοι κάποιες οδηγίες άμεσης εκκένωσης, που εκείνη αγνοεί. Και τώρα, ο τελευταίος κάτοικος της πόλης που ξέρει, εγκαταλείπει κι αυτός. Του εύχεται κ
αλό δρόμο και να προσέχει στη μαζική επιστροφή.
Παίζει με το σκύλο της, ακούει τη μουσική της, διαβάζει τα βιβλία της, γράφει, ζωγραφίζει με λέξεις, χρώματα και σχήματα, φτιάχνει εικόνες, σκέφτεται συνέχεια και χαίρεται τόσο πάρα πολύ που δεν τη διακόπτει κανείς, γιατί όλοι είναι ολοι διακοπτόμενοι και που δεν τής λείπουν πια οι άνθρωποι όπως παλιά. Τώρα δεν είναι πλεόν ανασφαλής. Τώρα τους ξέρει καλύτερα και την κουράζουν περισσότερο..
Πώς έφτασε να είναι τόσο μόνη; Κακές επιλογές, κακές συγκυρίες, κακές συνήθειες...
Φίλους έχει λίγους. Λίγους και καλούς. Το γαμώτο έιναι ότι δεν έχει να μοιραστεί την καθημερινότητά της. Αλλά ούτε κι η καθημερινότητά της ξέρει αν θέλει να την μοιράζεται με κανέναν. Και ίσως αυτή την αμφιθυμία την εκπέμεπει προς τα έξω. Γιατί όλα εκπέμπονται.
Και αύριο θα εκπέμπει φουλ η πανσέληνος πασών πανσελήνων και εκείνη θα την προϋπαντήσει σαν τεράστια τούρτα γενεθλίων. Χαμογελά στην ιδέα να φυσά προς την κατεύθυνση του ουράνιου δίσκου και να κάνει την ευχή της.
Και εκείνη τη στιγμή,
παραμονή τού αυγουστιάτικου φεγγαριού,
πριν ξεστομίσει την επιθυμία της στο κλείσιμο και αυτού του κύκλου,

την παίρνει τηλέφωνο.
Ακριβώς όπως στην τριανταμία Δεκεμβρίου.

Wednesday, August 13, 2008

έξοδος κινδύνου

Μπαίνουμε με ωδές
και βγαίνουμε με ωδίνες
-Ο ένας μέσα από τη ζωή του άλλου-
κάθε φορά που μας διασταυρώνει η Τύχη.
και όπως σε κάθε βίαιη έξοδο ,
ο Φόβος από τη μία
και ο Δείμος από την άλλη
ποδοπατούν την Αγάπη
που μπαίνει πάντα στη μέση,
για να τους χωρίσει.



















έρχονται μέρες που ξεχνάω τ' όνομά μου.


έρχονται νύχτες ορυκτές λυσίκομος η μνήμη
βουλιάζει ξαναφαίνεται θηραϊκή και μαύρη
με χορταράκια της βροχής όστρακα βελανίδια
ολίγο φως και μακρινό - ψιχάλα νοσταλγίας.
και βγαίνς σ' άλλες εποχές. Σώματα χρεωμένος.

έρχονται χρόνια χιόνια που με καίνε
αίματα που καλπάζουν
και μια ματιά πανσέληνος από την άλλη όχθη.
Ψηλός γαιώδης χωρικός - από τους λυπημένους-
με μια γυναίκα φωτοστέφανο-ακάνθινο
και την αγάπη αμίλητη στο στήθος.

Και προφητεύω παρελθόν
λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ
και λέω

*****************************************

κλείσε τα μάτια
να ξαναδώ τον κόσμο με τα δικά μου.

****************************************

Αν είναι να μιλήσει κάποιος,
ας πει για την αγάπη.

****************************************

Ξημέρωσε. Αθέατος βασιλικός μυρίζει
αλλά η μέρα δίβουλη γεμάτη έγνοιες.
Προτού με γονατίσει
καλωςσορίζω εδώ το φως
ανοίγοντας χαραματιά στη μνήμη.
Που θα μού φέγγει κάποτε κι εμένα
αν αγαπήθηκα ποτέ.
Και σβήνω δίπλα μου τη λάμπα.

---8---


- Μιχάλης Γκανάς (Παραλογή) -

Tuesday, August 12, 2008

Τ'μπιλίσαμε....


Ο Γιώργος βάζει χέρι (και πόδι) στη μικρή Γεωργία με το πρόσχημα ότι θα την σώσει από την μεγάλη, κακιά αρκούδα. Ο σάτυρος.



Monday, August 11, 2008

ab-sense-less-ness


h o r r o r v a c u i





aka

a captain whose ship has not been built
a mother in confusion her cradle still unfilled
a heart with no companion

a soul without a king
a prima ballerina who cannot dance to anything
a promise that counts for nothing you must keep it nonetheless


SHE (janaina-yemaya)







Yemaja is a female orisha (african deity) who set sail from her homeland along with other energy forces of nature and embraced the shores of the Americas.
She is the ocean, the essence of motherhood, and a protector of children.
She is Yemoja, Ymoja, Iemanja Nana Borocum, Iemanja Bomi, Iemanja Boci (Africa), Yemanjá, Iemanjá, Janaina (Brazil), Yemaya, Yemayah, Iemanya (Cuba), La Sirène, LaSiren (Haiti, Vodoo), Yemalla, Yemana (New Orleans, Voodoo)


(art by brazilian born janaina tchape)

Sunday, August 10, 2008

*
Gentlemen,

I don't need your organization.
I've shined your shoes,

I've moved your mountains and marked your cards.
But Eden is burning.
either get ready for elimination

Or else your hearts must have the courage
for the changing of the guards.


Peace will come with tranquility and splendor on the wheels of fire
But will offer no reward when her false idols fall
And cruel death surrenders with its pale ghost retreating
Between the King and the Queen of Swords.
*

s o m e t i m e s ,
y o u j u s t h a v e t o .

Friday, August 08, 2008

i feel i am back...


your slow motion salsa-ing in front of the luminous egg of prosperity
is the visual translation of marisa monte's words about love.
and suddenly it is hot, humid and lazy again. And it feels like home again.

.
.^.
coriander is the main ingredient of meals and its scent blends nicely with black vanilla and orange blossom,
while the screen from dar el beida hides away framework and reveals our canvas.
the essence of us.
"*"

)*(
it is a blessing to be pulled out of the shadows and let yourself be bathed by the light of new eyes
who just happen to emit at the right place, the right time, like human lighthouses.
{{*}}

-^-
always the sun.
and it is always the sun everywhere.
.=.
}-{
Wind slapping the leather tenderness of bright red babush
behind the protective shield of a struggling umbrella, as sand forcefully takes over our weak establishment.
)o(
=:::::::=
seconds before the sandstorm, a small shot of narcissism.
*******
/-/\-\
a city drapped. a city sensually covered.
half-naked, under the sheets everything is happening in slow and deep strokes.
\,/,\,/

"""""""""""""
tapas.smoke,tiled floors and wine. the last night with my arabian knights on andalucian ground.

perfect.i got me some orange blossom incense and oriental music to get me through the transmission

now that i feel i am back
and eager to be touched again.
-o8o-

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna