Tuesday, March 25, 2008

προθεσμία λέξης




Η Έμπνευση κάνει πήδους από ανθρώπινο μπαλκόνι σε ανθρώπινο μπαλκόνι που είναι τα μάτια
και βουτά στις σκοτεινές κάμαρες των μυαλών.
Ξαποσταίνει για λίγο στην καθεμιά, στολίζει το χώρο της με λεξομπουκέτα και στη συνέχεια πατάει πάνω στη γραμμή του τετραδίου, την κάνει τεντωμένο σχοινί που απλώνεται από μπαλκόνι σε μπαλκόνι και δένει με κόμπο ασφαλείας η προστάτιδα των επικίνδυνων ακροβατικών, η ΣυγΚυρία, για να συνεχίζει η Έμπνευση τα σουλάτσα της, παρέα με τις καινούργιες Ιδέες που κουβαλάει στο λεξιλόγιό της. Τις συνταγές δηλαδή που αποσπά σα λάφυρα από τις διαφορετικές κάμαρες, για να έχει κάθε φορά το φαγητό στο επόμενο κατάλυμα, διαφορετική γεύση.

Έ
χω να κλάψω διαβάζοντας διήγημα κάποιους αιώνες. Ο πεζός λόγος δε χώνεται μέσα από τους πόρους και κάτω από το πετσί μου, για να με μαχαιρώνει εκ των έσω, όπως η ποίηση με τις αιχμηρές της Λέξεις ( όσο πιο μικρή η ποίηση, όσο πιο λίγες και κοντές οι Λέξεις της, τόσο πιο αδίστακτη και επικίνδυνη γίνεται). Η τελευταία φορά που έκλαψα διαβάζοντας πεζό, πρέπει να ήταν με Μπουκόφσκυ. Όχι από συγκίνηση, αλλά από φόβο, μην καταντήσω σαν τους ήρωές του, γιατί πολύ τους συναισθανόμουν από μικρή, αν και δεν καταλάβαινα το λόγο, μιας και μου έλειπε ακόμα το password Ε-Μ-Π-Ε-Ι-Ρ-Ι-Α-Π-Ο-Γ-Ν-Ω-Σ-Η. Είχα όμως παιδιόθεν το ταλέντο της διαίσθησης και της λογικής και ήξερα βαθιά μέσα μου ότι η Ελπίδα είναι αυτό το πράγμα με φτερά (βλ. Έμιλυ), η οποία όμως δε σε πάει καθόλου μακριά - για να ακριβολογούμε δε σε πάει πουθενά και καθόλου - αν δεν την χτίσεις με πολύ ιδρώτα και κόπο, που πάνε ούτως ή άλλως στράφι χωρίς το πανάκριβο και μονάκριβο καύσιμο που διαχωρίζει τους ανθρώπους και καθορίζει το μέλλον τους και το λένε Τύχη. Ειδικά αυτήν, τρέχα
βρες την... Γιατί κανείς δε την έχει σε περίσσευμα, για να σου τη χαρίζει μόνο και μόνο επειδή είσαι φέρΕλπις. Αν σκάψεις βαθιά μέσα στη Ζωή, μπορεί κάποτε να βρεις κάποιο κοίτασμα Τύχης και τότε φροντίζεις να την ρουφήξεις σαν τη μοναδική ευκαιρία που είναι, αν βέβαια προλάβεις πριν σου εξατμιστεί. Γι αυτό και όταν άκουγα να λένε 'έχει ο Θεός', απαντούσα πάντα από μέσα μου 'και γι' αυτό το λόγο θα τα κρατήσει όλα για πάρτη του' και ευχόμουν στους αισιόδοξους αυτούς νώες να παραμείνουν αδαείς για όσο περισσότερο γίνεται, ει δυνατόν μέχρι να σβήσουν μια μέρα από αιφνίδια Γνώση (που ενώ είναι απελευθερωτική όταν χορηγείται ελεγχόμενη και σε μικρές ποσότητες, σε ρίχνει μπαμ και κάτω όταν την καταπιείς ξεροσφύρι και με τη μια, όντας αδαής)
Σ
ήμερα λοιπόν μετά από χρόνια, έκλαψα διαβάζοντας το 'με λένε Λέξη' της Μαρίας Μήτσορα. Δεν έκλαψα από φόβο, ούτε από συγκίνηση, αλλά από Επίγνωση. Εκείνη την αίσθηση που σε πλημμυρίζει κάθε φορά που βιώνεις την Επικοινωνία - ελάχιστες στιγμές πριν την Έμπνευση - και ξεβράζει μπροστά σου σε αιχμηρές Λέξεις, πλήθος αγουροξυπνημένες Αλήθειες από τα έγκατά σου,
που θα σε ξυπνήσουν κι αυτές με τη σειρά τους
με τον γνώριμο, βουβό
πόνο
ο οποίος δεν είναι άλλος
από το βαρύ σου
πένθος
για όλες τις Λέξεις που έζησες,
τις Λέξεις που έληξες,
αλλά πιο πολύ ακόμα,
για όλες εκείνες τις εύηχες Λέξεις
που
φοβάσαι ότι δε θα αξιωθείς ή αξιώσεις τον εαυτό σου να ζήσει.




Sunday, March 23, 2008

Wednesday, March 19, 2008

η νηρηίδα αναδύθηκε από το βυθό

και έγινε νεράιδα



Tuesday, March 18, 2008

the times they art a-changing


NEW LIFE BERLIN is a contemporary art festival dedicated to new modes of moving and existing.Curated from participatory art community WOOLOO.ORG, NEW LIFE BERLIN aims to connect the critical resources of a global network of artists with a specific geographical location of importance to today's cultural production.

NEW LIFE BERLIN is taking place in Berlin, Germany from June 1-15 2008.

Unlike traditional art festivals and biennials, the NEW LIFE BERLIN artistic program is open to participation from international artists throughout the festival period.

By keeping participation open - while still curated - it is the intent of the curatorial team to test the critical value of the much discussed online community, while simultaneously serving as an investigative platform for a fluid cultural landscape that can no longer be controlled by any centralized apparatus.

In other words, as contemporary as it gets!

Saturday, March 15, 2008

family reunion:
1. Sachelanthropus tchadensis
2. Orrorin tugenesis
3. Ardipithecus ramidus
4. Australopithecus anamensis
5. Australopithecus afarensis
6. Kenyanthropus platyops
7. Australopithecus africanus
8. Paranthropus aethiopius
9. Australopithecus Gahrl
10. Homo Habilis
11. Homo rudolfensis
12. Paranthropus boisei
13. Homo ergaster
14. Paranthropus robustus
15. Homo erectus
16. Homo heidelbergensis
17. Homo neantherdalensis
18. Homo sapiens




Ο δράκος του παραμυθιού δεν είναι παραμύθι. ΕΊχε φτερά και πέταγε και έφτυνε φωτιά. Τον βρήκανε στον Καύκασο, στην Τρανσυλβανία. Ακριβώς όπως τον περιγράφουν στα παραμύθια. Τελικά, η συλλογική μνήμη είναι πανίσχυρη και οι μύθοι το αποδεικνύουν. Αύριο τα ξωτικά, τα φαντάσματα οι μονόκεροι, όλα τα μυθικά και μεταφυσικά είναι εν δυνάμει φυσικά φαινόμενα. Οι θρύλοι κουβαλούν αποδείξεις για τους ενήλικες, όσο κοιμίζουν τα μωρά.

Wednesday, March 12, 2008



{star, flower, touch, silence, void, star, flower, touch, silence, void, star, flower, touch, silence, void....}

organic geometry & hyperbolic patterns:
the sequence of us,
doomed in its algorithmic karma,
completes yet another round
only to start rendering
a new one
-a seemingly different sequel from its structurally twin prequel-
with hope of improvement
as its momentum.

Thursday, March 06, 2008

Monday, March 03, 2008

suspendedanimation



Ο κοκκινολαίμης μου έχει τρεις μέρες να φανεί.
Τα ψίχουλα τα τρώνε πια οι γάτες.
Θα μετανάστευσε, λες...
Ποτέ δεν κατάλαβα, αυτή την ελπίδα πως την καταπίνεις έτσι, ασυνταγολόγητη.
Δε φοβάσαι την τοξικότητά της; Τόσοι και τόσοι χάθηκαν στην ανατροπή της.
Τουλάχιστον εγώ κυκλοφορώ με την Απογοήτευση κεντημένη στη φόδρα
όλων μου των ρούχων -με όμορφα καλλιτεχνικά γράμματα-
να θυμάμαι από ποιές αλλαξιές πέρασα και γδύθηκα αυτή που είμαι.
Απογοήτευση γράφεται πάντα καλλιτεχνικά. Πλάγια. Με κλίση προς το χώμα).
Γιατί παλιά, κοίταζα ψηλά και αναρωτιόμουν πώς και πού πέταξε η αγάπη. Τώρα πια, ξέρω.
Θα είχε επείγουσες δουλειές, θα είχε ασύστολα ψέμματα, θα είχε αιφνίδιο θάνατο.
Πάω κι εγώ να μελετήσω, να συγκεντρωθώ στην Από-Γνωση,
μπας και ολοκληρώσω το διδακτορικό μου στην Απο- Μόνωση και βρει αντίκρυσμα η μοναξιά.
Και ειρήσθω εν παρόδω, λέω να πάψουμε κι εμείς οι δυο να κάνουμε παρέα τις σιωπές μας.
Έτσι όπως καταντήσαμε, θα σκοτώσουμε ο ένας τον άλλον με την πρώτη αιχμηρή λέξη.

Κοκκινολαίμης δε θα ξανάρθει. Μόνο πεινασμένες γάτες θα γυροφέρνουν
ό,τι απόμεινε από τα ψίχουλα της προσμονής μου.




Saturday, March 01, 2008

A.I.

'Χειρίζεσθε τον ανελκυστήρα με ηπιότητα προς το συμφέρον σας.
Θα φτάσετε ασφαλέστερα και ταχύτερα στον προορισμό σας'

Ποτέ ξανά δε συνάντησα ανελκυστήρα τόσο ευέξαπτο και εκδικητικό. Κάθε φορά που με συνοδεύει στον προορισμό μου προσπαθώ να του συμπεριφέρομαι με πραγματική ενσυναίσθηση και να είμαι όσο πιο συνεργάσιμη και συγκαταβατική γίνεται, για να μη βρεθώ ποτέ αντιμέτωπη με την εκδικητική οργή του.
(τεχνητή ευφυϊα στο κέντρο της Αθήνας)

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna