Saturday, February 23, 2008






μισώ.

έτσι το άφησε,
και πήγε να ολοκληρώσει αλλού.


ισξ

Friday, February 22, 2008

shut up and drive


(προϋπόθεση, για να διαβάσεις το πόστ αυτό, διανοούμενο αρσενικό χαμερπές, είναι να δεις τη γυναικάρα δεξιά, να τραγουδά το ομώνυμο άσμα. τρεις φορές. θα το θελήσεις και ο ίδιος, θα δεις)

πές μου τώρα ότι δε σού άρεσε η Rihanna, γιατί είναι τόσο mainstream και καθόλου ποιοτική. πες μου ότι θα προτιμούσες να σού ειχα ανεβάσει το θηλυκό Βέλτσο να σού στραμπουλάει τον εγκέφαλο. πες μου ότι δεν κουνήθηκε κάτι...μέσα σου. πες μου ότι δε σε συγκινούν τα προφανή και θέλεις τη γυναίκα εγκεφαλική και πνευματώδη. πες μου ότι για να πας στο κρεβάτι θέλεις πρώτα η γυναίκα να σε ξεσηκώσει με την καλλιέργειά της και τα πνευματικά της προσόντα. πες μου ότι ερωτεύεσαι την αδερφή-ψυχή της (μάλλον θα το έκανες και με την αδερφή της). πες μου ότι λατρεύεις τον εσωτερικό της κόσμο κι ότι θα την αγαπούσες και με πεσμένο βυζί και κώλο.

πες μου, μωρό μου. μίλα μου γι αγάπη.
πλάκα σού κάνω.
shut up and drive.
για ένα joy-stick δε γίνονται όλα;

Thursday, February 21, 2008


s
n o w


a
g
a
i
n


p
l
e a s e


Wednesday, February 20, 2008

















The sense of danger must not disappear:
The way is certainly both short and steep,
However gradual it looks from here;
Look if you like, but you will have to leap.

Tough-minded men get mushy in their sleep
And break the by-laws any fool can keep;
It is not the convention but the fear
That has a tendency to disappear.

The worried efforts of the busy heap,
The dirt, the imprecision, and the beer
Produce a few smart wisecracks every year;
Laugh if you can, but you will have to leap.

The clothes that are considered right to wear
Will not be either sensible or cheap,
So long as we consent to live like sheep
And never mention those who disappear.

Much can be said for social savoir-faire,
But to rejoice when no one else is there
Is even harder than it is to weep;
No one is watching, but you have to leap.

A solitude ten thousand fathoms deep
Sustains the bed on which we lie, my dear;
Although I love you, you will have to leap;
Our dream of safety has to disappear.


- w.h. auden


Tuesday, February 19, 2008

O where are you going?



"O where are you going?" said reader to rider,
"That valley is fatal when furnaces burn,
Yonder's the midden whose odours will madden,
That gap is the grave where the tall return."

"O do you imagine," said fearer to farer,
"That dusk will delay on your path to the pass,
Your diligent looking discover the lacking
Your footsteps feel from granite to grass?"

"O what was that bird," said horror to hearer,
"Did you see that shape in the twisted trees?
Behind you swiftly the figure comes softly,
The spot on your skin is a shocking disease."
"Out of this house," said rider to reader,
"Yours never will," said farer to fearer,
"They're looking for you," said hearer to horror,
As he left them there, as he left them there.

W. H. Auden


ο κοκκινολαίμης και η ελιά


έκανα έναν καινούργιο φίλο.

σσσσσ.....ξεπέρασε τον φόβο του,


καταπολεμώντας την πείνα του


και έκτοτε, με επισκέπτεται συχνά.


Να και η παγωμένη ελιά (άσχετο, αλλά εξίσου εντυπωσιακό).





Friday, February 15, 2008


Να' σουν από μια μεριά να μ' έβλεπες. Θα φούσκωνες από περηφάνια. Τότε. Έτρεξα κι εγώ τώρα με κομμένη την ανάσα να σου πω τα καλά νέα, αλλά δεν είχα πια πού να σε συναντήσω.Τα στέκια μας έκλεισαν όλα, το ένα μετά το άλλο. Ως δια μαγείας άλλαξαν δρόμο, άλλαξαν χέρια, άλλαξαν λόγο ύπαρξης, ζωή.
Μόνο ένα έμεινε ανοιχτό:
To εντός και επί τα αυτά, Λήθης και Πόνου γωνία.
Αυτό δεν κλείνει ποτέ. Κάνουμε, βλέπεις, βάρδιες εκ περιτροπής, πότε η Άρνηση, πότε η Ελπίδα και πότε εγώ.

Tι πόρνη κι αυτή η Αμοίραστη χαρά! Φτιασιδωμένη να κάνει πιάτσα σε βομβαρδισμένη πόλη...


Sunday, February 10, 2008

If I could tell you...


Time will say nothing but I told you so,

Time only knows the price we have to pay;
If I could tell you I would let you know.

If we should weep when clowns put on their show,
If we should stumble when musicians play,
Time will say nothing but I told you so.

There are no fortunes to be told, although,
Because I love you more than I can say,
If I could tell you I would let you know.


The winds must come from somewhere when they blow,
There must be reasons why the leaves decay;
Time will say nothing but I told you so.

Perhaps the roses really want to grow,
The vision seriously intends to stay;
If I could tell you I would let you know.

Suppose all the lions get up and go,
And all the brooks and soldiers run away;
Will Time say nothing but I told you so?
If I could tell you I would let you know.

W.H. Auden

L I G H T P L E A S E




Saturday, February 09, 2008


και το αίμα νερό γίνεται 
και το νερό αίμα

photoshoppingspree

Friday, February 08, 2008





Αμέτρητα, βαλασαμωμένα πουλιά καρφωμένα για πάντα πάνω σε ένα κομμένο δέντρο,


ο ορισμός της απόλυτης σιωπής.


( βιτρίνα του Natural History Museum Λονδίνου)


Thursday, February 07, 2008

Tuesday, February 05, 2008

Εἰκόνα

Πῶς δοκιμάζουν τὰ ὄργανα οἱ μουσικοὶ πρὶν ἀπὸ ἔναρξη συναυλίας
ἔτσι κι ἐγὼ τώρα χειριζόμενος λέξεις

εὐαισθητισμὸς εὐαισθησία αἰσθητισμὸς
εὐαισθησία καὶ αἰσθητῆς τὸ εὐαίσθητον
εὐαισθησιακὸς εὐαισθησιάζομαι εὐαισθησιασμὸς
εὖ καὶ αἰσθητικὸς καὶ αἰσθησιακὸς
αἰσθαντικὸς ἴσως
αἰσθ-ἴσως αἰσθαν-ἴσως
αἰσθ-ἀδελφέ μου καὶ Ἐσθὴρ ἀπ᾿ τὴ Βίβλο

ἀρχίζει μὲ χειροκροτήματα τὸ ποίημα.

-Nίκος Καρούζος


Ιούλιος 1999

– Ἔ, Μάρκο Πόλο
μοῦ φώναξε τότε «ὁ Χριστός»
ἄδεια ἡ Φωκίωνος Νέγρη
μονάχα ἐμεῖς οἱ δυὸ
εἴχαμε μείνει
καὶ τὰ σκυλιά.

-Μίλτος Σαχτούρης

Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι


Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα-
ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω
ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς.
Μὴ μὲ ρωτᾷς.
Δὲν ξέρω σοῦ λέω.
Δυὸ παράλληλα φῶτα ἀπ᾿ τὸ ἴδιο κέντρο. Ὁ ἦχος τοῦ νεροῦ
ποὺ πέφτει τὸν χειμῶνα, ἀπ᾿ τὸ ξεχειλισμένο λοῦκι
ἢ ὁ ἦχος μιᾶς σταγόνας καθὼς πέφτει
ἀπό ῾να τριαντάφυλλο στὸν ποτισμένο κῆπο
ἀργὰ-ἀργὰ ἕνα ἀνοιξιάτικο ἀπόβραδο
σὰν τὸν λυγμὸ ἑνὸς πουλιοῦ. Δὲν ξέρω
τί σημαίνει αὐτὸς ὁ ἦχος-ὡστόσο ἐγὼ τὸν παραδέχομαι.
Τ᾿ ἄλλα ποὺ ξέρω στὰ ἐξηγῶ. Δὲν τὸ ἀμελῶ.
Ὅμως κι αὐτὰ προσθέτουν στὴ ζωή μας. Κοιτοῦσα
ὅπως κοιμότανε, τὸ γόνατό της νὰ γωνιάζει τὸ σεντόνι-
Δὲν ἦταν μόνο ὁ ἔρωτας. Αὐτὴ ἡ γωνία
εἶναι ἡ κορυφογραμμὴ τῆς τρυφερότητας, καὶ τὸ ἄρωμα
τοῦ σεντονιοῦ, τοῦ λευκοῦ καὶ τῆς ἄνοιξης, συμπλήρωναν
ἐκεῖνο τὸ ἀνεξήγητο ποὺ ζήτησα, ἄσκοπα καὶ πάλι, νὰ στὸ ἐξηγήσω.

-Γιάννης Ρίτσος

Απλοί στίχοι

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.

- Τάσος Λειβαδίτης

Φοβᾶμαι...

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι
καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου
βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ
πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα
μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα
τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες
καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ ξανασπάζουν
ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν
καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατί, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.

Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.

- Μανώλης Αναγνωστάκης





Όλοι έρχονται για να φύγουν και φεύγουν αργά ή γρήγορα.
Μερικοί όμως φεύγουν νύχτα, για να μην εξηγηθούν.
Τις περισσότερες φορές, εκεί που ετοιμάζεις βραδυνό, ακούς το τρίξιμο τών μεντεσέδων κι αναρωτιέσαι τι θα το κάνεις τόσο φαγητό.
Κάποιες άλλες φορές βιάζονται τόσο, που ξεριζώνουν στο έβγα τους όποια καρδιά τυχαίνει να τους μπλοκάρει την έξοδο. Aκόμα και μικρού παιδιού.
Περαστικοί είναι όλοι. Αυτό να θυμάσαι κι εσύ και να σιγοψιθυρίζεις κάθε που βάζεις ακόμα ένα πιάτο στο τραπέζι.
Αυτοί που φεύγουν νύχτα, παίρνουν μαζί τις βαλίτσες με τις εξηγήσεις και το μισό από καθετί που νόμιζες αδιαίρετο, όπως η εμπιστοσύνη. Αυτής, πριν την τεμαχίσουν, της χαρίζουν το φως της, για να βλέπει καλά τα χάλια της.
Πίσω τους αφήνουν πολυκαιρισμένες δικαιολογίες, ξεθωριασμένες αφορμές και αφόρετα τα αναπάντητα, για να σε περπατάνε μέρα μπαίνει- μέρα βγαίνει και να λιώσουν τελικά με το σύρε κι έλα στα καλντερίμια του χρόνου,
πάνω στα απομεινάρια απ' τις μνήμες.



Monday, February 04, 2008

Sunday, February 03, 2008


Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.
Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.
Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου

και πιό μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί κάθε που μας μετράει το άδειο.
Φυσάει άδειο δωμάτιο.

Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.
Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.

Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου
επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το ακράτητο όνομα τους
semprevives
semprevives
- αιώνιες, αιώνιες
μην τύχεις και ξεχάσεις τι δεν είσαι.

-Κική Δημουλά

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna