Monday, October 29, 2007

last measure


On all the worrying in your days
If things could last and made to stay,
Or would they go on much too long ,
If they should be cut,
Or left postponed:

If the wine bottle lasts till dawn,
If your word’s lasting till she’s gone,
If savings last for your gray age,
If eyelids last till the last page,
If love’s for long or for a day,
If gas lasts as much as you pay,
If cd lasts for one last song,
If food lasts less when measured wrong,
If your insomnia lasts night-long,
If the long version lasts too long,
If your gardenias last till spring,
If your lust lasts for your new fling,
If silence lasts long for your thoughts,
If last call lasts for one last shot,
If your shoes last till 50th round,
If your seeds last to fill the ground,
If bookshelves last to fit your books,
If workout lasts your perfect looks,
If things to last you need to stall,
If you should ever reach your goal,

Here’s a cut-version to this lot,
A shortcut through your every thought,
It’s a last ‘if’
And think it fast:

What if this night should be your last?

loud n' clear, dear.



ή
το φεγγάρι σου στό πιάτο μου

destijl me and I will bauhaus you, after.


Piet Mondrian, 1923



Rietveld, the Schröder House, 1924.

πότε? ποιός ήρθε?

(ένα μικρό, χαρακτηριστικό παράδειγμα, που επιβαβαιώνει ότι υπάρχουν οι δημιουργοί που δίνουν πρώτα τις απαντήσεις σε ερωτήσεις που έπονται χρόνια, πολλά χρόνια μετα. οι πυλώνες τής εξέλιξης, πού λέγαμε, Sputnik.)

Sunday, October 28, 2007



stomp-stomp:play ->freeze-frame // rewind<-
stab-stab:play ->freeze-frame // rewind<-
bang-bang:play ->freeze-frame // rewind<-

sys rq:
power [enter]
Ins violence
edit self [cut,cut,cut]
customize self [copy-paste-save as favorite]
ctr -> all
del -> hope.
esc -> humanity
game = over


Άσε λοιπόν το μελόδραμα και πάψε να παραπονιέσαι, δήθεν, για τον άδικο τούτο κόσμο. Αν δε χαιρόσουν να τον βλέπεις να χάνει αίμα κάθε μέρα, δε θα 'χες λόγο να συνεχίζεις να πληγώνεις.

(μετά το 'eastern promise' τού D.Cronenberg, πού με είδε χθες βράδυ. Γιατί εγώ, μάλλον δεν τo είδα, αφού είχα τα μάτια ερμητικά κλειστά την περισσότερη ώρα)

Friday, October 26, 2007

περιχαρής γέγονα

you have the right, I remain silent.

the true character of liberty is independance maintained by force.
- Voltaire



η ελευθερία-προσταγή, στoιβάζει την άλλη, την αδιακήρυχτη και αδιεκδίκητη στο πατάρι με τα ελαφρά καλοκαιρινά, για να φορεθεί την επόμενη σαιζόν -αν είναι επίκαιρη- ενώ, σα βαρύ παλτό πετάει πάνω μας ασήκωτες διαθέσεις και προθέσεις, για να μάς προστατέψουν, τάχα, από πιθανή κακοκαιρία. έτσι, γονατίζει κανείς αδιαμαρτύρητα, υπό το βάρος ξένων δικαιωμάτων, γιατί άντε να βρει το δίκιο του, απέναντι σε αξιωματικό καθεστώς, πού δεν αμφισβητείται...









ten

ring
chill


('jimmy corrigan, the smartest kid on earth')

Wednesday, October 24, 2007

περί βλακείας


...Κάποιος που αποτολμά να μιλήσει περί βλακείας διατρέχει να βρεθεί σε κίνδυνο να βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση: ενδέχεται να το ερμηνεύσουν ως αλλαζονεία ή ακόμα και ως διατάραξη της σύγχρονης εξέλιξης....

...Μόλις γεννηθεί ένας λογοτέχνης, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σχεδόν απερίγραπτη αντίδραση, που φαίνεται ικανή να πάρει κάθε μορφή: προσωπική, όπως για παράδειγμα τη σεβάσμια μορφή ενός καθηγητού φιλιλογίας, ο οποίος συνηθισμένος να στοχεύει σε αποστάσεις απροσδιόριστες, αστοχεί ολέθρια στο παρόν...

...Ακόμα και η αισθητική απόλαυση είναι συγχρόνως κρίση και αίσθημα. Ο Καντ αναφέρεται σε μια ικανότητα αισθητικής κρίσης και σε μια κρίση κατά προτίμηση, αλλά να επαναλάβω και την αντινομία στην οποία οδηγεί:
Θέσις: Η κρίση , κατά προτίμηση δε βασίζεται σε έννοιες, διαφορετικά θα ήταν αμφισβητήσιμη (απόφαση βάσει αποδείξεων)
...αντίθεσις: Βασίζεται σε έννοιες, διαφορετικά θα ήταν αδιαφιλονίκητη (επιδίωξη ομοφωνίας)...

...Την αδιάντροπη όσο και παντοδύναμη εξουσία της βλακείας επάνω μας μπορούμε να τη συνειδητοποιήσουμε βλέποντας την ευγενικάη και συνομωτική έκπληξη που δείχνουν πολλοί άνθρωποι, μόλις αντιληφθούν πως κάποιος, στον οποιόν έχουν εμπιστοσύνη, έχει την πρόθεση να επικαλεστρεί αυτό το τέρας με το όνομά του...

...Γνώρισα σύντομα και το ιστορικό κύρος τής βλακείας, όταν, αναζητώντας προγενέστερους ερευνητές της- μού κάνει εντύπωση πόσοι λίγοι από αυτούς έγιναν γνωστοί, αλλά οι σοφοί όπως φαίνεται προτιμούν να γράφουν περί σοφίας!...

...Η εξουσία εκνευρίζεται λιγότερο με την ανικανότητα ενός ανίσχυρου, παρά με την άρνησή του. Αυτό συμφωνεί με την άποψη ότι η εξυπνάδα έυκολα τον εξοργίζει. Την εκτιμά, βέβαια στν δουλοπρεπή, αλλά μόνο εφόσων συνδέεται με μια υποταγή ανευ όρων...

...Ακόμα και η δικαιοσύνη δεν έχει μείνει αλλώβητη από αυτή την προσωπική προκατάληψη και καταδικάζει μια έξυπνα οργανωμένη εξκληματική πράξη με ιδιαίτερη δυσμένεια, ως δόλια και απεχθή...

...Το πιο έξυπνο σε αυτό τον κόσμο είναι να γίνεσαι όσο το δυνατόν λιγότερο αντιληπτός. Και αυτό αποτελεί πολύ συχνά το επισφράγισμα κάθε σοφίας...

...βλακεία έχει άμεση συγγένεια με τη ματαιοδοξία: ένας ματαιόδοξος άνθρωπος δίνει την εντύπωση ότι αποδίδει λιγότερο απ' όσο θα μπορούσε... Το παλιό γνωμικό "Η βλακεία και η υπερηφάνεια είναι όψεις τού ιδίου νομίσματος" αυτό ακριβώς εννοεί, το ίδιο όπως και η έκφραση "η ματαιοδοξία τυφλώνει"...

...Ακόμα και η ιδιοφυϊα συνδέεται άρρηκατα με τη βλακεία. Κάθε εξυπνάδα έχει τη βλακεία της...

...Η ωμότητα είναι πρακτική τής βλακείας...

...Η βλακεία είναι ένα ελάττωμα τού συναισθήματος...

... Η έντιμη βλακεία είναι ελαφρώς δύσκαμπτη στην αντίληψη. Προτιμά το κοινότοπο, γιατί το εντυπώνεται βαθειά λόγω τής συχνής επανάληψης και αν ποτέ συλλάβει κάτι δε δέχεται εύκολα να τής το στερήσουν...

...Με μια λέξη, είναι η συμπαθητική αμιγής βλακεία, και αν δεν ήταν ενίοτε τόσο εύπιστη, ασαφής και ταυτόχρονα τόσο ανεπίδεκτη διδασκαλίας, ώστε να μάς φέρνει σε απόγνωση, θα ήταν πέρα για πέρα χαριτωμένη...

...Σε όντως συχνά κραυγαλαία αντίθεση με την έντιμη βλακεία, βρίσκεται η άλλη , η εξεζητημένη, η ανώτερη.Μπορεί να έχαι όλες τις αρνητικές ιδιότητες τού αδύνατου μυαλού, επιπλέον όμως και όσα προκαλεί ένας ανισσόροπος ψυχισμός, που αποκλίνει τού υγιούς...

...Διότι αν η αυθεντική βλακεία είναι μια ήσυχη καλλιτέχνης, η ευφυής βλακεία είναι εκείνη που συμπράττει στη ζωηρότητα τής πνευματικής ζωής, προπάντων όμως στην αστάθεια και στην έλλειξη τής αποτελεσματικότητάς της....

...Περιστασιακά όλοι είμαστε βλάκες...

...Πράξε όσο καλά μπορείς και όσο άσχημα είσαι αναγκασμένος, γνωρίζοντας πάντα τα όρια τού λάθους τών πράξεών σου... θα ήταν ο μισός δρόμος για μια πολλά υποσχόμενη διαμόρφωση τής ζωής μας....


- 'Περί βλακείας' , Robert Musil

Tuesday, October 23, 2007


Θυμάμαι λατρεμένες αυταπάτες στην αγκαλιά μου.
Να φιλώ εσένα και να αγαπώ τον άλλον μέσα σου, όταν τον άφηνες να γίνεται εσύ.
Κι εσένα, να φιλάς τα πλούτη μιας ψυχής που ποτέ δεν πίστεψες ότι υπάρχει και να αποπροσανατολίζεσαι στους περιμετρικούς κήπους της νέας Βαβυλώνας.


Πόσες φορές σε παρακολούθησα να χάνεις το τραίνο μας...
πόσες φορές σταμάτησα το χρόνο,
για ν' αγκαλιαστούμε στιγμιαία, από αντίθετες διαδρομές..

Αλίμονο στις αναμνήσεις τής ψευδαίσθησις,
που δεν καταλαβαίνουν για ποιο λόγο επιμένουν.

Monday, October 22, 2007

ingredients for poetry

One Art

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent to be lost
that their loss is no disaster.
Lose something every day.
Accept the fluster of lost door keys,
the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.
Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant to travel.
None of these will bring disaster.
I lost my mother's watch. And look!
my last, or next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn't hard to master.
I lost two cities, lovely ones.
And, vaster, some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.
--Even losing you (the joking voice, a gesture I love)
I shan't have lied.
It's evident the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.

- elisabeth bishop

















l(a


le
af
fa

ll

s)

one
l

iness


- e.e. cummings


For poems are not, as people think, simply emotions
(one has emotions early enough)—they are experiences.


—Rainer Maria Rilke



le malheur est l'etat poetique par excellence

-Cioran

Sunday, October 21, 2007

πόρτα-πόρτα

(εικόνες: βαλίτσες τού Αλέξη Ακριθάκη)









'Ολο βιάζεται να φύγει. Φεύγει. Έφυγε. Μια ζωή στο δρόμο.
Μόνιμο μετείκασμα, οι εξώπορτες. Κι όσο λέει, αυτή τη φορά θα μείνω, θα χαλαρώσω, θα κάτσω λίγο παραπάνω και πάει να το ευχαριστηθεί, χτυπάνε το κουδούνι ο ιδιοκτήτης φόβος με την ψιλή κυριότητα και η ανασφάλεια με την επικαρπία - οι διαχειριστές τής χαράς της-
και τρέπεται σε φυγή, γιατί τούς χρωστάει τόσα χρόνια κοινόχρηστα.
Να την πάλι, στα σοκάκια και τις κεντρικές λεωφόρους, στις διαδρομές, τα διάκενα, να σκέφτεται τι ξέχασε να πάρει μαζί της, πως βρίσκεται να τρέχει με έναν εαυτό λιγότερο,
γιατί ανοίγει τις αποσκευές της και ανακαλύπτει ότι κουβαλάει
όλες τις συνήθεις επιθυμίες και εν δυνάμει χαρές,
μείον
εκείνο το όμορφο, που πάλι δεν κατάφερε να το πάρει μαζί της.
Και μες τα ατέλειωτα σύρε κι έλα της, μπερδεύει τα κλειδιά και δεν ξέρει ποια πόρτα,
ποιας ζωής της ανοίγουν.
Μια ζωή εκτός και επί τα αυτά.
Χαρά μου, άνοιξέ μου, κουράστηκα όλο έξω...

ανακοινώσεις-αναζητήσεις-αναρωτήσεις


α) οι δύο μαύροι κρίκοι, λαθρεπιβάτες υπο-στρώματος, καλούνται να παρουσιαστούν αμέσως στη γέφυρα.
β) η κυρία πού δεν κέρασε, αλλά ούτε και πλήρωσε πάλι τα ποτά της , κάνοντας την πάπια, προάγεται από σήμερα σε θηλυκή όνο (όχι Γιόκο, την άλλη) και δεσμεύεται να τα πληρώσει αναδρομικά, με 20% τόκο, εντός τών επομένων 5 ημερών.
γ) γιατί χάνω πάντα το καλύτερο, μού λες;

Saturday, October 20, 2007

happy hour:

όπου και όταν δύοι παραπληρωματικές ατέλειες,
συντελούν σε μία πληρότητα



(aka. when two wrongs make a right)

Friday, October 19, 2007

homo πομφόλυξ

panshipanshi


Το πρωί στο μπάνιο, εκεί που ξέπλενα τις σαπουνάδες από το πρόσωπό μου,
μια σαπουνόφουσκα με πρόσωπο μικρού παιδιού, με κοίταζει για μια στιγμή
κατάματα,
έτοιμη να μού αποκαλύψει το μυστικό τού κόσμου,
για να εξαφανίστεί μαγικά, και μ' ένα 'παφ'
να γίνει
τίποτα,
χωρίς να προλάβει να πει
κάτι.
Ακριβώς δηλαδή, όπως το παθαίνουν και οι άνθρωποι.

Thursday, October 18, 2007

Σχέσεις ζωής

E. Σταυρακάκης 'surreal route poster'



Στη δουλειά μου έχω δύο τύχες. Η μία είναι να αντιμετωπίζω τα πάντα εννοιολογικά και να μεταφράζω ό,τι πιο πεζό σε δημιουργικές εικόνες και λέξεις με τον πιο αφαιρετικό τρόπο. Η άλλη είναι η δυνατότητα επιλογής κατάλληλων συνεργατών, από μια τεράστια γκάμα ανθρώπων. Το πρώτο το έμαθα με τα χρόνια. Το δεύτερο το αποδίδω σε συνδυασμό εμπειρίας και διαίσθησης. Θα σταθώ σ' αυτό. Οι άνθρωποι που επέλεξα να στελεχώσουν τις εκάστοτε ομάδες μου ήταν όλοι αξιόλογοι και ο καθένας τους, με μοναδικά προσόντα. Δύο όμως εξ' αυτών, με έπεισαν από την πρώτη μέρα ότι θα με έκαναν περήφανη για τη δουλειά που κάνω. Ο ένας είναι ο Διονύσης και ο άλλος ο Βαγγέλης. Αν έκανα απολογισμό καριέρας θα μιλούσα αποκλειστικά με συναισθηματικά κριτήρια και θα έλεγα ότι αυτό που έμεινε τελικά είναι οι λίγοι με τους οποίους συνδέθηκα σε όλα τα επίπεδα. Μιλάμε για πλέγμα ζωής. Γιατί όπως ακριβώς στις διαπροσωπικές σχέσεις, έτσι και στις επαγγελματικές, η ουσία βρίσκεται στην Αναγνώριση. Και στην περίπτωση τών δύο προαναφερθέντων, αυτή η διαδικασία υπήρξε αμοιβαία και στιγμιαία. Μαγικα και λογικά, μαζί. Παρέα, η δουλειά έβγαινε νεράκι, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι αντλήσαμε ο ένας από τον άλλον τόσα πολλά και αμοιβαία, που σχηματίσαμε έναν δίαυλο επικοινωνίας από αυτούς που δεν κλείνουν ποτέ. Τώρα ακόμα κι από μακριά, ο καθένας σε άλλη καθημερινότητα, εκμηδενίζουμε τις αποστάσεις και μοιραζόμαστε το προνόμιο τής άλλης, άυλης κοντινότητας, τής αμεσότητας και της αλληλοεκτίμησης. Τους αποκαλώ 'παιδιά' μου κι ας με βρίζουν, γιατί μια τέτοια προσφώνηση, με κυριολεκτικά κριτήρια, δε δικαιολογείται ηλικιακά. Όμως εγώ καμαρώνω σα γύφτικο σκερπάνι όταν μού λένε ότι τούς άνοιξα κάποιους δρόμους και ακόμα περισσότερο όταν τούς βλέπω να οδηγούνται από αυτούς σε προσωπικά, δημιουργικά μονοπάτια. Κι εκείνοι με άλλαξαν για πάντα. Θέλω να το ξέρουν.
Το σημερινό ποστ οφείλει την ύπαρξή του στο Βαγγέλη, που πριν λίγο, μέσα από μια κουβέντα από αυτές πού κάνουμε στο Skype, μού έστειλε και τζούρες από τη δουλειά του, ως φοιτητής αρχιτεκτονικής, στη Μ. Βρετανία. Go baby, Sputnik. The Mir will always be your station. ja milosc ty (συγνώμη για τη στίξη)


E. Σταυρακάκης, vancollection

Βαλχάλια

με ένα zoomάκι, η απόλυτη θρησκευτική εμπειρία.



χωνεύεται καλύτερα με μουσική υπόκρουση το 'Das ring der Nibelungen'τού R. Wagner.
Σερβίρουν βαλκυρίες?
(όταν ο σουρεαλισμός είναι ακούσιος, μιλάμε για πραγματική Θεία Κωμωδία)

Wednesday, October 17, 2007

lovesoreal























beyond watching eyes
With sweet and tender kisses
Our souls reached out to each other
In breathless wonder
And when I awoke
From a vast and smiling peace
I found you bathed in morning light
Quietly studying
All the messages on my phone


























- banksy



Tuesday, October 16, 2007

Opening The Cage (14 variations on 14 words)


I HAVE NOTHING TO SAY AND I AM SAYING IT AND THAT IS POETRY.
- John Cage


I HAVE TO SAY POETRY AND IS THAT NOTHING AND I AM SAYING IT
I AM AND I HAVE POETRY TO SAY AND IS THAT NOTHING SAYING IT
I AM NOTHING AND I HAVE POETRY TO SAY AND THAT IS SAYING IT
I THAT AM SAYING POETRY HAVE NOTHING AND IT IS I ANT TO SAY
AND I SAY THAT I AM TO HAVE POETRY AND SAYING IT IS NOTHING
I AM POETRY AND NOTHING AND SAYING IT IS TO SAY THAT I HAVE
TO HAVE NOTHING IS POETRY AND I AM SAYING THAT AND I SAY IT
POETRY IS SAYING I HAVE NOTHING AND I AM TO SAY THAT AND IT
SAYING NOTHING I AM POETRY AND I HAVE TO SAY THAT AND IT IS
IT IS AND I AM AND I HAVE POETRY SAYING SAY THAT TO NOTHING
IT IS SAYING POETRY TO NOTHING AND I SAY I HAVE AND AM THAT
POETRY IS SAYING I HAVE IT AND I AM NOTHING AND TO SAY THAT
AND THAT NOTHING IS POETRY I AM SAYING AND I HAVE TO SAY IT
AND THAT NOTHING IS POETRY I AM SAYING AND I HAVE TO SAY IT
SAYING POETRY IS NOTHING AND TO THAT I SAY I AM AND HAVE IT


- Edwin Morgan

Monday, October 15, 2007

damaged goods


Το βάθος τής καταστροφής μας

είναι αντιστρόφως ανάλογο με τo ύψος της δύναμής μας.

Πάει και τελείωσε.

Sunday, October 14, 2007

tabula rasa






Ήταν οι πιο πιστοί θαμώνες τού μαγαζιού. Ήρθαν ένα μεσημέρι μιας Τετάρτης και έκτοτε, κάθε Τετάρτη, για έξι ολόκληρα χρόνια, έρχονταν πάντα στις 3 το μεσημέρι. Βρέξει - χιονίσει, θα τους έβρισκες στο μικρό υπόγειο σεπαρέ, με τα δύο τραπέζια και το τζάκι, δίπλα στην κουζίνα. Την πρώτη φορά που τους είδα μου έκαναν πολύ εντύπωση. Ήταν ένα ετερόκλιτο ζευγάρι 35-40, αλλά πολύ ταιριαστό, γιατί ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Εκείνος ψηλόλιγνος κι ευγενικός, με αυστηρή, βυζαντινή φυσιογνωμία και θλιμμένα μάτια. Εκείνη μικροσκοπική, αεικίνητη και πολύχρωμη, με φωτεινό χαμόγελο και σπινθηροβόλο βλέμμα. Κάθισαν στο γωνιακό τραπέζι, παρήγγειλαν και βυθίστηκαν για 3 ώρες σε μία επικοινωνία πού απέκλειε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Αρχικά, νόμιζα ότι ήταν πολύ σοβαρές και επαγγελματικές οι συναντήσεις τους. Δεν υπήρχε αυτή η ένταση, η απόγνωση και η διεκδίκηση που βλέπεις στα ζευγάρια. Ούτε η γλώσσα τού σώματός τους πρόδιδε κάτι τέτοιο. Δεν ήταν παθιασμένη, παρορμητική, αδέξια ή στυλιζαρισμένη. Απέπνεε σιγουριά, αυτοκυριαρχία, ηρεμία και εμπιστοσύνη. Όσο όμως άρχισα να τούς παρατηρώ προσεκτικά, είδα ότι τα μάτια τους τα ένωνε η φωτεινή δέσμη μιας αγάπης-θρησκείας, πέρα από κάθε δογματικό έρωτα. Με προσήλωση και ευλάβεια έρχονταν κάθε Τετάρτη στη μικρή τους εκκλησία, διάλεγαν πάντα τα ίδια πιάτα, χωρίς καμία παραλλαγή - το φαγητό εξάλλου ήταν το πρόσχημα γιατί ήταν άλλη  η πραγματική τροφή τους- και χάνονταν μέσα στις τρίωρες προσευχές τους, οι πιστοί, ο καθένας ενώπιος ενωπίω με τον προσωπικό του Θεό. Έτσι άρχισα να πιστεύω κι εγώ. Ήθελα να συνεισφέρω, να συμμετέχω σε αυτό το μικρό ανθρώπινο θαύμα. Με είχαν κάνει να ελπίζω σε κάτι πού δεν πίστευα ότι υπάρχει.
Έξι χρόνια. Στο ίδιο τραπέζι, ανταλλάσσανε, πάντα σε χαμηλούς τόνους, βιβλιοθήκες, μουσικές, ιστορίες, ταξίδια, μυστικά, ζωές, ψυχές. Κι αφού μετέτρεπαν το νερό σε κρασί και το έπιναν μέχρι την τελευταία γουλιά, μετά χώριζαν με ένα φιλί ζωής στο μάγουλο, πού θα τού κρατούσε ζωντανούς μέχρι την επόμενη εβδομάδα και ένα βλέμμα γλυκό, γεμάτο συνενοχή και εσωτερική δύναμη. Κι εγώ, ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυρας της ιεροτελεστίας τους, ένιωθα να μεταμορφώνομαι μαζί τους. Είδα τις γωνίες μου να στρογγυλεύουν, τα μέσα μου να μαλακώνουν, από Τετάρτη σε Τετάρτη κι από χρόνο σε χρόνο.
Σε κάποια γιορτή μου έφεραν δώρο ένα βιβλίο. Το 'βιβλίο-Κόλαση'. Ένα δοκίμιο για την επανάληψη και πώς μέσα από αυτή, βρίσκει κανείς την έξοδο από την κόλαση της επανάληψης. Δεν τα καταλαβαίνω εγώ αυτά. Κατάλαβα όμως την αφιέρωση: 'Με πολλή αγάπη' έγραφε και ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Την έβλεπα χρόνια τώρα, να αγκαλιάζει τα τραπέζια, τις καρέκλες, να διαπερνά τους τοίχους, να αφήνει τη μυρωδιά της στην κουζίνα και να φωτίζει τα πρόσωπα των ανυποψίαστων συνδαιτυμόνων.
Πρόσφατα, σε ένα τελευταίο τους προσκύνημα παρατήρησα ότι ενώ τίποτα δεν είχε αλλάξει, είχαν ανταλλάξει εαυτούς. Τα δικά του μάτια ήταν τα λαμπερά και τα δικά της τα θλιμμένα. Εκείνος πολύχρωμος, εκείνη σκοτεινή. Σκέφτηκα πώς έτσι πρέπει να συμβαίνει στους ανθρώπους πού ταυτίζονται τόσο. Κάποια στιγμή ανταλλάσσουν εαυτούς και γίνονται ένα.
Μια Τετάρτη, απλά δεν ξαναήρθαν.
Έκτοτε το τραπέζι τους είναι άδειο, όποιοι κι αν κάθονται εκεί.
Έζησα ένα βίαιο θάνατο και μία προδοσία.
Είχα ελπίσει πολύ, εξαιτίας και ερήμην τους.
Πολύ αργότερα, έμαθα ότι ζούνε και οι δύο. Ο ένας εδώ κι ο άλλος εκεί.
Δεν πεθαίνουν βλέπεις μόνο οι πιστοί. Πεθαίνουν και οι θρησκείες τους.

Με λένε Αποστόλη και για 6 χρόνια τούς πρότεινα το πιάτο της ημέρας, αλλά τους σερβίριζα πάντα το ίδιο φαγητό.

Friday, October 12, 2007

Thursday, October 11, 2007

As Soon as Fred Gets Out of Bed

As soon as Fred gets out of bed,

his underwear goes on his head.
His mother laughs, "Don't put it there,
a head's no place for underwear!
"But near his ears, above his brains,
is where Fred's underwear remains.
At night when Fred goes back to bed,
he deftly plucks it off his head.
His mother switches off the lighta
nd softly croons, "Good night! Good night!"
And then, for reasons no one knows,
Fred's underwear goes on his toes.


-Jack Prelutsky

για να να πετάξεις,
πρώτα θα πετάξεις
όσα προστατεύουν,
όσο περπατάς.



Wednesday, October 10, 2007

quid pro quo

sometimes your reason overrides my music

 and sometimes my music undermines your sense



man ray
meret oppebheim


contradict expectations.
surprise the obvious.
make use of the useless.
enter paradox.
the triumph of reason is to cast doubt upon its own validity.



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna