Monday, September 24, 2007

ΕΝ(FIN)




μου είπαν ότι τους είπε κάποιος που το άκουσε από κάποιους που το έλεγαν σε κάποιους, που είπαν ότι ακουσαν κάποιον να το λέει σε έναν άλλον, που έλεγε σε μία ότι άκουσε να λέει ένας, ότι λέγεται κάτι, που έτυχε να ακούσουν από τρίτους, που έλεγαν ότι λένε πως μπλα, μπλα, μπλα,μπλα, μπλα, μπλα, μπλα...


- μα, καλά, τι έργο ήταν αυτό;

- πάντως δεν πήγαινε για 'χρυσό φοίνικα',όπως νόμιζα.

- ούτε για 'χρυσή αγκινάρα' τελικά...

- και τι έλεγαν;

- κάτι για τη ζωή των άλλων. όχι για τη δική τους.

- και γιατί δεν το είπαν κατευθείαν στους άλλους και το ανακύκλωναν μεταξύ τους;

- ξέρω, γω; για να κρατήσει το έργο δύο ώρες.

- και τι κατάλαβες;

- ότι δε θέλω να μάθω.

- αυτοί, τι κατάλαβαν;

- ρώτα τους.

- μπα, ούτε εκείνοι θα ξέρουν.

- σωστά. πάμε στη ζωή μας.

- πάμε. τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε τι ακούμε.
υ.γ. τελικά η κατινιά προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία της. κατά τα ειωθότα. κοινώς, ούτε την ανατροπή που όλοι περιμέναμε δεν είχε το σενάριο.

introduction to poetry (parta 2)

ποίηση δεν ήθελες; πάρε, να'χεις:


κοτόπουλο Tajine ( Μαροκινή συνταγή από χέρι με χένα).

Υλικά:

παστά λεμόνια

σαφράν,

κύμινο,

φρέσκο κόλιανδρο,

πιπερόριζα,

κανέλα,

κρεμμύδι,

σκόρδο,

ελιές

1 κοτόπουλο κομμένο στα 4

(τα παστά λεμόνια τα φτιάχνεις ως εξής: τα μουλιάζεις στο νερό για μια μέρα, την επόμενη τα χαράζεις βαθιά στα 4 και βάζεις μέσα στις χαρακιές χοντρό αλάτι. Στη συνέχεια τα στουμπώνεις όλα μαζι σε βάζο και περιμένεις κανα μήνα. Είπαμε ποίηση. Η ποίηση δε γίνεται στο ξεπέτα)
Μετά από ένα μήνα, τουλάχιστον, όταν είσαι πανέτοιμη/ος από υλικά,
σφάζεις την κότα του γείτονα (πάντα πιο νόστιμη), την ξεπουπουλιάζεις, την καψαλίζεις και την ξεπλένεις με ξύδι και αλάτι, για να ξεμυρίσει.

Σε παράλληλη δράση (split screen) φτιάχνεις μαρινάδα από: σαφράν, κανέλα, πιπερόριζα, κόλιανδρο,σκόρδο, κρεμμύδι και λάδι (με το μάτι και τη διαίσθησή σου, μωρό μου θα δεις πόσο απ' όλα τα υλικά θα χρησιμοποιήσεις. Μην τα θες όλα μασημένη τροφή) και πετάς το κοτόπουλο μέσα να κάνει μια ολονυχτία (βοήθειά του).

Ξημέρωσε; Βγάλε τη γάστρα. Αν δεν έχεις γάστρα, αγόρασε. Ρίξε το κοτοματζούνι μέσα μαζί με φέτες από το παστό λεμόνι, που φρόντισες να έχεις έτοιμο εδώ κι ενα μήνα και μπόλικες ελιές. Άσε το θαύμα να μαγειρεύεται για καμιά ώρα στους 180 βαθμούς.

Σερβίρεις (στους λυσσαγμένους με σιελόρροια, που σε κοιτούν στα μάτια) με ρύζι μπασμάτι στον ατμό και φρέσκοκομμένο κόλιανδρο.

Μετά, τους ζητάς ό,τι θέλεις.Αλλά, ό,τι.


Αφού την έχουν κάνει ταράτσα και σου'χουν παραδώσει γη και ύδωρ, αποτέλειωσέ τους μ' ένα παραδοσιακό γλυκό από τραγανή κρέπα (δίπλα, ας πούμε), τριμμένα αμύγδαλα και σουσάμι, περιχυμένο με κρέμα γάλακτος, για να ολοκληρωθεί η γενεοκτονία. Γιατί, μισές δουλειές εσύ, ποτέ.

Sunday, September 23, 2007

time space continuum





There is no first or last in forever, it is center, there all the time.
-E. Dickinson




And the end and the beginning were always there, before the beginning and after the end, and all is always now.
-T.S. Eliot



The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done; and there is no new thing under the sun.
- Eκκλησιαστής


Saturday, September 22, 2007

introduction to poetry:












I ask them to take a poem


and hold it up to the light like a color slide


or press an ear against its hive.


I say drop a mouse into a poem


and watch him probe his way out,


or walk inside the poem's room


and feel the walls for a light switch.


I want them to waterski


across the surface of a poem


waving at the author's name on the shore.


But all they want to do


is tie the poem to a chair with rope


and torture a confession out of it.


They begin beating it with a hose


to find out what it really means.


- Billy Collins

als das kind, kind war


Lied Vom Kindsein – Peter Handke


Als das Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.
Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.
Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.
Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?
Als das Kind Kind war,
würgte es am Spinat, an den Erbsen, am Milchreis,
und am gedünsteten Blumenkohl.
Und ißt jetzt das alles und nicht nur zur Not.
Als das Kind Kind war,
erwachte es einmal
in einem fremden Bett und jetzt immer wieder,
erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall,
stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen,
konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.
Als das Kind Kind war,

spielte es mit Begeisterung und jetzt,
so ganz bei der Sache wie damals, nur noch,
wenn diese Sache seine Arbeit ist.
Als das Kind Kind war,
genügten ihm als Nahrung Apfel,
Brot, und so ist es immer noch.
Als das Kind Kind war,
fielen ihm die Beeren wie nur Beeren in die Hand
und jetzt immer noch,
machten ihm die frischen Walnüsse eine rauhe Zunge
und jetzt immer noch,
hatte es auf jedem Berg die Sehnsucht
nach dem immer höheren Berg,
und in jeden Stadt die Sehnsucht
nach der noch größeren Stadt,
und das ist immer noch so,
griff im Wipfel eines Baums nach dem Kirschen
in einemHochgefühl wie auch heute noch,
eine Scheu vor jedem Fremden und hat sie immer noch,
wartete es auf den ersten Schnee,
und wartet so immer noch.
Als das Kind Kind war,
warf es einen Stock als Lanze gegen den Baum,
und sie zittert da heute noch.

('wings of desire' - Wim Wenders)



(an unser Tag am Spitzensee)

Friday, September 21, 2007

angels and nephilims




πριν το μεγάλο Άδη-ασμα,


κάποιοι τελειώνουν με μανία, όποιους.

Eνώ ελάχιστοι,

μόνοι τους,

κάπου στα κρυφά,

ολοκληρώνονται και από- τελειώνονται.


"And it came to pass when the children of men began to multiply on the face of the earth and daughters were born unto them, that the angels of God saw them on a certain year of this jubilee, that they were beautiful to look upon; and they took themselves wives of all whom they chose, and they bare unto them sons and they were giants. . . .After the angels sinned by marrying human women, they bore them gigantic hybrid children, the "nephilim", the "mighty men of old, warriors of renown" And all the others together with them took unto themselves wives, and each chose for himself one, and they began to go in unto them and to defile themselves with them . And they became pregnant, and they bare great giants, who consumed all the acquisitions of men. And when men could no longer sustain them, the giants turned against them and devoured mankind. And they began to sin against birds, and beasts, and reptiles, and fish, and to devour one another's flesh, and drink the blood. Then the earth laid accusation against the lawless ones."





(The Apocrypha and Pseudepigrapha of the Old Testament)

athens biennal 2007 (συνέχεια)

destroy chalandri

local street artist, assemblage art istallation (the chalandri biennal annex)


athens biennal 2007


γιάννης αδαμάκος



destroy athens


(μπα, μην τη λυπάστε καθόλου. έχει γερό σπόνσορα)

Thursday, September 20, 2007

Φόδρα
-----------------
Έλα αγάπη μου
μα όχι στα χείλη
αλλά στα ούλα
και στις ουλές τους
όχι στα στήθια
μα στους αδένες
και στα αγγεία
όχι στο δέρμα
μα στο από κάτω
συκώτι σπλήνα
έντερο σάλπιγγες
αν μ' αγαπάς
πρώτα
από μέσα.
αν έρθετε στην κηδεία μου
θα' ρθω κι εγώ στη δική σας.
- γιάννης βαρβέρης

Wednesday, September 19, 2007

μας πήρανε τους φιόγκους.




Mεγάλωσα με ανθρώπους που με αγκάλιαζαν πολύ. Είχα συχνά την εικόνα των γονιών μου να περπατούν χέρι-χέρι και τού πατέρα μου να χαϊδεύει τη μητέρα μου στο κεφάλι, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του. Δεν είχα αδέρφια και έτσι δεν ανέπτυξα καμία αίσθηση ανταγωνιστικότητας, δε διεκδίκησα ποτέ, δε χρειάστηκε να σκοτωθώ σε μοιρασιά και δε φοβήθηκα ποτέ να μείνω μόνη. Μεγάλωσα χορτασμένη από αγάπη, σε ένα σπίτι που όλα λύνονταν χαμηλόφωνα και κανείς δεν έκρυβε την αλήθεια από τον άλλον. Ένιωθα ασφαλής, δεν είχα ποτέ φοβίες, δεν ήξερα από κακίες και δεν καταλάβαινα πώς ακριβώς μισεί κάποιος, κάποιον. Για όσους δεν το κατάλαβαν ήμουν η Daisy Dawk και ζούσα στην Disneyland μέχρι πολύ πρόσφατα.
Ήμουν καθυστερημένης ωρίμανσης. Μια ωραία πρωία, πλάκωσαν οι φωνές, τα σπρωξίματα, οι απώλειες, τα ψέματα και ο παραλογισμός και μου χτύπησαν την πόρτα σε συσκευασία multi-pack με bonus τις αρρώστιες και τους θανάτους. Έτσι,το πτυχίο το πήρα δίνοντας όλα τα μαθήματα μαζί, για να κερδηθεί ο χαμένος χρόνος. Από τη Disneyland στο splatter σε χρόνο dt. Αγριεύει ο άνθρωπος. Πετάει τους φιόγκους και τις κοτσίδες στο πυρ το εξώτερον και γίνεται Ζίνα με το ζόρι, για να μην γίνει βορά για κάθε περαστικό πεινασμένο. Οι κακές συνήθειες όμως δεν κόβονται καθόλου, μα καθόλου εύκολα. Και όποιος έχει εισπράξει και νιώσει πραγματική αγάπη και σεβασμό, είναι αδύνατο να μη συνεχίσει να τα αποζητά και να τα προσφέρει. Γεγονός, που τον καθιστά ανάπηρο, τη σήμερον ημέρα. Γιατί συνέχεια συναντάς την ίδια αναλγησία, εγωπάθεια και έλλειψη εγγενούς ευγένειας, σε βαθμό κακουργήματος, και κάθε φορά εκπλήσσεσαι εκ νέου, σα να ήταν η πρώτη φορά. Πρόβλημα. Η λύση, όμως έγκειται πάλι στην αγάπη, το σεβασμό και την εγγενή, ψυχική ευγένεια. Γιατί όταν από τύχη τα έχεις εισπράξει με το τσουβάλι - σαν την πάπια της ιστορίας - ενισχύεται το ανοσοποιητικό σύστημα. Λειτουργούν σαν τριπλό εμβόλιο για την ψυχή. Έχεις λοιπόν αυτό το αδιάβλητο υλικό το συνδυάζεις και με την αναγκαία αποστασιοποίηση από το 'εγώ', που σου επιβάλλουν οι θάνατοι και οι αρρώστιες (όπου κουρεύεται με την ψιλή ο υπερβάλλων εγωκεντρισμός, που κουβαλά όποιος έχει υπάρξει αποδέκτης τόσης αγάπης) και έτοιμο το αλεξίσφαιρο γιλεκάκι.
Και τώρα που τελείωσε το παραμύθι, το ηθικό δίδαγμα:


Όλα τα παραπάνω, τα είπα, μόνο και μόνο, για να καταλάβουν καλά κάποιοι, που με θεωρούν αδαή και θύμα επειδή τους άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου και της καρδιάς μου, ότι η αξιοπρέπεια και η καλοσύνη δεν πρέπει να συγχέονται με πνευματική υστέρηση και αδυναμία.
Άρα, δεν έχει άλλο πλιάτσικο. Όποιος έκανε, έκανε.
Γιατί είπαμε, κακίες μπορεί να μην έχω, αλλά έχω πολλές άμυνες, αξιοπρέπεια, και δυο-τρεις καλούς φίλους να πορεύομαι στα ωραία και τα δύσκολα.
Και δε θα βρεθώ ποτέ στη θέση να απολογούμαι για τον τρόπο που μεγάλωσα. Ποτέ.


Υ.Γ. δεν πρόκειται για θυμωμένο γράμμα που προέρχεται από ερωτική απογοήτευση. Δεν αφορά ούτε σύντροφο, ούτε εραστή, που με εγκατέλειψε και απευθύνεται σε εκπροσώπους και των δύο φύλων, προς αποφυγήν παρανοήσεων. Είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών, που εκκρεμούσε εδώ και καιρό.
Εάν και πολύ σπάνια διαβάζουν τα ποστ μου, εκείνοι στους οποίους απευθύνομαι, ποτέ δεν ξέρεις...

a greek/swedish production



το παιδί



...και το δελφίνι

Tuesday, September 18, 2007

γιαπί




Τα γερά θεμέλια δεν είναι παίξε-γέλασε. Είναι ακριβή υπόθεση κι απαραίτητη προδιαγραφή αν θες να μη γκρεμιστείς στον πρώτο σεισμό. Τα θεμέλια δεν πρέπει να τα αφήνεις εκτεθιμένα στον καιρό. Γιατί όταν τα δομικά υλικά αργούν να έρθουν, τα γυμνά σίδερα σκουριάζουν, κάνουν ρωγμές οι κολώνες και το σπίτι που σχεδιάζες να χτίσεις, θα παραμείνει για πάντα γιαπί και ξέχνα το πανωσήκωμα.

Ursula Rucker - The Return to Innocence Lost


Τα βιώματα γονιμοποιούνται μέσα μας και αναπαράγονται. Περνάνε από γονιό σε παιδί σα γονίδια κι 'ετσι, αυτό που μας πλήγωνε κάποτε, σίγουρα τώρα πληγώνει κάποιον άλλο. Και η αλυσίδα συνεχίζεται αέναα, με τα βιώματα και τις συμπεριφορές που συνεπάγονται από αυτά κληροδοτώντας τα στους ΄δικούς' μας κι εκείνοι στους 'δικούς' τους. Πρέπει να είναι ελάχιστοι αυτοί που έχουν την τύχη και τη δύναμη να τα ξερριζώσουν. Ισως και να μην υπάρχουν καθόλου.

https://www.youtube.com/watch?v=WUM-eYziYxQ

Monday, September 17, 2007



Ράμπα


πρώτο κόμμα η αποχή (προέρχεται από την απόχη με την οποία κυνηγούσαν τους ψηφοφόρους),
κυβέρνηση, μιά από τα ίδια
και να φανταστείς,
δεν κάψαμε το μακρινό Ιράκ, αλλά το ίδιο μας το σπίτι.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
μην ξανακούσω για τα αμερικανάκια, γιατί θα γίνω Ράμπα *
'ΕΛαος...
*από Ράμπο. Αλλά η εικόνα του κυρίου αυτού συγκρούεται με την αισθητική του συγκεκριμένου μπλογκ.

Sunday, September 16, 2007

Saturday, September 15, 2007

what LIES beneath




us (ας...)



πέφτει meλίγκρα.

room and board





Φαντάζομαι μια περιστροφική πόρτα. Ακριβώς όπως εκείνες των μεγάλων ξενοδοχείων. Κάποιοι μπαινοβγαίνουν με έναν απλό στροβιλισμό, προκαλώντας μεγάλη αίσθηση και παρασύροντάς σε με τη δυναμική της κίνησής τους. Σε μαγεύουν στιγμιαία με την αριστοτεχνική τους φιγούρα, την έντεχνη περασιά από τον προθάλαμο των αισθημάτων σου. Συνήθως αυτές οι είσοδοι-έξοδοι είναι και η πιο εντυπωσιακές, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ιστορία. Οι επισκέπτες-χορευτές, μπαίνουν με ορμή και ολοκληρώνουν την περιστροφή τους , με την τελειότητα, που είναι προνόμιο της πρώτης και τελευταίας, άφθαρτης εντύπωσης. Την απολυτότητα της απάντησης που προηγείται του ερωτήματος. Επισκέπτες καινοφανείς, Στα ύψη η αδρεναλίνη. Άλλοι πάλι, μπαίνουν αποφασισμένοι, για να μείνουν κάποιον καιρό. Παίρνουν το κλειδί του δωματίου τους, ή της σουίτας, δοκιμάζουν τα εδέσματα της κουζίνας, απολαμβάνουν το room-service και όταν έρθει η ώρα που εξαντλείται η παραμονή, σου χαρίζουν παραστάσεις, σε γεμίζουν με εικόνες από τον έξω κόσμο, πληρώνουν το λογαριασμό και φεύγουν με τις αποσκευές τους, άλλοι ικανοποιημένοι -σε κάνουν περήφανο για όσα πρόσφερες- κι άλλοι ανικανοποίητοι, που ξέρεις ότι δε θα τους ξαναδείς ποτέ. Υπάρχουν και οι εισβολείς. Εκείνοι που μπαίνουν με έπαρση και επιβολή, σα να τους ανήκει ο χώρος, με την ορμή και την αυτοπεποίθηση τού κατακτητή και την πρόθεση να σε υποβιβάσουν σε χώρο ημιδιαμονής και να σου επιβάλλουν όλα τα παρελκόμενα που ενέχει κάθε ημι- . Συνήθως εκείνοι ξέρουν γιατί ήρθαν. Εσύ τελείς εν αμηχανία, γιατί δεν ξέρεις πώς να τους χειριστείς. Εξάλλου, τους φιλοξενείς. Εσύ τους άφησες να μπουν μέσα. Οι επισκέπτες του ημι- κατά την πλειοψηφία τους φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους βρώμικα σεντόνια, χάος ακαταστασίας, αξεκαθάριστους λογαριασμούς και κουβέντες κομμένες στη μέση. Οι μισοί επισκέπτες, μίση.
Κάποιοι άλλοι, μπαίνουν τόσο διακριτικά κι αθόρυβα, που σχεδόν δεν τους παίρνεις είδηση, δε θυμάσαι το όνομά τους και δεν τους δίνεις σημασία, παρά μόνο αφού φύγουν. Τότε μόνο τους αποδίδεις την πραγματική τους αξία. Από το άρωμα που αφήνουν πίσω τους, τη φροντίδα με την οποία τακτοποίησαν το δωμάτιο πριν το εγκαταλείψουν, τον ευγενικό τρόπο με τον οποίο έκλεισαν πίσω τους την πόρτα και το ζεστό ευχαριστήριο σημείωμα. Οι αθόρυβοι επισκέπτες και η απουσία της παρουσίας...
Είναι στιγμές που νιώθεις σα σπίτι και τους επισκέπτες σου, σαν οικογένεια. Σχεδιάζεις μέλλοντα με όλους αυτούς που μπαινοβγαίνουν και ξεχνάς ότι οι ένοικοι δεν ανήκουν, παρά μόνο στη ζωή τους και στο δικό τους ξενοδοχείο. Αλλά ευτυχώς έχεις πάντα την περιστροφική πόρτα, να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα.
H περιστροφική πόρτα που χωρίζει την ψυχή μας από τον έξω κόσμο.

(είδα στον ύπνο μου ότι στη θέση της καρδιάς είχα μια περιστροφική πόρτα ξενοδοχείου...)

Friday, September 14, 2007

Kader Attia : the crescent moon and the cross make a star

'araignees' (installation with umbrella frames)

'big bang' , ink on paper (stars of David, crescent moons and crosses)

'mosque', installation (aluminum empty casts of absent praying muslims)

'city' (installation with old refrigerators painted as buildings)


In the recent 'Art Athina', I saw his 'big bang' at a friend's booth from Germany. I was very close to eloping with it. The drawing, with its energy and momentum, with its conceptual ingenuity, really captivated me. Unfortunately, its price cut short the future of our romance and compelled it to a passionate one-night stand.
I met him a couple of years too late...
Kader Attia is already famous.
He was raised in Paris where he still lives and works and comes from poor, Muslim background. This mix of ingredients have proven to make an excellent creative soup. And such recipes, they hardly ever go unacknowledged. Attia is much sought after, with vital presence in biennials, museums of contemporary art and has been a nominee for the very demanding Marcel Duchamp price. He has a unique advantage of being able to combine personal experience and the social, political and religious issues of our ever-expanding multi-ethnic societies. With the advantage of knowledge, the witty cynicism one is entitled and allowed to demonstrate through personal experience, and a pure emotional touch which makes it all happen, Attia is 'East meets the West'. The crescent moon and the cross creating together.

'the urban nightmare' ink on paper

SKIP





























"εγώ, σα νοικοκυρά που ξέρει από λάδι (και φτιάχνω το καλύτερο 'τουρλού', άμα λάχει) 
ρίχνω στη σκάφη ένα φακελάκι λευκαντικό για άμεση δράση κατά τών μπλε, πράσινων 
και κόκκινων κόκκων και χαίρομαι αστραφτερά αποτελέσματα!
Γιατί στη Ελλάδα αγαπάμε το λευκό που βγάζει μάτι."

Thursday, September 13, 2007













we wouldn't mind the sun,
if it didn't set.

Wednesday, September 12, 2007

baby jane

First I was afraid
σαν παρασκευή και 13, ένα πράγμα
I was petrified
μάρμαρο Πεντελικό
Kept thinking
ναι, αλλά τον έκαψες τον σκληρό σου. ευτυχώς που δεν ήταν και πολλά giga.
I could never live without you by my side
εμ, έτσι είναι τα ετερόφωτα κι εξαρτημένα άτομα
But I spent so many nights
αξημέρωτες. Νύχτες Πλούτωνα, ηλιακό, τέρμα κάτω.
thinking how you did me wrong
ε, καλά, κάπου θα'φταιξες κι εσύ. που είσαι ούφο, ας πούμε;
I grew strong
βαράκια;
I learned how to carry on
μόνη σου όλα αυτά; ούτε έναν Γιάλομ δεν άνοιξες; άλλες πουλήσαν σπίτια για ψυχανάλυση κι ακόμα τίποτα...
and so you're back
αααα! αυτός είχε και θράσσος! αντί να ανοίξει λαγούμι για Ιαπωνία νον-στοπ, γύρισε και πισω!
from outer space
ο διαστημόβλαχος...τον διακτίνισε κατά λάθος στο σπίτι σου ο Σκότυ;
I just walked in to find you here
να μπαίνεις σπίτι ζαλωμένη σακούλες από σούπερ μάρκετ  και να βρίσκεις τοn π@π@ρ@ θρονιασμένο στον ikea σου...
with that sad look upon your face
ναι, κι ο Τσάκυ, η κούκλα του Σατανά, να δεις μια θλίψη που'χε στο μάτι...
I should have changed my stupid locκ
εμ, είπαμε. ούφο με σκούφο, guide michellin.
I should have made you leave your key
ιιιιιιιιιιι!!!!! του άφησες και το κλειδί; δε σε ξέρω!
If I had known for just one second
η γνώση κατακτάται φίλτατη. ας διάβαζες και καμιά ψυχιατρική μονογραφία του Στριγγάρη, όλο υψηλή λογοτεχνία...
you'd be back to bother me
τι ήθελε άραγε; ένα ξαναζεσταμμένο, της παρηγοριάς; ε, γιατί θα τον παράτησε η πιο έξυπνη.
Go on now go walk out the door
sta chakidia, όπως έλεγε κι ο θείος μου απ'το L.A.
just turn around now
επι τόπου. U-turn.
'cause you're not welcome anymore
μην κοιτάς το χαλάκι της εξώπορτας και παίρνεις ιδέες. στον υδραυλικό απευθύνεται.
weren't you the one who tried to hurt me with goodbye
α, ήταν και ευγενής! εδώ αλλάζει το πράγμα. τον συμπάθησα. δεν πήγε για τσιγάρα...you think I'd crumble
το 166
you think I'd lay down and die
εφημερεύει ο Ευαγγελισμός.
Oh no, not I
και να πηγαινες θα του το'λεγες μετά από τέτοιο φτύσιμο;
I will survive
στο τσακ σε πρόλαβα με τα χάπια στο ένα χέρι και το smith&wesson στο άλλο
as long as i know how to love
α, δε μαθαίνεις εσύ μου φαίνεται!
I know I will stay alive
ρίχτο λίγο στη δουλειά, στους φίλους, στη γυμναστική, στο σουντόκου!
I've got all my life to live
ναι, αλλά πόση θα' ναι; τόοοοοοση πολλή. Η σιγουριά σου με σοκάρει...
I've got all my love to give
τα νεύρα μου. δεν είπαμε ότι μαθαίνουμε απο τα παθήματα? πάλι μια από τα ίδια;
and I'll survive
αν την ξαναπατήσεις έτσι και κάνεις τα ίδια, χλωμό.
I will survive
εκρού του νεκρού. και θα λείπω για δουλειές στη Γη του Πυρός.
It took all the strength I had
δε θα' μαι εκεί, λέμε. Οccupied, besezt, όπως wc!
not to fall apart
η αλήθεια είναι ότι το πάλεψες
kept trying hard to mend
ίδιος bob ο μάστορας
the pieces of my broken heart
τη legoland εννοείς
and I spent oh so many nights
1001, χωρίς το σεξ όμως.
just feeling sorry for myself
εμένα βρε, δε με λυπήθηκες που έκανα τόσα νυχτέρια για χάρη σου;
I used to cry
μιλάμε, βράγχια βγάλαμε.
Now I hold my head up high
κι αυτό να το προσέχεις. έτσι κατέληξε στο κατ με πολλαπλά μια φίλη.
and you see me
μόνο εσένα; κι εσένα! διπλή σε βλέπω, από τα ξενύχτια για χάρη του ακατανόμαστου
somebody new
είσαι. το μόνο καλό που σου 'κανε είναι ότι σου κόπηκε η όρεξη κι έμεινες μισή. μοντελάκι.
I'm not that chained up little person
στο 'λεγα εγώ ότι κάτι δε μου πήγαινε όταν μου' λεγες για το bondage...
still in love with you
μην κοιτάς εμένα! έχεις μετατραυματικές παραισθήσεις. θα περάσουν.
and so you felt like dropping in
ναι, καλά, πες τα μου...γι' αυτό είναι οι φίλες...(θα χρεώνω, από δω και πέρα)
and just expect me to be free
έναν παπά, γρήγορα!
now I'm saving all my loving
για εξορκισμό!
for someone who's loving me
τέρμα. απέτυχα σαν κολλητή και σύμβουλος ...



(για σε σένα που ήθελες 'εγκεφαλική' σχέση και έμεινες με το εγκεφαλικό και το μοναδικό σου αυτοσαρκασμό που λειτουργεί σαν airbag. κι εγώ μαζί σου. ;)

Cindy blows Sakis (the sequel)




"Που αλλού να 'μουνα, μωρό μου; Στο γραφείο. Κλείνουμε ισολογισμό και βρήκαμε μεγάλα ανοίγματα. Δε θα σηκώσουμε κεφάλι μέχρι να τελειώσουμε. Θα σκίζομαι στη δουλειά μέχρι αργά. Βάζω και το κινητό στο αθόρυβο, να μην αποσπάται η προσοχή μου και κάνω λάθος πράξη".
(αφού στη λέει την αλήθεια ο άνθρωπος, πόσο πιο σαφής να γίνει; Φταίει τώρα αυτός αν είσαι αμοιβάδα με νοητική στέρηση και δεν καταλαβαίνεις;)

"Ta pse-ftro-nia kai i xan-thies, exoun tis tyches tis kales*

(κάμινγκ σουν του ε θήατερ νήαρ γιου)

* σοφή ελληνοκινεζική λαϊκή ρήσις που χρονολογείται πίσω στη δυναστεία Si-Pou-Zeis, στην ολιγομελή (3 άτομα) ελληνική παροικία της Zhongdu.

Χθες βράδυ ψυχοπόρευα ακόμα μία φίλη μου - γιατί είναι πολλές πλέον αυτές που χρειάζονται βαρβιτουρικά σε δόσεις για άλογα - που βίωσε το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΑ από (κάθεστε καλά και αναπαυτικά;) τον εδώ και 4 χρόνια εραστή της, που ήταν και παντρεμένος, αλλά τελικά τον τσάκωσε σε σοβαρή σχέση με τον τρίτο άνθρωπο, (ένας ακόμα και θα τους γύριζε ταινία ο Βερχόφεν. Κρίμα). Και να φανταστείς, η φίλη μου, το ζώο του national geographic, έπινε νερό στο όνομά του και διερρήγνυε τα ιμάτιά της, ότι ποτέ δε θα της έλεγε ψέματα, γιατί ήταν ένας soulmate (αν ξανακούσω αυτή την έκφραση, θα γίνω επιθετική σε βαθμό κακουργήματος κι όποιον πάρει ο Χάρος), ένας επιστήμων, ένας λόγιος κι ένας κύριος. Ναι, αλλά εκείνος, όπως αποδείχτηκε είχε πολλές soulmates. Κύριε ελέησον και σώσον τους αδαείς. Εγώ ευτυχώς την πέράσα τη γρίππη των πουλιών, χωρίς να μείνω με σοβαρά κουσούρια. Τώρα έχω ανοσία.

Tuesday, September 11, 2007

ГУЛАГ (Главное Управление Исправительно Трудовых Лагерей и колоний)


Με την αρβύλα του εγωισμού σου, 
κλωτσάς πίσω τις κατάδικες σκέψεις, 
πριν προλάβουν να δραπετεύσουν σε λέξεις.
Στο άγονο κλίμα της φύσης σου, 

δε φύεται η παρόρμηση.
η ελπίδα καταναγκάζεται 

στα έργα της υποδομής σου,
και τα δεκαψήφια νούμερα της λίστας σου 

–πολλά τα κρατούμενα-
ζουν με τη χίμαιρα, 

ότι θα ξημερώσει μια χ-μέρα, 
που θα τους φερθείς σα να'ταν άνθρωποι.





Mafalda - Sigur Rós - ''Starálfur''

Sunday, September 09, 2007

memento mori



"Οι απελπισμένοι έχουν το έμφυτο ταλέντο να αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον και να αγκαλιάζονται προσμένοντας το τέλος"

------------------------------------------------------------------------------------


Ξημέρωνε υγρή και σκοτεινή Κυριακή. Σαν εκείνες που την τύλιγαν ασφυκτικά με τις ατέλειωτες, τελεσίδικες ώρες τους, από την εποχή του σχολείου. Ποτέ την Κυριακή, γιατί αν η Κυριακή ήταν γυναίκα αντί για μέρα, θα ήταν εκεινη η νοσοκόμα που αναγγέλει τα κακά μαντάτα στο διάδρομο του νοσοκομείου. Αυτά και άλλα πολλά σκεφτόταν εκείνη την ώρα που ξεμυτίζουν δειλά-δειλά τα σχήματα και τα χρώματα από το μαύρο της νύχτας. Δεν είχε κλείσει μάτι όλο το βράδυ, φυσικά. Θα εξέπληττε τον ίδιο της τον εαυτό αν τα είχε καταφέρει να αποκοιμηθεί έστω και για μισή ώρα. Καθόταν ακίνητη και τον χάζευε, έτσι όπως κοιμόταν βαθιά στη γύμνια του. Τον θαύμαζε που είχε το κουράγιο να αφεθεί, που μπόρεσε. Προσπαθούσε ολόκληρο το βράδυ να απομνημονεύσει τα χαρακτηριστικά του, μέχρι την τελευταία ουλή, τρίχα, πόρο, ρυτίδα. Συνέλεγε μνήμες και τραβούσε νοητές φωτογραφίες του τοπίου του, όπως ακριβώς έκανε το εξερευνητικό ρομπότ όταν προσγειώθηκε στον Άρη. Ήθελε γεμάτο τον σκληρό της δίσκος μια τέτοια ξεχωριστή μέρα. Να μην έχει χώρο, ούτε για μία καινούργια πληροφορία. Εκείνος, ποιος ξέρει σε τι όνειρα είχε παραδοθεί στο rem του. Εκεί γύρω στις 4 το πρωί ήταν πολύ ανήσυχος και το βλεφάρισμα του ιδιαίτερα έντονο. Καθώς στριφογύριζε, η γυναίκα, καθισμένη απέναντι, σταυροπόδι και με τα χέρια στα μπράτσα της πολυθρόνας με τους δράκους και τα νούφαρα, δίπλα από το παράθυρο του δωματίου στον εξηκοστό τέταρτο όροφο, με θέα πιάτο όλη την πόλη και την επιγραφή σε πρώτο πλάνο που αναβόσβηνε διαφημίζοντας όλο το βράδυ τις εθνικές αερογραμμές - λες και της έδινε μια τελευταία ευκαιρία να την κάνει- αναρωτούμενη τι στο διάολο μπορεί να  ονειρευόταν. Μια τέτοια νύχτα.
Το δωμάτιο ήταν η επιτομή της αφαιρετικής αισθητικής και της κορυφαίας τεχνολογίας. Σα μικρό διαστημόπλοιο για δύο. Αλλά, το ατού του ήταν η θέα από τόσο ψηλά. Η γυναίκα σηκώθηκε, πλησίασε το κρύο τζάμι και κόλλησε το μέτωπό της πάνω του να της πάρει την έξαψη. Έτσι, μεταίωρη, με το κεφάλι στο τζάμι, την ώρα που αλλάζει βάρδια η νύχτα με τη μέρα, ένοιωσε ότι το Τόκυο θα μπορούσε άνετα να την σκοτώσει με overdose εικόνων. Το ζεστό της χνώτο θόλωσε το ακατανόητο μύνημα της επιγραφής. Από πάνω, έγραψε με το δάχτυλό της ένα Χ. "Σε όλα", σκέφτηκε.
Είχε κανονίσει για το 'πριβέ μενού' εδώ κι ένα ολόκληρο χρόνο. Δεν άφηνε πότε τίποτα τελευταία στιγμή, για να μη μετανοιώνει. Ειδικά αυτό το project ήθελε μεγάλη προετοιμασία και έρευνα. Της είχε κοστίσει μια περιουσία να βρει το κατάλληλο μέρος. Το καλύτερο. Ο γνωστός κάποιου γνωστού, κάποιου γνωστού κάποιου που δε γνώριζε και που είχε κάνει το ίδιο εδώ και πολύ καιρό. Και η ίδια το σχεδίαζε χρόνια στο κεφάλι της, μέχρι που βρήκε τον κατάλληλο άντρα, που θα μπορούσε να μοιραστεί τη φαντασίωσή της και να δεχτεί, μαζί της, να την κάνει πράξη. Ένιωθε μεγάλη τύχη και ικανοποίηση μέσα από αυτή την ολοκλήρωση, όπως ακριβώς αισθάνεται ένας δημιουργός αντικρύζοντας το τελειωμένο έργο του. Η εκλεκτή του και ο εκλεκτός της. Τον είχε συναντήσει πριν δέκα χρόνια σε ένα διαδυκτιακό chat όταν της ενέπνευσε την ιδέα. Είχαν το ίδιο ψυχικό dna και αυτή η αλληλοαναγνώριση τους έκανε συνωμότες. Κάποια μέρα εκείνος της έδωσε την ψυχή του, εκείνη τη δική της και στη συνέχεια χάθηκαν στις ξεχωριστές ζωές τους. Συμφώνησαν να ξαναβρεθούν σε δέκα χρόνια, για να επιστρέψουν, ο ένας στον άλλον, αυτό που τού ανήκε και να ολοκληρωθεί η ανταλλαγή αυτή σε έναν κορυφαίο και τελευταίο, ταυτόχρονο οργασμό.
Αυτά φαντασιωνόταν τους τελευταίους μήνες. Τα απόλυτα 20 δευτερόλεπτα.
Έτσι όπως τον κοίταζε να ανοίγει τά μάτια του στο ξημέρωμα και να της χαμογελάει με αγάπη, ένιωσε τη στιγμή της ευτυχίας να την πλημμυρίζει με τη γλυκιά της ζέστη και να απλώνεται στο κορμί της σαν υδράργυρος.
Μπορούσε να της το κάνει αυτό, κι ας μη γνώριζε σχεδόν τίποτα γι' αυτόν και τη ζωή του. Κανένας άλλος δεν το είχε καταφέρει. Δεν ήξερε αν είχε παιδιά, γυναίκα, ερωμένη, τι δουλειά έκανε, που έμενε, πως έπινε τον καφέ του... Το μόνο που γνώριζε ήταν το τηλέφωνό του και ότι κουβαλούσε μέσα του την ψυχή της. Δε χρειαζόταν να μιλήσουν, γιατί τα απαραίτητα τα είχαν ήδη πληκτρολογήσει εδώ και χρόνια. Όλα τα άλλα ήταν άχρηστες, πλεονάζουσες πληροφορίες άνευ ουσίας.
Πέρασαν όλη τη μέρα στο κρεβάτι σε μια σφιχτή, τρυφερή αγκαλιά, μάνας-γιου, πατέρα-κόρης, αδελφού-αδελφής. Καθαρή, ατόφια αγάπη. Ο έρωτας, τούς είχε καταστρέψει και  εδώ και καιρό στα χέρια άλλων. Όταν ο ουρανός έγινε βαρύ μολύβι σηκώθηκαν, αργά και τελετουργικά. Είχε έρθει η ώρα. Στη σκέψη της μόνο, τα μάτια άρχισαν να γυαλίζουν και οι κόρες να διαστέλλονται.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Το αποστειρωμένο ταξί ανοίγει τις αυτόματες πόρτες του και τούς αφήνει μπροστά από το κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, που η γυναίκα αναγνώρισε αμέσως από τη φωτογραφία. Χαμογελά στιγμιαία με ανακούφιση. Όλα είναι σύμφωνα με τις λεπτομερείς οδηγίες που είχε λάβει σε μαίηλ κατά γνήσιο Ιαπωνικό τρόπο. Οι τελετουργίες είναι σύμφυτες με την ιαπωνική ψυχή. Η γυναίκα βγάζει το δεξί της γάντι και πιέζει μια φορά, αλλά με μεγάλη διάρκεια το κουδούνι, το οποίο είχε ένα μπλε anime, αντί για όνομα. Μετά από πέντε λεπτά εμφανίζεται μια μικροσκοπική γιαπωνέζα ντυμένη στα μαύρα, με μπλε ελεκτρίκ μαλλί και έντονο ροζ κραγιόν. Χωρίς να τους κοιτάξει, τους νεύει ευγενικά να περάσουν μέσα. Διασχίζουν το κατάστημα που ήταν ασφυκτικά γεμάτο με θορυβώδη gadgets και σταματούν μπροστά σε έναν τοίχο με μια τεράστια αφίσα τεχνητής παραλίας με φοινικόδεντρα και τίτλο: 'Welcome to Τοκyο-Paradise. So close and yet, so far'. Ξαφνικά, η διαφημιστική αφίσα, ως δια μαγείας, τυλίγεται, εμφανίζοντας πίσω της στον τοίχο μια υποδοχή κάρτας, όπως εκείνες των atm. Η κοπέλα-manga βγάζει μια κάρτα-κλειδί και μια αόρατη πόρτα ανοίγει μπροστά τους. Η καρδιά της γυναίκα αρχίζει τώρα να χτυπά σαν τρελή και αναρωτιέται αν την ακούνε και οι άλλοι. "Ο άγιος Πέτρος τελικά είναι γυναίκα", σκέφτεται. Οδηγούνται σε ένα σκοτεινό, στενό διάδρομο και κοντοστέκονται μπροστά σε μια δεύτερη πόρτα. Το ζωντανό anime καρτούν βγάζει από την τσέπη του μια διαφορετική κάρτα. Η πόρτα ανοίγει και το φως κεριών χύνεται στα πόδια τους σαν εξημερωμένη λάβα. Το anime-ψυχοπομπός τους παραδίδει σε ένα γκαρσόνι με άσπρα γάντια και εξαφανίζεται μαγικά στο σκοτάδι του διαδρόμου. Στο δωμάτιο, ο τελετάρχης-μαιτρ τους περιμένει στο ένα και μοναδικό τραπέζι, που πλαισιώνεται από δύο μαύρες βελούδινες πολυθρόνες- θρόνους. Τους κοιτάζει στα μάτια και με την υποψία ενός χαμόγελου αναγνώρισης, τους ρωτά αν είναι έτοιμοι και αποφασισμένοι. Και οι δύο, συγχρονισμένα, γνέφουν καταφατικά. Τότε, ο μαιτρ βγάζει μια κοφτή κραυγή και μέσα από ένα άλλο δωμάτιο προετοιμασίας, ξεπροβάλλει ένας ηλικιωμένος άνδρας ντυμένος στα άσπρα, που θυμίζει κάτι ανάμεσα σε βουδιστή μοναχό και γιαπωνέζο σεφ και ακουμπά μπροστά τους ένα ξύλο με δύο κομμάτια ολόλευκης, ωμής σάρκας ψαριού και δύο μικροσκοπικά μπαλάκια από κάτι σκούρο και γυαλιστερό που θυμίζει συκώτι, που σχηματίζουν το γινγκ-γιάνγκ.
Ο σεφ και ο μετρ υποκλίνονται βαθιά, τους αποχαιρετούν και αποσύρονται χωρίς να τους γυρίσουν ποτέ την πλάτη από το δωμάτιο.
Κοιτάζονται στα μάτια ώρα πολλή. Εκείνος απλώνει την παλάμη του και πιάνει τη δική της. Τα δάχτυλά τους σφίγγονται με τόση δύναμη που σχεδόν ακούγονται να τρίζουν. Πάντα το αστείο τους ήταν να μετράνε τα χέρια τους στην οθόνη.Το δικό του τόσο μεγάλο, με δάχτυλα μακριά και δυνατά και το δικά της τόσο μικροσκοπικό και αδύνατο.
Εκείνος κάνει το πρώτο βήμα. Σηκώνει με τα ξυλάκια του ένα κομμάτι fugu fish κι εκείνη τον ακολουθεί με την ίδια κίνηση.
"Είμαι εσύ", της λέει.
"Κι' εγώ, εσύ. Είμαστε μαζί, ένα",του λέει.
Τάισε ο ένας τον άλλον την ίδια ακριβώς στιγμή και αμέσως μετά, με τον ίδιο τρόπο, προσέφεραν ο ένας στον άλλο, από μια μαύρη βούλα.
Η νευροτοξίνη άρχισε αμέσως να δρα. Η γλυκιά παράλυση ξεκίνησε από τα πόδια και μέσα σε 20 δευτερόλεπτα είχαν μουδιάσει γλυκά τα πάντα, μέχρι το πρόσωπο, σε μια αίσθηση βαθμιαίας ανυπαρξίας.
Τότε,
σε πλήρη ακινησία και άπνοια,
λίγο πριν χάσουν τις αισθήσεις,
για ένα millisecond,
εκείνη είδε στα μάτια του το πρόσωπό της,
εκείνος είδε στα μάτια της το δικό του
κι ανταλλάξανε ψυχές.

--------------------------------------------

Λένε ότι ζουμε μαζί και πεθαίνουμε μόνοι...



Saturday, September 08, 2007

Wednesday, September 05, 2007

Saturnalia!

M. Carpenter, 'lab'




Στη σύγχρονη έκδοση της παγανιστικής εορτής, τα λεοντάρια πανηγυρίζουν για την πάροδο του Κρόνου και την απελευθέρωσή τους από τον άρχοντα των δακτυλιδιών, τραγουδώντας εν χορώ τα επετειακά άσματα:

"έφαγα (στη μάπα) όλα σου τα δαχτυλίδια και τώρα κοιμάμαι, κοιμάμαι στα σανίδια"

και

"γέρε Κρόνε φύγε τώρα,

του Παρθένου η σειρά!(βοήθειά του και περαστικά του)"

----------------------------------------------------

μου 'παν ότι πρέπει να χαίρομαι γιατί ο Κρόνος ξεπεζεύει από πάνω μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένιωθα ένα πλάκωμα τα τελευταία χρόνια (πρέπει να 'ταν και κομματάκι υπέρβαρος, εκτός απ' το ότι ήταν φορτωμένος σα λατέρνα). Οι επόμενοι στoν βοδιακό κύκλο να προετοιμάζονται για
ξε-Παρθένιασμα*.

(* Τσώπα καλό μου, θα σου κρατάω το χέρι!)

Tuesday, September 04, 2007

'Αμυνα





Στάση Άμυνας.
Πάντα αυτή έχει πια για αφετηρία, όποιος κι αν είναι ο προορισμός της.

Ο κόσμος έχει γυρίσει πια στην πόλη των μυρίων και προσπαθεί να αντιμετωπίσει το σκωτσέζικο ντους, από την ουτοπία των διακοπών στον ου-τόπο της διαβίωσης και της αιθαλομίχλης. Η γλώσσα του σώματος των περισσοτέρων δείχνει νευρικότητα, νεύρωση, απογοήτευση, σχεδόν απόγνωση.
Ένας 50άρης με κοστούμι κινείται παλινδρομικά μπρος πίσω σαν εκκρεμές όπως κάθεται στο παγκάκι (περίπτωση μη αναστρέψιμη), πολλοί χτυπούν νευρικά το πόδι και άλλοι σπρώχνουν απεγνωσμένα, διεκδικώντας λίγα τετραγωνικά εκατοστά προσωπικού χώρου.
Της αρέσει να στέκεται με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο και να παρακολουθεί τα πρόσωπα, να διαβάζει τις διαθέσεις και τα συναισθήματα πίσω από τα μάτια. Να αναγνωρίζει το πάθος, τη μιζέρια, το πένθος, την ελπίδα.
Το τρένο φτάνει. Οι πόρτες του βαγονιού ανοίγουν μπροστά της και οι ‘πειραγμένοι’, πρώην εκδρομείς, ξεχύνονται σαν τη θάλασσα που άφησαν πίσω, από την πλατφόρμα προς τον κινητό θάλαμο αερίων. Οι σαράντα βαθμοί έξω, έρχονται και γίνονται ακόμα πιο ανυπόφοροι με την υγρασία του κλειστού χώρου και τα χνώτα των επιβατών. Δεν υπάρχει κλιματισμός, αν και αυτή είναι η μόνη γραμμή μετρό που διαθέτει το εξαιρετικό αυτό προνόμιο (Ελ Βενιζέλος βλέπεις. Μην εκτιθέμεθα και στους ξένους, για να μας ξανάρθουν. Ποιός τους νοιάζεται τους ντόπιους;).
Μετά βίας βρίσκει να κρατηθεί. Όπου και να ακουμπήσει, πιάνει κάποιο ιδρωμένο, ξένο χέρι. Κορμιά κολλημένα το ένα πάνω στο άλλο, σε μια σιωπηρή σωματική επαφή, που πρέπει να υποστείς στωικά, μετρώντας αντίστροφα στάσεις.
Στο Μέγαρο μπήκε εκείνος με τα δύο του παιδιά. Ψηλός με ψαρά μαλλιά, της έκρυψε τη θέα προς το παράθυρο με την πλάτη του. Προσπαθούσε να φανταστεί το πρόσωπό του, ενώ ταυτόχρονα υπέκλεπτε τη συζήτηση μεταξύ του άνδρα και των παιδιών του. 45άρης, μάλλον χωρισμένος με χέρια νευρώδη και μακριά δάχτυλα καλλιτέχνη. Προσπαθεί απεγνωσμένα να κάνει τα χατίρια και στα δυο του ανικανοποίητα βλαστάρια (μεγάλη ιστορία οι τύψεις του διαζευγμένου), τα οποία προβάλλουν εντόνως τις εκ διαμέτρου αντίθετες διαθέσεις τους, για το πώς προτιμούν να περάσουν το πρωινό στο κέντρο, επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά ότι αγόρια και κορίτσια δεν μοιράζονται απολύτως τίποτα από τον ορατό τούτο κόσμο κατά τη διάρκεια της προεφηβικής ηλικίας. Όταν μεγαλώνουν, μοιράζονται διπλά κρεβάτια.
Εκεί που είχαν ανάψει για τα καλά οι διαπραγματεύσεις, ο πατέρας-διαιτητής γυρνά απότομα το κεφάλι του προς τα πίσω, σε μια αταβιστική απόπειρα φυγής και τα μάτια του κλειδώνουν με τα αδιάκριτα δικά της. Βαθύ μπλε. Είχε πέσει έξω στις εκτιμήσεις της. Με το βλέμμα του πάνω της, ένιωσε ότι την έπιασε στα πράσα. Ένιωσε ντροπή και του χαμογέλασε αμήχανα. Αυτός ακίνητος, συνέχισε να την κοιτάζει. Έτσι τον γνώρισε. Μέρα μεσημέρι, μέσα στο αποπνικτικό βαγόνι της γραμμής Αεροδρόμιο-Αιγάλεω, εν ώρα αιχμής....


Ήταν αρχιτέκτονας και χωρισμένος. Στο δεύτερο, η διάγνωσή της είχε πέσει διάνα. Βρεθήκανε για πρώτη φορά σε ένα καφέ όπου της προσέφερε ένα οριγκάμι φτιαγμένο από χάρτη του αττικού μετρό. Ήταν δημιουργικός, είχε φαντασία.
Η πρώτη φορά που έκαναν έρωτα ήταν στο σπίτι του, ένα μήνα μετά, στο σαλόνι του, πάνω σε δερμάτινο καναπέ. Κολλούσαν τα κορμιά και θυμήθηκε το βαγόνι τους. Του το’πε και γέλασαν.
Γελούσαν πολύ στον έρωτα, γιατί διέθεταν και οι δύο ατέλειωτο χιούμορ. Αυτό τούς έδεσε. Τούς χώρισε όμως η φθορά του χρόνου, που δε διαθέτει καθόλου.
Το φινάλε ήρθε μια μέρα, βουβά, χωρίς εξάρσεις, φωνές, κλάματα και υστερίες.
Απλά εκείνη άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του για τελευταία φορά, χωρίς ν' ανταλλάξουν κουβέντα. Μετά από τέσσερα χρόνια ασίγαστου πάθους, μανιασμένου σεξ και μεταφυσικής επικοινωνίας, οι δύο soulmates υποβιβάστηκαν σε αγαπημένους roommates, μέχρι που μια εντυπωσιακή μελαχρινή πιανίστρια μπήκε στο σκηνικό και έγινε η νέα σολίστ στη μουσική του δωματίου του. Στερεότυπα. Η αποκαθήλωση του μοναδικού της Έρωτα, που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια, χιλιάδες χρόνια τώρα, στα χρονικά των ανωνύμων εραστών...

Το βαγόνι ανοίγει τις πόρτες του στο Σύνταγμα και πρέπει τώρα να κατέβει. Τα μάτια του την ακολουθούν καθώς απομακρύνεται. Την κοιτούν με προσμονή. Σαν να παρακαλούν για μια της κουβέντα, ένα κομμάτι χαρτί μ΄έναν δεκαψήφιο κωδικό, που ξεκλειδώνει το κουτί με τις ελπίδες και τις προοπτικές.
Καθώς βγαίνουν από το βαγόνι και ο αρχίζουν να κατευθύνονται με αντίθετες πορείες προς το άπειρο, κι ενώ τα παιδιά του συνεχίζουν τον τσακωμός για το διαμελισμό τού χρόνου τού μπαμπά τους, αυτός κοντοστέκεται, κοιτάζοντάς την πια με μάτια σχεδόν λυπημένα. Μια τελευταία ευκαιρία ίσως;
Τότε, η γυναίκα τον πλησιάζει, τον κοιτά στα μάτια και του λέει χαμογελαστά:
‘Είμαι η Μαρία και μόλις χωρίσαμε’ .
Εκείνος δεν καταλαβαίνει. Εκείνη δεν του εξηγεί.

Δηλαδή, ακριβώς όπως τελειώνουν οι εραστές.
Τον χαιρετά με ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα στον καρπό και χάνεται για πάντα στο πλήθος, που τη φυγαδεύει, όπως πάντα,

στη στάση άμυνας.


Monday, September 03, 2007

the only two classes:

( audrey by cecil beaton )

first class

&

no class.


Sunday, September 02, 2007

on judges and juries


illusion is in perception.

error is in judgements.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna