Monday, July 30, 2007

partition:
2many

bodyparts

apart.



Thursday, July 26, 2007


0% cyan

0% magenta

0% yellow

100% black
: πράσινο της φωτιάς

Monday, July 23, 2007

synch

κάτι σπαρταράει ακόμα στην πόλη,
πριν την καλοκαιρινή νάρκη.
(για εσάς που παραμένετε εντός των πυλών)

Wednesday, July 18, 2007

Saturday, July 14, 2007


με κάθε αγορά, δώρο η ρόμπα
Ήρθαν οι εκπτώσεις και λέω να την κάνω.
Ραντεβού τον Λευτέμβρυο.
Ευχαριστώ όλες και όλους εσάς που με υποστήκατε τόσον καιρό.
Να'στε όλοι καλά!

LOVE IS...



April 6, 1790

I met with one of the most extraordinary phenomena that I ever saw, or heard of:
-Mr Sellers has in his yard a large Newfoundland dog, and an old raven. They have fallen in love with each other, and never desire to be apart. The bird has learned the bark of the dog, so that few can distinguish them. She is inconsolable when he goes out; and if he stays out a day or two, she will get up all the bones and scraps she can, and hoard them up for him till he comes back...


[from the diary of John Wesley, founder of Methodism]



Friday, July 13, 2007

Godot, τα ζήτησες.


τα μέρη τα οποία χαίρομαι να επισκέπτομαι

είτε νοητά, είτε πραγματικά


και ιδού οι λόγοι:


1. Βοστώνη. Γιατί τόσα περίπου χρόνια έφαγα από τη ζωή της, με το grader, αλλά ποτέ δεν τη χόρτασα. Επίσης, έχει τα πιο νόστιμα ψάρια και θαλασσινά ωκεανού EVER, και μια clamchowder, που σε κάνει να λες το δεσπότη Παναγιώτη.




2.Νέα Υόρκη. Γιατί πολύ απλά είναι the queen of fucking everything και έχει ένα μουσείο Φυσικής Ιστορίας που στην πραγματικότητα είναι stargate, γιατί από εκεί διακτινίζεσαι σε άλλους γαλαξίες.
Ε,είναι και το Chelsea..
.



3. Mόναχο. Γιατί έχει γεύση αμυγδαλόψυχας,τη μυρωδιά των αναμνήσεων, της χαμένης αθωότητας και της νοσταλγίας καί έναν παραμυθένιο 'Κινέζικο κήπο' που αλώνιζα μικρή.




4. Λονδίνο. Γιατί έχει τον καλύτερο 'κινέζο' του πλανήτη, που σερβίρει τα μοναδικά και ανεκδιήγητα φύκια με ψαρόσκονη και γιατί εκείνο το παράθυρο που έβλεπε στο Hampstead Heath ήταν ένας ολοζώντανος πίνακας, που με 'έστελνε' αδιάβαστη κάθε πρωί..


5. Άμστερνταμ. Γιατί είναι η πιο χαλαρωτική και καθόλου αγγελικά όμορφη και πεντακάθαρη πόλη (απλά, ξεσπάνε έντεχνα καμιά φορά στις δημόσιες τουαλέτες τους). Επίσης, εκεί πέρασα ένα από τα πιο γεμάτα, αξέχαστα τριήμερα της ζήσης μου και έκλαψα με τις ώρες μπροστά στο 'nightwatch', που δεν το περίμενα τόσο ΤΟΣΟ...




5. Ρώμη. Γιατί έχει μια πλατεία και στην πλατεία αυτή, έχει ένα συντριβάνι και στο συντριβάνι έχει κάτι εντελώς μεταφυσικές χελώνες, οι οποίες εκεί που προσπαθούσαν να μπουν μέσα για να πιουν νερό, τις πάγωσε ο χρόνος.



6. Φλωρεντία. Γιατί την έχω γυρίσει μόνο γυρίζοντας σελίδες και επειδή μου έταξαν μια μέρα να ξυπνήσω εκεί.




(όλες οι φωτό είναι από grafitti των παραπάνω πόλεων)

Wednesday, July 11, 2007

bunksy

ο τρομοκράτης με την ανθοδέσμη.



Επειδή το να είσαι αληθινός τεχνουργός, θέλει cojones,




θέλει να βλέπεις αυτό που δε βλέπουν οι άλλοι και να τους κάνεις να το δουν,



θέλει ικανές δόσεις καυστικoύ χιούμορ και οξύ-νειας,




θέλει να κυκλοφορεί ανάμεσά μας


και να μας πιάνει στα πράσσα, όχι μεταξύ τυρού και αχλαδιού,




θέλει να ρίχνει τη σφαλιάρα στα χρηστά ήθη, εκεί που δεν το περιμένουν,



θέλει σπλάτερ,



θέλει μανιφέστο,


θέλει να νοηματοδοτεί όσα έχουν χάσει το νόημά τους ,


θέλει να αμφισβητεί τις Ακαδημίες,


θέλει να μπαίνει στο μάτι των νομιμοποιημένων τρομοκρατών,



να αποποιείται την 'ανώδυνη' δημιουργία,
να διακινδυνεύει την ασφάλειά του, ακόμη και θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του
για την ιδέα.
O Bunksy είναι ο αντάρτης της εννοιολογικής τέχνης. Κάνει grafitti, ζωγραφική, κείμενο, ταινίες, installations, αλλά πάνω απ'όλα κάνει interactive τέχνη, απαιτώντας υπό την απειλή του σπρέυ του, τη συμμετοχή του ανυποψίαστου κοινού. Ο Bunksy είναι ο ανατρεπτικός δημιουργός, που βάζει συνέχεια τρικλοποδιά σε θεσμούς και θεσμοθέτες. Πολεμά με φαντασία, την εξουσία κάθε μορφής.
Έχει γράψει σε τοίχο 'authorised grafitti wall' με 'επίσημη' σφραγίδα των αρχών, που 'δανείστηκε' από το θυρεό του Marlboro (χε, χε, πολλά γέλια), παραπλανώντας τους αστυνομικούς, οι οποίοι επέτρεψαν σε grafitti artists να τον γεμίσουν με έργα τους. Ο τοίχος καλύφθηκε σε μια μέρα.
Έχει αγοράσει ανώνυμα έργα ρεαλιστών, έχει παρέμβει πάνω τους με δικές του προσθήκες, αποδίδοντάς τους εντελώς νέο μήνυμα και στη συνέχεια πήγε και τα κρέμασε σε μουσείο, ενόσω ο φύλακας έπαιρνε το μεσημεριανό του υπνάκο. Έχει πάει στο τοίχος του αίσχους που έχουν σηκώσει οι ισραηλινοί για να μετατρέψουν την Παλαιστίνη σε υπαίθρια φυλακή 700 χιλιομέτρων και έχει 'καταθέσει' με τα πινέλα του και τα σπρέυ του, την πολιτική του διαμαρτυρία, με κίνδυνο της ζωής του (οι ισραηλινοί ελεύθεροι σκοπευτές είναι γυπαετοί με αναβολικά, ως γνωστόν).
Έχει γεμίσει το Λονδίνο με άκρως προκλητικά πολιτικοκοινωνικά μηνύματα, έχει παραποιήσει πινακίδες, έχει παρέμβει με μοναδικό τρόπο στο αστικό τοπίο, αφήνοντας τη σφραγίδα του όπου πέφτει το μάτι.
Ο Bunksy είναι ο υπέρμαχος των ιδεών, σε ένα διαφορετικό αντάρτικο πόλης, αποδεικνύοντας ότι το χιούμορ και η φαντασία κάνουν μια χαρά αντιεξουσιαστικό αγώνα.

Monday, July 09, 2007

αφαίρεση





Το δωμάτιο είναι ευρύχωρο, ευειδές και ευωδιαστό. Για το τελευταίο ευθύνεται το μπουκέτο κατακόκκινα τριαντάφυλλα που τής πήγα στην επίσκεψη. Ο επιθετικός ήλιος κατατροπώνεται από τις ημιδιαφανείς κουρτίνες και το φως που τελικά πέφτει πάνω της είναι αδύναμο, θολό και γλυκό, σαν τα χαρακτηριστικά της.
Μη βιαστείς όμως να τη φανταστείς. Δεν είναι καμιά Μαργαρίτα Γκωτιέ ή Μποβαρύ. Εκεί έξω, στη ζωή, είναι δυνατή και καυστική. Εδώ μέσα όμως, από γυναίκα-οξύ, μεταμορφώνεται σε ζαλισμένη σαύρα, που βγήκε τρικλίζοντας από το λαγούμι της πριν ολοκληρώσει τη χειμερία νάρκη, για να καταλήξει σερβιρισμένη λεία, στο πιάτο του κάθε ζωντανού. Είναι ο χώρος, ο λόγος και φυσικά, τα φάρμακα, που ευθύνονται για αυτή της τη υποβαθμισμένη μετάλλαξη.
Τα φάρμακα… Διάφανα, τρικέφαλα τέρατα με αρχικά για ονόματα και πρωτόγονη επιθετικότητα. Υποδόριος τρόμος και δέος. Αυτό το σπλάτερ τεκταίνεται αποκλειστικά εντός της. Για εμάς τους 'εκτός' επικρατεί σιωπή. Σα να έχουμε βάλει το 'Aποκάλυψη, τώρα' στο mute, ενώ παίζουμε επιτραπέζιο στο σαλόνι. Δύσκολα να νιώσουμε αγωνία για αθόρυβη μάχη.
Το ρυθμό της σιωπής ορίζουν τα ντριπ, ντριπ και τα τικ, τικ, τικ, από ένα ρολόι και μια αναποδογυρισμένη φιάλη, που αναμετριούνται ποιος θα αδειάσει πρώτος. Κι εκείνη μετράει ένα ντριπ για κάθε της όμορφη ανάμνηση και ένα τικ για κάθε στιγμή που θα επιθυμούσε να ζήσει. Διάφορα πρόσωπα παρελαύνουν μπροστά της μιλώντας μεγαλόφωνα, αλλά αυτή δεν καταλαβαίνει λέξεις, γιατί έχει μεταλλαχθεί σε μετρητή ακριβείας. Μόνο αριθμούς ξέρει να υπολογίζει. 180 - 135 = 45 λεπτά, 5-3= 2 φιάλες ακόμα, 100 γραμμάρια ορού και μετά το πολυπόθητο 0 εις το πηλίκο. Εδώ, μόνο το άδειασμα μετράει. Μόνο. Η αφαίρεση είναι η σωστή και η μόνη πράξη. Ειδικά, τώρα που φεύγουν κι όλοι ένας-ένας, οι 'απέναντι', οι 'άλλοι', αυτοί που μιλάνε δυνατά και μοιράζονται το ίδιο ‘δεν είμαι εσύ’ πρόσωπο.
Μένει το τέρμινο, πάντα δίπλα, φρουρός της λαχτάρας, μπας και ξεστρατίσει.
Γι' αυτό με τρομάζει όταν γελάει δυνατά και αυτοσαρκάζεται ανήλεα.
Είναι σε ιερό πόλεμο. Εξορκίζει τον υποταγμένο ήλιο, όλους εκεί μέσα, τους 'δεν είμαστε εσύ', τα τρικέφαλα εμφιαλωμένα τέρατα, τους αριθμούς και εκείνο το καλοπροαίρετο μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλά με τους μίσχους-κάγκελα φυλακής.
Είναι σε πόλεμο με τις καλές προθέσεις, γιατί προσπαθεί να παρακάμψει το δρόμο για την κόλαση.



Sunday, July 08, 2007

αγκύλωση

'orders not to move', Barbara Krueger






με κούρασαν με τις

δια

υπέρ

παρά

μετά

ανά

επί

προ

θέσεις τους

Thursday, July 05, 2007

με καπέλωσαν



(dawk with hat)




εκεί, λοιπόν που καθόμουν ήσυχη στο πάνω ράφι, δεξιά γωνία, εμφανίζεται μπροστά, απ'το πουθενά, μια μικρή Ολλάνδέζα, με όλη την παραδοσιακή της περιβολή - μείον τα ξυλοπάπουτσα - με παίρνει από το φτερό και χωρίς να μου πει κουβέντα, μου γνέφει να την ακολουθήσω. Αφού περπατήσαμε κάμποσο και αναρωτιόμουν πού με πηγαίνει, ξαφνικά σταματάμε μπροστά σε έναν πολύ ψηλό που τον λέγαν Γκοντό, ο οποίος κρατούσε ένα περίεργο καπέλο στο χέρι του και με περίμενε, λέει, πράγμα εντελώς παράλογο, γιατί συνήθως εκείνον περιμένουν, αλλά δεν έρχεται ποτέ. Με κοίταξε με πολύ σοβαρό ύφος -σχεδόν βλοσυρό- και με το'να μάτι γουρλωμένο με ρωτά: 'Μόνη ή Μάνος;' και του απαντώ: 'Μπα, προτιμώ Μάνος, αν και νομίζω ότι δε στέλνει πια γκρούπ στο εξωτερικό'. Και μάλλον ήταν σωστή η απάντηση, γιατί στη συνέχεια μου δίνει το καπέλο να το φορέσω και μετά από μια μικρή, σεμνή τελετη υπό τους ήχους του 'you can leave your hat on', αυτός και οι καπελωμένοι φίλοι του, με προσκάλεσαν στο καπελοχώρι τους.

Αλήθεια λέω.



Wednesday, July 04, 2007

merely human



I gave in to your plea,
And replaced you with verse.
I am chanting sonnets on life-gone, and hope-not,
I am befriending maxims that could soften the pain,
I am reciting all shocks,
I rehearse acid rain.
But,
to a poet,
I can’t give you away. I just can’t.
To the poetry, I can.
To a poet,
I can’t.

I gave you the keys
To a bright set of days,
Short of lies and pretence and entire of free ways.
I exchanged your sweet touch with new books on the shelf,
For your mornings alone, born again to yourself.
I became the worst traitor to heart and to soul,
For your freedom concrete, undisturbed, new and whole.
But,
to a free spirit,
I can’t give you away, I just can’t.
To your freedom, I can.
To a free spirit,
I can’t.

I gave you the codes
to true colors and scents,
I came up with new senses,
Made for you and enhanced.
I was nailed to my faith, did the deed and then, left.
Now you have your own means,
you don’t need my palette.
I gave you up to creation I surrendered to art
But,
to an artist,
I can’t give you up. I just can’t.
To creation, I can.
To an artist,
I can’t.

I gave in to your will
And erased all my needs,
I escorted out hope and I much love you still,
Turned my half to a whole, far from you, with your thought,
From respect to your truth, what is ‘You’, mine or not.
Passed you on to the world, all the seas, all of land.
But,
to a face,
I can’t pass you on. I just can’t.
To the round world I can.
To her round face,
 

I can’t.




Κατόπιν του πρόσφατου ανασχηματισμού του, το Skismatari και η ευρύτερη περιοχή της Πάρνηθος, μετονομάστηκε σε Gamisiana, για να προσελκύσει και εναλλακτικές μορφές τουρισμού.

υ.γ. υπενθύμιση για Κυριακή 8, 19:00 στη Βουλή





Tuesday, July 03, 2007

tsunami

(10 metre-high installation by Kader Attia)




Truth, 
being a monolith,
an uninhabited highrise made of impermeability,
with the sole purpose
to mock the futility of mental simulations
by simply letting us sense the gravity of what 'is',
which until now was
comfortably undermined by abstraction
and conveniently safeguarding us in distance.




Κυριακή 8 Ιουλίου,

19.00, όλοι έξω από τη Βουλή.

Απαiτούμε την αναδάσωση όλων των καμένων εκτάσεων.Mακριά από πολιτικές σκοπιμότητες,ζητάμε δράση τώρα. Μη μείνει κανείς άπραγος αυτή τη φορά!
Προώθησε το μήνυμα σε όσους πιο πολλούς μπορείς και κατέβα στους δρόμους, στην πιο μαζική συγκέντρωση για το περιβάλλον!

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna