Friday, June 29, 2007

επιτέλους, ξεπαρνηθιαστήκαμε

Μεγάλη μέρα για την μπετονιέρα



Πάντα επίκαιρη η τέχνη (τον θυμάστε τον ποιητή;)


της μόδας και οι μασκοφόροι




Για να μην αφήνουμε ανοιχτά μέτωπα και λογαριασμούς.
Κοίτα εσύ στην τηλεόραση την καταστροφή, τρώγοντας souvlaki on line. Και που' σαι, πάρε αύριο κιόλας στα δίδυμα από μια μάσκα οξυγόνου. Σε λίγο θα κυκλοφορούν παντού, σε διάφορα σχέδια και χρώματα από τα μεγαλύτερα home brands. Θα είναι το πιο hot αξεσουάρ στον απλανή, μαζί με το δαχτυλίδι της durex.
Θερμή παράκληση προς όλους τους συνειδητούς κατοίκους της λεκάνης (ideal standard): όποιος, ή όποια παρατηρήσει ύποπτες επεκτατικές κινήσεις επιθετικού πρασίνου σε ειρηνικό τσιμέντο, να το αποτρέψει ταχύτατα από περαιτέρω εχθρικές ενέργειες. Οι πολίτες που θα εξαφανίσουν τα περισσότερα ταραχοποιά στοιχεία μπαίνουν σε κλήρωση για οικόπεδο στις υπέροχες, νέες ισοπεδωμένες περιοχές, με έξτρα δώρο τον καταπληκτικό, συνθετικό χλοοτάπητα από άφλεκτο υλικό,που σχεδιάστηκε ειδικά για όσους αΠαρνηθήκανε τον φυσικό.
Κλείνοντας, μην ξεχάσω - εάν και δεν είναι απολύτως σχετικό με το συγκεκριμένο θέμα τοπικής εμβέλειας - να ευχαριστήσω θερμά (40ο C plus)για ακόμα μια φορά τον απλανητάρχη μας, για όλα όσα έκανε και όσα δεν έκανε στο Κυότο, γιατί σίγουρα με διαβάζει (το κόβω) και πολύ θα συγχυστεί αν δε δει την ιδιαίτερη αυτή μνεία,
άντε αμήν.



Wednesday, June 27, 2007

olga korbut-balance beam

βρήκα και την κόρμπουτ! θεικό αυτό του u-tube!

NATALIA SHAPOSHNIKOVA-BEAM 1979 EUROPEANS EVENT FINALS

η απόλυτη ρουτίνα στη δοκό. Ότι καλύτερο έχει 'παιχτεί' σε αυτό το όργανο, ever.

σκόνη μαγνησίας και καλή καρδιά









Λατρεία. Ψύχωση. Πώρωση. Αρρώστια. Θρησκεία.


Η πρώτη μου πραγματική αγάπη, πριν την τέχνη, πριν τους άντρες και πριν την κόρη μου, εκεί που ένιωσα να τρέμω από συγκίνηση και να παραδίδομαι άνευ όρων, ήταν στην Α.Ε. ενόργανο γυμναστική (μεγάλη η χάρη της).
Έπινα νερό στ’όνομά της και έτρωγα πολύ λίγο. Για την ακρίβεια, μόλις 800 – 1000 θερμίδες ημερησίως. Ούτε μπουκιά παραπάνω. Η μάνα μ’ έταζε στον άγιο Νεκτάριο , τον προστάτη των ανορεξικών κορασίδων και με κόλαζε με διάφορα αμαρτωλά, θερμιδοφόρα σκευάσματα, αλλά εγώ, η Μαρία των βράχων, δε λύγισα ποτέ. Πάντα υπήρχε ένας undercover σκύλος-συνεργός κάτω από το τραπέζι (τι σκύλος, δηλαδή, βόδι το είχα καταντήσει το ζωντανό), που φυγάδευε στο στομάχι του τις νόστιμες ακολασίες. Απορούσε κι η μάνα, πώς γίνεται άλλος να τρώει και άλλος να παχαίνει.


Στο γυμναστήριο μας ζύγιζαν μια φορά την εβδομάδα και ουαί κι αλίμονο αν είχαμε πάρει γραμμάριο. Έτρεμε το φυλλοκάρδι μας τη στιγμή που η βελόνα σταματούσε έστω και μια γραμμή παραπάνω από τα ιδανικά μας κιλά. Η τιμωρία ήταν σιωπηρή, αλλά αμείλικτη. Η κυρία Ρούσα μας απέκλειε από τις ασκήσεις δυσκολίας, μέχρι νεωτέρου ζυγίσματος. Κι ήταν πολύ φρούστρα να βλέπεις τους άλλους να κάνουν τα φλικ φλακ τους και τις εντυπωσιακές εξόδους από τη δοκό κι εσύ να συμμετέχεις μόνο στα λάιτ και τα χορευτικά παριστάνοντας το Ρουβά. Σκέτη κατάθλιψη.


Πέντε χρόνια έκανα προπόνηση και δύο χρόνια κατέβαινα σε αγώνες με τις νεανίδες. Η καλύτερη στιγμή μου ήταν όταν κατάφερα την άσκηση ευλυγισίας ‘κόρμπουτ’ στη δοκό, μετά από σκληρή προπόνηση στο σπίτι με την συναθλήτρια και κολλητή μου (το δεύτερο ισχύει ακόμα). Δε θα ξεχάσω την αγωνία και απόγνωση στα μάτια του πατέρα μου, μια μέρα που μπούκαρε αιφνιδιαστικά στο δωμάτιο και με είδε ξαπλωμένη μπρούμυτα με τα πόδια πάνω από το κεφάλι, κόμπο ναυτικό. Έκλεισε την πόρτα πανικόβλητος και τον άκουσα από την άβολη, ομολογουμένως, αυτή στάση μου, να λέει στη μάνα μου ‘αυτό το πράγμα που συμβαίνει εκεί μέσα, δεν είναι καθόλου, μα καθόλου φυσιολογικό’. Από τότε, όποτε τσακωνόμουν μαζί του τον απειλούσα ότι θα τον υποβάλλω σε μια ‘κόρμπουτ’.


Η άλλη χρυσή στιγμή ήταν ένα αργυρό μετάλλιο στις ασκήσεις εδάφους. Το ναδίρ της μίνι σταδιοδρομίας μου ήταν όταν διέλυσα τους προσαγωγούς μου και αναγκάστηκα να μη συμμετέχω στους αγώνες.


Μετά από αυτό, ποτέ δεν μπόρεσα να επανέλθω στην αρχική μου φόρμα και έτσι, πήρα δυσμενή μετάθεση στην ομάδα ρυθμικής γυμναστικής. Αυτό όμως, δεν ήταν έρωτας. Ήταν με το ζόρι προξενιό. Και η αγάπη, παρ’ όλα όσα λένε, δεν ήρθε ποτέ. Δύο χρόνια κράτησε η ιστορία με τις μπάλες, τις κορίνες, τα στεφάνια και τις μεταξωτές κορδέλες και ούτε μια μέρα δεν έφυγε το μυαλό από τους ασύμμετρους ζυγούς, τη δοκό και τις ασκήσεις εδάφους (ο ίππος ήταν πάντα αναγκαίο κακό, ποτέ δε με κέρδισε). Είχα αρχίσει και τα σούξου-μούξου με τα αγόρια και απιστία στην απιστία, ήρθε το οριστικό διαζύγιο με τη ρυθμική γυμναστική και την ομάδα της.


Όσα χρόνια κι αν πέρασαν, όση τζαζ και σύγχρονη κι αν χόρεψα έκτοτε, ποτέ και με καμιά τους δε σκίρτησε η καρδιά μου, όπως σκιρτούσε με την ενόργανο. Και δεκαετίες μετά, άμα τύχει και βρεθώ μόνη σε καμιά αλάνα και είμαι σίγουρη ότι δε βλέπει κανείς, θυμάμαι την πρώτη μου αγάπη και παρασύρομαι σε ροντάτ και καμιά κατακόρυφη ρόδα (ορίστε,ξέχασα και την πραγματική της ορολογία). Αλλά μέχρι εκεί. Γιατί παραπέρα, θα με μαζεύουν και δε λέει, με τίποτα.


Κάθε πράγμα στον καιρό του, έλεγε η μάνα μου.










(για τη J., που μοιραστήκαμε αυτό το πάθος και πολλά επόμενα)

Tuesday, June 26, 2007

Johannes Wohnseifer

private collection
Art Academy, Oslo

the Saatchi gallery

the Saatchi gallery




After the heroic tradition of Sigmar Polke, the Oehlen brothers (not to be confused with the Allman brothers :)) and Martin Kippenberger, comes Johannes Wohnseifer. His art, which combines text, painting and installations is a poignant social and political commentary on current events, mixing fiction and fact, with an edgy sense of humor and sarcasm and a good dose of conspiracy theory, for a more chilling and impactful effect.
Aren't, after all, thrillers and paradoxes the rocking factors of our days?
Let us not forget that Mies van der Rohe invented the MacDonalds™s franchise restaurant,
the Stealth bomber is what we know best about the United States,
and the Baader Meinhof group are the only significant popular stars Germany ever produced.
(after Victoria Pihl Lind & Frode Markhus )




Saturday, June 23, 2007

διανοούμενες κατίνες (που'σαι Κούλα να θαυμάσεις...)

ειδικά αφιερωμένοστα ανώνυμα μπικουτί (ξέρουν αυτά)


και στην άγνωστη, ξεκούμπωτη ρόμπα κλάρα (ξέρει αυτή),


που λερώνουν την αξιοπρέπειά τους


φυτρώνοντας στα ξένα κρεβάτια χωρίς να τους σπείρουν (ξέρoυν αυτοί)



και τοιουτοτρόπως, εκτίθενται ανεπανόρθωτα.



Πάω τώρα να σπάσω κανα πιάτο, γιατί π
ολύ το φχαριστήθηκα και ήρθα στο tsakir-kefi.





Friday, June 22, 2007

Conversation
by Elizabeth Bishop


The tumult in the heart keeps asking questions.
And then it stops and undertakes to answer in the same tone of voice.
No one could tell the difference.
Uninnocent, these conversations start, and then engage the senses,

only half-meaning to.
And then there is no choice, and then there is no sense;
until a name and all its connotation are the same.






Acquaintance
by Ella Wheeler Wilcox

Not we who daily walk the City’s street;
Not those who have been cradled in its heart,
Best understand its architectural art,
Or realise its grandeur.
Oft we meet
Some stranger who has stayed his passing feet
And lingered with us for a single hour,
And learned more of cathedral, and of tower,
Than we, who deem our knowledge quite complete.
Not always those we hold most loved and dear,
Not always those who dwell with us, know best
Our greater selves.
Because they stand so near
They cannot see the lofty mountain crest,
The gleaming sun-kissed height, which fair and dear
Stands forth—revealed unto the some-time guest.

Thursday, June 21, 2007

Wednesday, June 20, 2007

Home sweat home




This time it was central Europe, but not as a tourist. I stayed and mingled with beloved and hospitable natives. That, for one thing, reminded me how things work out there. It was a refreshing/depressing experience. It tasted like a sweet and sour dish, with a twinch to the sour side, as I entered the 38 degrees C zone.
I remembered quite a few things. Here' s some:
a) patience (without patients)
On our way there, we fell on a tornado watch and we could not land at the airport. The pilot had to deviate and land in another city. We had to stay 3 hours in the plane waiting for the storm to pass. An airplane full of foreigners and their children. Of course there was some worrying and complaining (only from me), but I have to admit, I was astonished by the low level of noise and the order. So many hours and no children screaming, no elders plucking each other's eyes out and no panic, made me panic! It felt like being transported by the plane of the living dead.
a) W.C. (where 'W' and 'C' stand for Wonderfully Clean)
A visit to public restrooms can be an exhilerating, wonderful experience.
I found out on a day trip to the mountains that these wonderous places are meticulously located with a close proximity to each other, in the middle of fucking nowhere -along the highways- making sure that none comes close to the 'near death, bursting urinary tract' experience.
Sure, you pay 50c to enter. But, you get your every cent's worth back in return.
The sanitation is state of the art and fully automated and so are all the functions. You really do not need to touch anything (but yourself), even though the space-age toilet is sparkling clean. I can't remember going to the restroom being such a cultural experience.
b) True blue (recycling)
Now that I know how the miracle of true recycling works, recycling at home will never be the same. It will either be complete, or not at all.
Guess what? Each home is given by the community three different bins, to separate glass, aluminum and paper. They all have them in their backyard, or porch. It is the only way recycling is done efficiently and properly and guess what again: The blue waste bins we use for recycling purposes, in which each one of us throws anything assumed at own perception to be valid for recycling? Can you make a wild guess where all that goes? Good guess!...
c) Read green
When one buys a 'green' product, one positively and surely knows that s/he buys a green product. No, you do not need to be clairvoyant. You just need to locate the logo imprinted on the tags of all 'green' products certified by the authorities. When this logo of approval is there, you buy. If not, bye-bye. Easy and safe. (I don't want to know what I am bying and paying twice for, let alone serving and eating...)
d) the 'greeting syndrome'
The minute you walk out the door, people start greeting you. They even ask how you are feeling today, with a smile (spooky shit, I am telling you).
I had forgotten how that was and in the beginning I was busting my head trying to figure out who each one was and under what conditions we have met in a past life.
But as the day progressed and people kept smiling and greeting me in shops and public transportation, I realised I should either be as famous as Madonna, or people are just plain friendly.
I hope I will get over the greeting syndrome asap, before my neighbours get anxious and sew me for indecent behaviour, or sexual harassment
e) the safe parenthood practice
Yes. They do procreate and have children and practice parenthood. Only in ways not hazardous to anyone's health.
They let their children get dirty beyond recognition. They teach them how to do things instead of screaming 'don't' all the time. It's really neat.
I have actually witnessed a 3 year-old baking a cake, fixing broken toys (while I sat by like an idiot, not being able to help), cutting his food and helping his father put the dishes in the dish-washer (a-hem..).
Mothers do not have to socialize with other mothers and talk about the grades and the school practices, while their children are playing.
Mothers attending their kids, play scrabble or read their book with no guilt, if they do not feel like being sociable.
Finally, 'NO' is no and 'YES' is yes. And you only have to say it once. How simple and refreshing, not having to listen to your voice echoying all the time...
f) smoke-free confined spaces
I really enjoyed taxi rides without having asthma attacks and confined spaces without smog, where you can actually breath and see at the same time. I did not have to say once 'take your bloody butt out of my face and shove it'. It made me feel calm, relaxed and not at the least defensive (let alone, civilized). The taxi driver from the airport however, made up for all the lost time (but it was either chocking on my way home, or chocking and getting a sunstroke simultaneousy, by walking in 40o C.)
I could go on for pages. I won't.
I could also write equally long commentaries on the negative observations I made, which made me miss home. But being self-congratulatory wouldn't make us want to improve ourselves. It is always helping to locate the good aspects in others, in order to change for the best (you all realise this is politically correct crap and lame excuses for those of you who read this page and will say that I bitch, even when I am happily abroad).
Anyway, there are some things that I wouldn't trade for a central european lifestyle. I just want you to remind me which ones they are.
P.S. This was written in english for you St*rkiss, mr. G and Denis the menace II.
I already miss you. Thanks.
P.S. St*rkiss, this is to counterbalace all the great things we love and miss about Greece.
P.S. Fuck, it's hot! And yes, I can be a queen bitch, so what?

Tuesday, June 12, 2007

βινύλιο και βανίλια (υποβρύχιο)




Κάθε φορά που μαζευόταν σοβαρό ποσό από το χαρτζιλίκι, έπαιρνα τρέχοντας το δρόμο για το 'pop 11'. Δεν ήταν και πολλές οι επιλογές τότε. Ένας δίσκος το μήνα. Σαν κόρη οφθαλμού τον φύλαγα μέσα στο λεωφορείο και όταν έφτανα σπίτι, κλειδαμπαρωνόμουν στο δωμάτιο, έσβηνα φώτα, έκλεινα παράθυρα και ξάπλωνα στο πάτωμα ανάσκελα, για να τον ακούσω και να καψουρευτώ. Ολόκληρη τελετουργία. Προ ημερών καθάριζα τα ράφια της βιβλιοθήκης και έπιασα στα χέρια μου τα παλιά μου βινύλια. Το καθένα μου έφερε στη μνήμη και μια συγκεκριμένη εποχή. Η μυρωδιά τους με γύρισε πίσω. Τίτλο-τίτλο πέρασαν από μπροστά μου εκείνα τα χρόνια. Από δίσκο σε δίσκο, έκανα βόλτα όλη μου η εφηβεία.
Δώδεκα χρονών μπήκα στο 'Hotel California' και από τότε, οι στίχοι των τραγουδιών στοίχειωσαν την κάθε στιγμή μου.
'who are you', σιγοτραγουδούσα για το γείτονα που συναντούσα στο περίπτερο και ανταλλάσσαμε ντροπές και ασυναρτησίες. Λίγο αργότερα, η αδερφή του έγινε η κολλητή μου και εκείνος, το πρώτο μου φιλί, όπου κατάλαβα επιτέλους τι σήμαινε το 'love is like oxygen'.
'Ashes to ashes' ,'the end' και 'epitaph' κεκλεισμένων των θυρών, πενθούσα τότε, με πολύ κλάμα ορμονικής αιτιολογίας, για το μάταιο τούτο κόσμο. Να'ξερα μόνο...
'walk on the wild side' με πάγο. Το πρώτο ποτήρι αλκοόλ ήταν παράνομο, ήταν ουίσκυ από την κάβα των γονιών μου, την οποία κατάφερα να διαρρήξω, και ήταν απόλυτα συνεπές με το soundtrack εκείνης της μέρας, γιατί κατάφερε και με πέρασε απέναντι.
'suzie q.' λέγανε την πρώτη στομαχική ζάλη στη θέα του μελαχρινού ντράμερ, που έπαιζε μπροστά σε πλήθος από αποσβολωμένες μικρούλες.
Στις πρώτες, χαρακτηριστικές νότες του 'europa' όμως, βίωσα και όλα τα υπόλοιπα ψυχοσωματικά και παραλίγο να λιποθυμήσω, αφού με ένα νεύμα του ο περιβόητος ντράμερ, αφιέρωσε το κομμάτι αποκλειστικά σε μένα. Μετά από εκείνη τη νύχτα και για τρία ολόκληρα χρόνια μας ένωσε το 'goodbye stranger', μπαρουτοκαπνιστήκαμε με το 'smoke on the water', ανεβήκαμε στα σύννεφα με το 'stairway to heaven', χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσης το 'kaya' και το legalise it', ώσπου ένα 'morning after' εiπαμε 'bye-bye baby', για να τραγουδάγαμε ξεχωριστά πια, το 'c'est la vie'.
Μετά άναψε το 'unforgetable fire' και έγινα 'slave to love' και 'eyes without a face' με σίγουρο το 'don't you forget about me' στο πρόγραμμα, γιατί καψουρευόμουν συχνά στην προσπάθεια αναζήτησης του χαμένου χρόνου (ο Προυστ ήρθε βεβαίως πολύ αργότερα).


Pink Floyd, Van der Graaf generator, Bowie, Bowie, Genesis, Emerson Lake and Palmer, Bowie, Frank Zappa, Lou Reed,Ten years after, Led Zeppelin, Velvet underground, Stranglers, Clash, Pretenders, Eurythmics, Prince, Laurie Anderson, Tom Waits, μέχρι ABBA...είχα ξεχάσει ότι εχω τόσο μεγάλη συλλογή από βινύλιο.
Μετά μάθαμε στα cds, αλλά οι αναμνήσεις δεν ήταν ποτέ ξανά το ίδιο έντονες. To βινύλιο έχει μνήμες βαθιά χαραγμένες στ' αυλάκια του. Ήμουν μικρή τότε, και όλα ήταν πιο αυθεντικά και πιο μεγάλα. Εκείνη την εποχή το μέγεθος μετρούσε. Τα σκιρτήματα ήταν πολλών ρίχτερ, ο έρωτας πολλών μεγατόνων, η μουσική βαρέων βαρών και οι δίσκοι original και μεγάλοι, σα σερβιρίσματος. Τώρα όλοι είναι σε ένα φρενήρη αγώνα σμικρήνσεων. Κερδίζει όποιος έχει τα μικρότερα και τα περισσότερα. 'Ολα compact, mini, nano και στης ανακύκλωσης το πανηγύρι. Το περσινό είναι ήδη παλιό, γιατί φέτος βρήκαμε κάτι πιο μικρό και με μεγαλύτερη χωρητικότητα, που κάνει και επιπλέον κόλπα, καλύτερα. Πού να σταυρώσεις σχέση με το mp3 σου. Πριν ακόμα το πάρεις, σου έχει γυαλίσει το αμέσως επόμενο...
The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
Remembering games and daisy chains and laughs
Got to keep the loonies on the path
The lunatic is in the hall
The lunatics are in my hall
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more...
And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forebodings too
I'll see you on the dark side of the moon
The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You rearrange me 'til I'm sane
You lock the door and throw away the key
There's someone in my head but it's not me
And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon
All that you touch and all that you see
All that you taste, all you feel
And all that you love and all that you hate
All you distrust, all you save
And all that you give and all that you deal
And all that you buy, beg, borrow or steal
And all you create and all you destroy
And all that you do and all that you say
And all that you eat and everyone you meet
And all that you slight and everyone you fight
And all that is now and all that is gone
And all that's to come and everything under the sun is in tune
But the sun is eclipsed by the moon

Sunday, June 10, 2007


τώρα, φταίω εγώ που έπεσα πάνω στο υπόδειγμα macho σερνικού; να το άφηνα να περάσει έτσι, χωρίς να του έδινα την περίοπτη θέση που του αξίζε;


Thursday, June 07, 2007

(play Νίnα)
η σταγόνα του ιδρώτα που κυλάει ανάμεσα σε πλούσια στήθη, για να χάθεί στα ενδότερα ενός αέρινου, λουλουδάτου φουστανιού.
η μέρα που κρατάει μέρες.
η σύντομη, εκρηκτική νύχτα, που βιάζεται ν΄αδειάσει εμβόλιμα τα θαύματά της, πριν την κάψει στην εμφάνιση η επόμενη ηλιόλουστη αδιακρισία.
η βροχή των λεοντιδών πάνω από ξάγρυπνα, ξαστερωμένα κεφάλια, που εύχονται να ελπίζουν και τον επόμενο χειμώνα.
η αυγουστιάτικη Πανσελάννα πασών πανσελήνων.
οι Πλειάδες κι η Μεγάλη Αρκτος-οδηγός.
μια ξαφνική, προξενήτρα βροχή, που σε αναγκάζει να συγχρονιστείς σε στιγμιαίο χορό με ωραίον άγνωστο.
το χάσιμο μπροστά σε μια μεγάλη οθόνη και κάτω από μια άλλη απέραντη, μασουλώντας λιόσπορους.
το αλατισμένο κορμί σου, που το σερβίρεις στους 40 βαθμούς υπό σκιά, για να συνοδεύσει γουλιά-γουλιά την παγωμένη 'μαργαρίτα' του.
το soundtrack με τη χορωδία των 1000 τζιτζικών σε ήλιο μείζονα και των 800 γρύλων σε νύχτα ελάσσονα.
η ώχρα σου και η ώχρα της άμμου, ένα.
η άπνοια μιας βουτιάς σε μεγάλο βάθος.
το παγωτό που λειώνει στα δάχτυλα σου κι εκείνος που λειώνει στο άγγιγμά τους από πάθος.
το μεθυσμένο, μεταμεσονύκτιο λάθος,
οι φιλικοί αγώνες 'βουκαμβίλια-νυχτολούλουδο', 'μαϊστρος- πουνέντης'.
τά ανοιχτά παπούτσια,
τα ανοιχτα ντεκολτέ,
τα ανοιχτά παράθυρα,
τα ανοιχτά προγράμματα,
τα μισάνοιχτα στόματα και τα κλειστά μάτια,
το ξάνοιγμα σε στεριά,
η ραθυμία και η νωχελική αναβλητικότητα,
η λάγνα προσμονή,
η γιατρειά μιας απρόσμενης αύρας και ο θεράπων φλοίσβος,
η έκλυση παντοδύναμων αρωμάτων και ουσιών,
η ανατροπή,
η εκτροπή...
το καλοκαίρι σας προωθείται.

Tuesday, June 05, 2007

πάμε γυάλα!








Και εκεί που έχουμε πειστεί ότι όλα στις ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκα, περίπλοκα και συμπλεγματικά και οργανώνουμε ημερίδες αναλύσεων με σκοπό να προσεγγίσουμε την πηγή του προβλήματος, σε ποιο στάδιο της παιδικής ηλικίας προκλήθηκε, πότε πρωτοεμφανίστηκε και εκδηλώθηκε, ήταν σε μετ εφηβική φάση, τι ρόλο έπαιξαν το Οιδιπόδειο και το σύνδρομο της Ηλέκτρας, ποιοι εξωγενείς παράγοντες το οξύνουν και ποιοι το αμβλύνουν, αν υπάρχει απώθηση και τα βιώματα που έχουν περάσει στο υποσυνείδητο μεταφράζονται σε ανεξήγητες συμπεριφορές κλπ., (ώρα και όρεξη να'χεις...) ΞΑΦΝΙΚΆ... θαμπώνεσαι από την επιφοίτηση!
Συνειδητοποιείς το μεγαλειώδες απλό, απλούστατο, απόλυτο:

Τελικά, όλες οι συμπεριφορές εμπίπτουν στο ‘θέλω’ και το ‘δε θέλω’.
Όταν
και οι δύο θέλουν, όλα είναι ιδανικά, χαμογελούν οι κάμποι, γελάνε τα βουνά και τα λαγκάδια και όλα γίνονται έμπνευση! Ακόμα και τα ξεχειλισμένα proper της γειτόνισσας κατά τη διάρκεια απεργίας των απορριμματοφόρων του δήμου (έχω πολλές λήψεις τέτοιες). Όταν και οι δύο δε θέλουν δεν τίθεται θέμα συζήτησης, έχουμε ήδη πάει γι’ άλλα. Όταν όμως ο ένας θέλει και ο άλλος δε θέλει, τότε... πρόβλημα!
Γιατί αυτός που θέλει, προσπαθεί να πείσει αυτόν που δε θέλει, ότι στην πραγματικότητα θέλει και αυτός που δε θέλει, όσο καταπιέζεται και προσποιείται ότι θέλει, τόσο πιο πολύ δε θέλει αυτά που θέλει ο άλλος. Το κουράσαμε και χωρίς να το θέλουμε!
Γιατί τις περισσότερες φορές θέλουμε αυτό που δε μας θέλει και δε θέλουμε αυτό που μας θέλει. Τι τα θέλεις; Τα 'θελες και τα 'παθες.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά;
Occam's razor: C’ est comme ci, ou comme ca, ou tu veux, ou tu veux pas!

Γιατί από κάποια ηλικία κι έπειτα, ο καθένας θα πρέπει να είναι ικανός να διαχειρίζεται τα σύνδρομα και τα συμπλέγματά του και ως εκ τούτου, να τα αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, μόνος του, χωρίς να περιμένει ερμηνείες ή ακόμα και λύσεις από τους άλλους, και να θεραπεύεται αρρωσταίνοντας όλους τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Έτσι μπράβο!

Και τώρα πάμε προς αναζήτηση πιο σημαντικών απαντήσεων, σε ερωτήματα συμ(π)αντικής εμβέλειας: τελικά εκπέμπουν ή δεν εκπέμπουν ακτινοβολία οι μαύρες τρύπες; Αυτό μ' ενδιαφέρει εμένα. Γιατί οι άνωθι αναφερόμενοι που δεν ξέρουν ούτε γιατί θέλουν, ούτε γιατί δεν θέλουν, ακόμα και σε απόσταση αναπνοής όταν βρίσκονται, δεν εκπέμπουν απολύτως τίποτα.


(πάρε και μια Dorothy, πολύ ταιριαστή, που ξέρει τι θέλει κι όταν δε βρίσκει τη χαρά της, πάει γυάλα):

Ultimatum
I'm wearied of wearying love, my friend,

Of worry and strain and doubt;

Before we begin, let us view the end,

And maybe I'll do without.

There's never the pang that was worth the tear,

And toss in the night

I won't-

So either you do or you don't, my dear,

Either you do or you don't!

The table is ready, so lay your cards

And if they should augur pain,

I'll tender you ever my kind regards

And run for the fastest train.

I haven't the will to be spent and sad;

My heart's to be gay and true-

Then either you don't or you do, my lad,

Either you don't or you do!
- Dorothy Parker


)

Wilhelm Kempff - Beethoven 'Moonlight Sonata mvt. 1

Sunday, June 03, 2007

the censorship syndrome

'the ninth hour' by Maurizio Cattelan

(καλέ, ο Ποντίφηξ είναι αυτός, κάτω από τον μετεωρίτη; Στην πυρά ο καλλιτέχνης!)


Πώς γίνεται και κάθε φορά που συμβαίνει ένα μεγάλο γεγονός στο χώρο των εικαστικών, να επεμβαίνει ο εισαγγελέας, για να αποκαταστήσει τη δημόσια ηθική, δεν μπορώ να το καταλάβω.
Ναι, υπάρχουν νόμοι και διατάγματα για την προσβολή των εθνικών συμβόλων και της δημοσίας αιδούς, που θεσπίστηκαν πολλές δεκαετίες πριν. Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα να τα αναθεωρήσουμε, για να μην τρέχει κι αυτός ο δόλιος ο εισαγγελέας ΠΣΚ, με τις χειροπέδες ανά χείρας, εκεί που απολάμβανε στιγμές οικογενειακής ευτυχίας;
Λέω εγώ τώρα, η αδαής και άσχετη, πλην όμως παρούσα στα τεκταινόμενα. Γιατί αν είναι να ψάχνουμε στις εκθέσεις τέχνης για να εντοπίσουμε την παρανομία θα πρέπει να κάνουμε και σωστά τη δουλειά μας. Για παράδειγμα, η ελληνική σημαία κατακρεουργημένη ή σε άπρεπη στάση, έκανε έντονη την παρουσία της και σε άλλα δύο περίπτερα -τώρα που έκλεισε η έκθεση, το λέω. Φαίνεται όμως πως η πολιτική της καλής γειτνίασης και της διπλωματίας δεν επέτρεψε αντίστοιχες κινητοποιήσεις (στην μια εκ των περιπτώσεων, το ωραιότατο έργο -κατά την ταπεινή μου γνώμη- βλέπετε, είναι δημιουργία Τούρκου καλλιτέχνη τον οποίο και εκροσωπούσε τούρκικος φορεάς, στην άλλη περίπτωση είμαι σίγουρη ότι το έργο απλά δεν υπέπεσε στην αντίληψη, ή δεν 'ενόχλησε' τον καταδότη). Σε θέματα παρανομίας, λοιπόν, όπως και οπουδήποτε άλλού, δεν πέφτω στη λούμπα των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Ή όλοι ή κανένας.
Επίσης, άλλο προσωπικά αισθητικά κριτήρια και άλλο κριτήρια κοινής ηθικής (κατά το Σύνταγμα και τη θρησκεία, μιλάμε πάντα). Για την αισθητική ισχύει πάντα το 'περί ορέξεως τυρογαριδάκια'. Μπορεί ένα έργο να μας προσβάλει αισθητικά, αλλά να μην προσβάλει τα κοινά ήθη. Η τσιγγάνα με το γαρύφαλλο δε θα διέκοπτε την αργία του εισαγγελέα. Οι ‘σατανικοί στίχοι’ του Ρούσντι όμως, διέκοψαν το ραμαζάνι και ο ‘Εσταυρωμένος’ του Νταλί έκοψε τα ύπατα της Καθολικής εκκλησίας (μην ξεχάσουμε και τον δικό μας τον Καζατζάκη, που ‘κόπηκε’ από τον Παράδεισο της Ορθοδοξίας)
Γι’ αυτό παρακαλούμεθα όλοι να αφήσουμε την προσωπική μας αισθητική, έξω.
Εξάλλου είναι γνωστό, ότι το ποιό έργο θα συγκαταλέγεται στα μουσεία του μέλλοντος κρίνεται από την ίδια την ιστορία και για ένα μεγάλο τμήμα της τέχνης, μετά από πολλά χρόνια. Προς το παρόν, ισχύουν αποκλειστικά και μόνο τα υποκειμενικά αισθητικά κριτήρια, η εξοικείωση και η διαίσθηση. Εκεί ακριβώς έγκειται η διαφορά του ευρύτερου κοινού από τους γνώστες της σύγχρονης τέχνης και τους συλλέκτες. Γι’ αυτό και υπάρχει τόσο δυνατό χρηματιστήριο τέχνης (έξαποδώ, βέβαια, με τη γεωγραφική έννοια. Και αυτό είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα).
Αν λοιπόν μιλάμε για προσβολή δημοσίας αιδούς, τότε από πού ν’ αρχίσω αγαπητέ μου κύριε εισαγγελέα; Σίγουρα πάντως, όχι από τις αίθουσες τέχνης. Θ΄αρχίσω από τις τσόντες 'πάρε με 'τράβα με κι ας κλαίω', που κρέμονται σε περίοπτες θέσεις στα περίπτερα, για τις οποίες με ρωτάει κάθε φορά η κόρη μου, ‘γιατί μαμά;’, θα συνεχίσω με τη διαπόμπευση των ανθρώπων με ειδικές δεξιότητες στην τηλεόραση (που αυτό δεν άπτεται στην προσβολή της ηθικής, αλλά αποτελεί ακόμα μεγαλύτερο έγκλημα κατά του ανθρώπου) με την προβολή της βίας στα ΜΜΕ κλπ...
Έχουμε δει στην ιστορία της τέχνης πολλά εθνικά σύμβολα να χρησιμοποιούνται - με κατά κοινή ομολογία, τρόπο 'ακαλαίσθητο'- για να περάσει κάποιο κοινωνικό ή πολιτικό μήνυμα στο ευρύ κοινό. Κάποιες προσπάθειες αποσκοπούν απλά στον εντυπωσιασμό και άλλες στην ουσία. Οι δεύτερες διαμορφώνουν συνειδήσεις και επηρεάζουν καθεστώτα, επιτελώντας το έργο που επωμίζεται πάντα η τέχνη ανά τους αιώνες: να διαβλέπει την αλήθεια και να την παρουσιάζει προκλητικά , για να ανοίγει τα μάτια. Γι’ αυτό, ο δημιουργός πρέπει να προστατεύεται και να μπορεί να λέει τους χρησμούς του ελεύθερα. Καλύτερα να βρίσκεις ένα ψήγμα σοφίας και ιδιοφυϊας ανάμεσα σε εκατό κακόγουστες ομολογίες, παρά κανένα. Οι περιορισμοί και η αυτολογοκρισία στειρώνουν τη δημιουργικότητα και υποθάλπτουν τους μεσαίωνες με αισθητική block, stock and barrel.
Καλό είναι να αναλογιζόμαστε τα σύμβολα και την αναθεώρησή τους. Να είμαστε πιο χαλαροί με τη ‘μαζική’ ηθική και πολύ πιο αυστηροί με την προσωπική μας ηθική. Να πάψουμε να ασχολούμαστε με τη σημαία αυτή καθεαυτή και να κοιτάμε να φροντίζουμε όλα αυτά που πιθανά εκπροσωπεί, ξεκινώντας από το σπίτι μας και την αυλή μας και περνώντας στους δημόσιους χώρους, που θεωρούμε ότι ανήκουν σε κάποιους άλλους, νιώθοντας έτσι την άνεση να τους γεμίζουμε σκουπίδια.
Σε μια μια μεγάλη διοργάνωση του νέου μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς, πριν δύο χρόνια, ο εισαγγελέας παρενέβη για θέματα δημοσίας αιδούς, χθες πάλι, για προσβολή εθνικού συμβόλου. ‘Εχουμε και τον κλήρο που κάθε τρεις και λίγο όλο κάποιον βρίσκουν να του την πέσουν για διαπόμπευση των θρησκευτικών credos, απορώ πώς υπάρχει ακόμα τέχνη, πέρα άπό το καπανέλι. Να μου πεις, και οι ‘αρχές’, εκεί που τις παίρνει κάνουν 'ντου' (βλ. προ μηνών τον άμοιρο μπλόγκερ που βρήκε τον μπελά του), εκεί που τα πράγματα ‘προστατεύονται’…
Αλήθεια, οι ελληνικές σημαίες και οι διασκευές τους από καμπάνιες για τουριστικούς λόγους είναι καλό πράγμα, γιατρέ μου; Μάλλον ε, γιατί αποσκοπούν σε εθνικά έσοδα.
Εγώ πάλι, πείτε μου τι ακριβώς μπορώ να ζωγραφίσω και να γράψω, για να μη με τρέχουν και δεν έχω και σπόνσορα.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna