Thursday, May 31, 2007





'Εχεις;




Είχα.




Είχες πολλά;




Είχα και δεν είχα.




Και τι έχασες;




Ό,τι είχα.




Και ό,τι δεν είχες;




Ό,τι δεν είχα, δεν έχασα.




Και τώρα τι έχεις;




Χρέη έχω.



ARTι αφιχθείσα










Μαζεμένα πράγματα. Μια συμπαθής επανεκκίνηση, μετά την περσινή αποχή, όπου η πολιτικές για ακόμα μια φορά ισοπέδωσαν την ουσία. Φέτος, τα μεγάλα ονόματα (απ' όξω εννοώ, ε;) έλειπαν και με το δίκιο τους, γιατί δεν έχουν ούτε όρεξη, ούτε καιρό για να παίζουν τις κουμπάρες. 'Εχουν πιο σοβαρές δουλειές - σε δέκα μέρες έχουμε Art Basel. Από τις ελληνικές παρουσίες, μου έκαναν εντύπωση κάποιες σημαντικές απουσίες. Όσο για τους Ρώσους του πάνω ορόφου, δεν μπορώ να πω ότι μου έμεινε κάποιο συγκεκριμένο έκθεμα, πέρα από μια αισθητική διαπόμπευση της Αναδυομένης του Μποτιτσέλι.
Φεύγοντας, πήρα μαζί μου την εικόνα από τό έργο της Μαρίας Οικονομοπούλου που ζει και δημιουργεί στην Ολλανδία, μαζί με τη ζεστασιά της παρουσίας της.
Όμως, όπως και να είναι, η τέχνη πάντα γεμίζει το μάτι, σπέρνει σκέψεις και φυτρώνει χαμόγελα. Οπότε, από απόψε το βράδυ μέχρι την Κυριακή, πάρτε σειρά!






Tuesday, May 29, 2007

art athina-restArt.
international contemporary art fair.

opening 30-5, 20:00 pm.
Be there.

(Helexpo, Kifisias Av. 390)

http://www.art-athina.com/

over the (l)edge

event horizon

'blind light'
'event horizon'
'blind light'


Antony Gormley is a major contemporary British sculptor.
For his latest important solo presentation at the Hayward, his first major showing in a public gallery in London, Gormley will present a series of large-scale installations, that dramatically engage with the gallery's architecture and directly solicit the viewer's engagement. Addressing fundamental questions of the body and space, appearance and disappearance, transformation and transcendence, the exhibition also includes an ambitious new public project, Event Horizon, featuring more
than 30 life-size sculptures of single naked male body (bronze casts of the artist himself) are being exhibited across the London skyscape in one of the largest-ever urban public art commissions.


Event Horizon will coincide with the first major London exhibition of Gormley's work, to be held at the Hayward Gallery from 17 May to 19 August.
The 30 figures are placed in various locations near Waterloo Bridge, including the London Television Centre, the National Theatre and the Shell Centre and they are all facing the Hayward Centre.
Gormley, who lives in the capital, said: "I think it's a tribute to everybody that I've been allowed to get away with it. I feel so grateful to all the people who said, 'Why not?' That attitude - 'Let's do it' - seems to be possible in Britain at the moment.



The Blind Light, the luminous glass box filled with mist to which your attention is immediately, is definately the focal point of the exhibition.
It is, says Gormley, "a work in which the viewer becomes the subject".

The effect of stepping into the mist is undoubtedly a powerful one as visitors instinctively formed an orderly one-way system to file round the edges of the box, keeping one hand on the glass for reassurance.
Gormley says that the exhibition deals with "the dialogue between inside experience and outside experience".



What do I see?


I see life in the big city. The urban dweller negotiating his next step: To leap or not to leap? That is the question. Standing at the top of his world, man is seeking man, in need of human contact. The isolation imposed by his own creations makes his request of a lifeline, an impossibility. The point that he has reached leaves him no other choice, but to leap. His sense of safety must disappear*.





* after a verse by W.H.Auden

(μετά από παραγγελιά της 3 parties a day)


eBoy







eBoy is a pixel art group founded in 1998 by Steffen Sauerteig, Svend Smital, Kai Vermehr. Based in Berlin, Eboy's founders collaborate with Peter Stemmler in New York.
Their work is based on popular culture and commercial icons, and their style is presented in three-dimensional
isometric illustrations filled with robots, cars, guns and girls.
Big city techno-nightmare meets toys -r- us. in the most pluralistic and hysterically ordered layout. And It works.

Saturday, May 26, 2007








Είμαι στην κοσμάρα μου. Ενώ έχει βουίξει ο τόπος, εγώ τώρα μόλις έμαθα για την Αμαλία.


Παρακαλώ, πηγαίνετε στο μπλογκ της, όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει.


Μπορεί η Αμαλία να έφυγε χθες, αλλά τα λόγια της είναι ολοζώντανα.

H Αμαλία έχασε τη ζωή, αλλά η ζωή κέρδισε από την Αμαλία. Και εμείς, μαζί της.

Friday, May 25, 2007

οι σκιές, οι σιωπές, το τίποτα και το ανάμεσα

'New York movie'

Edward Hopper retrospective:


Boston Museum of Fine Αrts

Να το ξαναπούμε, ευκαιρίας δοθείσης: Ο Χόπερ είναι μέγιστος μάγιστρος και αναπόσπαστο μέλος της τριάδας των μεγαλοφυών εφευρετών διαχρονικών στυλ της μοντέρνας αμερικάνικης ζωγραφικής. Χόπερ-Πόλοκ-Γουόρχολ και ξερό ψωμί.
Λίγο πιο ρεαλιστική αν ήταν η απεικονιστική του τεχνική, λίγο πιο ελαστικές οι φιγούρες και οι χώροι του, και ο Χόπερ δε θα ήταν αυτός που είναι και θα είναι.
Γι' αυτό, όποιος αποκαλεί εικονογραφικό ρεαλισμό τη ζωγραφική του Χόπερ, σίγουρα θεωρεί και μια τηγανιά στο κεφάλι ως το ιδανικό πρωινό ξύπνημα.
Ο Χόπερ είναι ο σκηνοθέτης, σκηνογράφος και αρχιερέας φωτιστής της στιγμής και του στιγμιότυπου. Είναι ο επικός ποιητής της ξεχασμένης και απαρατήρητης ιδιωτικής στιγμής.
Ο θηρευτής της σιωπής, του ενδιάμεσα και του ανάμεσα.
Μπορεί ο Έλιοτ να εμπνεύστηκε από τον Χόπερ και ο Χόπερ από τον Έλιοτ *.
Το παρακάτω απόσπασμα από το 'Hollow men' άνετα 'ντύνει' τις εικόνες του Hopper. Και τι σύμπτωση**, να συμπίπτει τόσο πολύ και ο τίτλος του ποιήματος με το 'άδειασμα' που προκαλούν οι μεταβατικές, ενδοσκοπικές στιγμές του Χόπερ, οι συνοδευόμενες από αυτές τις απίστευτες, συμπαγείς σιωπές...Όσο για τις σκιές, ('the Shadow' του Έλιοτ) ας μη μιλήσω. Αυτές, στο έργο του Χόπερ είναι πιο σημαντικές από τις ανθρώπινες παρουσίες και μιλούν από μόνες τους.

V.
Here we go round the prickly pear

Prickly pear prickly pear

Here we go round the prickly pear

At five o'clock in the morning.

Between the idea

And the reality

Between the motion

And the act

Falls the Shadow


For Thine is the Kingdom

Between the conception

And the creation

Between the emotion

And the response

Falls the Shadow


Life is very long


Between the desire


And the spasm

Between the potency

And the existence

Between the essence

And the descent

Falls the Shadow

For Thine is the Kingdom

For Thine is Life is

For Thine is the

This is the way the world ends



This is the way the world ends


This is the way the world ends


Not with a bang but a whimper




*Ο Χόπερ και ο Έλιοτ πέθαναν με δύο χρόνια διαφορά, ό ένας το 1965 και ο άλλος το 1967
** Δεν υπάρχουν συμπτώσεις

Thursday, May 24, 2007

eQUINOx:





art by Quino

Tuesday, May 22, 2007

6-3-2003, ώρα 6:15μμ

 Gia M .








Δεν τα κατάφερε. Δε θυμόταν καλά- καλά πώς γίνεται η τεχνητή αναπνοή. Πάνε πάρα πολλά χρόνια που της είχαν δείξει στο κολυμβητήριο και τώρα, εκείνη έτρεμε και δεν μπορούσε να μετρήσει σωστά. Δε στάθηκε ψύχραιμη εκείνη τη μοναδική στιγμή που έπρεπε να αποδείξει ότι είναι σε θέση να σώσει τον κόσμο της. Ρούφηξε όμως την αγάπη και την ευχή της μάνας, καθώς έβγαινε από το σώμα σε 21 γραμμάρια, ή όσο τελοσπάντων και αν... Το αίμα της είχε όλο ανέβει στο κρανίο της και έβραζε, σούπα, ένα με το μυαλό. Έκατσε σε μια γωνία του οδοντιατρίου, αγκαλιάζοντας σφιχτά τα γόνατά της μπας και σταματήσει την τρεμούλα και σκεφτόταν γαλαξίες, αστρική ύλη, νεφελώματα και μαύρες τρύπες κάπου εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, ευχόμενη να τη ρουφήξει κάποια περαστική, σωτήρια σκουληκότρυπα, για να την ξεράσει σε ένα άλλο σύστημα, ένα παράλληλο σύμπαν όπου όλα θα είναι λίγες ώρες πριν. Στην πολυπόθητη ρουτίνα που ανατράπηκε ανεπιστρεπτί, πάνε τρία λεπτά τώρα. Η σκουληκότρυπα έκανε παράκαμψη και αντ’αυτής ήρθε το 166, για να τη μεταφέρει σε μια πραγματικότητα με διαδρόμους, σειρές από πλαστικές καρέκλες και κόσμο σε αναμονή. Εκείνη, δεν είχε τίποτα πια να περιμένει. Της είπαν να καθίσει σε μια καρέκλα απέναντι από ένα μεγάλο ρολόι τοίχου, που οι δείκτες του πήγαιναν ανάποδα. Πριν μισή ώρα, πριν μια ώρα, πριν δύο ώρες…όσο πιο πριν, τόσο καλύτερα. Η τρεμούλα είχε έρθει, για να μείνει. Της έκανε παρέα πλέον. Οι λεπτοδείκτες του ρολογιού απέναντι έδιναν το ρυθμό στο χορό των σφυγμών. Μια κυρία τη λυπήθηκε, έτσι όπως την είδε να κάθεται παλλόμενη και κάτι τη ρώτησε με ύφος συμπονετικό, αλλά εκείνη δεν την άκουγε καλά. Εκείνο το ντουπ, ντουπ, ντουπ στο κεφάλι της παραήταν δυνατό. Η ζωή εντός. Προσπαθώντας να καταλάβει τι ακούει, την κοίταζε στο στόμα με μάτια προσκυνητή, που έχασε τάμα πολύτιμο στο δρόμο και την εκκλησιά την ίδια.
‘είσαι καλά;’ ακούστηκε από πολύ μακριά.
‘Είσαι καλά, κοπέλα μου. Θες να πάρουμε κανέναν τηλέφωνο;’
‘Ναι, θέλω να πάρουμε τη μαμά μου να της πούμε να με ξυπνήσει με εκείνο το χάδι στο μέτωπο, αλλά δεν έχει κινητό’
‘Ποιόν θέλεις να πάρουμε, να έρθει να σε βοηθήσει;’
‘θέλω τη μαμά μου’.
Ένας γιατρός από το βάθος του διαδρόμου φώναξε τη σαμαρείτισσα να επιστρέψει στο δικό της δράμα κι εκείνη σηκώθηκε βιαστικά, ρίχνοντας μια ανήσυχη ματιά πίσω, λες και φοβόταν ότι το κορίτσι θα στρεφόταν με θεαματικό τρόπο εναντίον του εαυτού του, μετά από ακόμα μια εγκατάλειψη.
‘Ποιόν να πάρω να πω αυτό που δε λέγεται; Αυτό που δεν μπορώ να ξεστομίσω...αλήθεια γιατί είμαι εδώ;’
Στην τσέπη του μπουφάν, ένιωσε να δονείται το κινητό της. Στην αρχή νόμιζε ότι ήταν παραλλαγή της τρεμούλας της. Το έβγαλε και το κοίταξε. ‘έχετε ένα νέο μήνυμα’ Το διαβάζει: ‘ο ήλιος ανατέλλει στην αναπνοή σου, άγγελοι αγκαλιάζουν το κορμί σου κι εγώ υποφέρω που δεν είμαι πια μαζί σου’
Άγνωστος αριθμός. Σίγουρα κάποιος καψούρης με χέρια τρεμάμενα από το τρακ θα πληκτρολόγησε λάθος νούμερο.
Πατά το redial. Η κλήση της προωθείται. Παρακαλείται να δοκιμάσει αργότερα.
Λες; Λέει. Θέλεις; Θέλει. Τίποτα και κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε προετοιμάσει τον εγκέφαλό της γι’αυτό.
Θέλω, θέλω, θέλω…
Ένας διοικητικός υπάλληλος την πλησιάζει και αφήνει μπροστά στα πόδια της μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών.
Την παρακαλεί να τον ακολουθήσει, για να υπογράψει τα απαραίτητα έγγραφα.
Έτσι γίνεται. Αυτή είναι η διαδικασία, κατά τα ειωθότα.
Γραπώνοντας με το ένα χέρι την πολύτιμη σακούλα με τις αναμνήσεις και με το άλλο το κινητό της, με όση δύναμη της είχε απομείνει, τον ακολούθησε στο βάθος του διαδρόμου, τέταρτη πόρτα αριστερά του τίποτα. Κατά τα ειωθότα.







Monday, May 21, 2007

photo by mushie

κάπου με x-έχασα.
μήπως με βρήκες;

Sunday, May 20, 2007

πληρότητα



Ήλιος-λαθρεπισκέπτης για αφύπνιση.
Καφές μάυρος, αχνιστός σε XL κούπα για ζεστή καλημέρα.
Μονοθέσιο 'τίποτα' με ορίζοντα πέντε ωρών χωρίς γείωση, για σχέδιο πλεύσης.'Verklaerte Nacht' για θάλασσα.
Ο απόηχος από τα χθεσινά σου λόγια και η βελούδινη αχλή της απουσίας σου, για καιρός.
Το μετείκασμα από το χθεσινοβραδινό 'Malholland drive' για πυξίδα.
και εκείνη η μία ελπίδα, που διέφυγε από το εκτελεστικό απόσπασμα, για πανί.
Sorry ζωή, είμαστε πλήρεις!

Thursday, May 17, 2007

immortal 1 immortal 2



For Death - or rather
For the things ‘twould buy-
This
-put away
Life’s opportunity-
The Things that death will
Buy
Are Room-
Escape from Circumstances-
And a Name-
...
- Emily Dickinson

Monday, May 14, 2007

Six Days at the bottom of the ocean

(ακούγεται και ως μουσική υπόκρουση του ομώνυμου ποστ)

κοίτα την στο στήθος




μια φορά κάθε δύο χρόνια, μαστογραφία.


μια φορά το χρόνο, υπέρηχο.


μια φορά το μήνα, ψηλάφιση.


μια είναι η φορά.


αν δεν είσαι γυναίκα, θύμιζέ της το.


κάθε φορά.
(με την ευκαιρία του δικού μου ετήσιου τσεκ-απ)

Sunday, May 13, 2007

le sciartiste Constantin Xenakis
et son Codex de neoconstructivisme

'parcours', acrylique sur toile



'3 gabarits-plus', acrylique sur toile



'synapse', acrylique sur toile




L'oeuvre de Constantin XENAKIS fait partie de ce grand domaine de l'art contemporain qui a pour element de base le signe scriptural. C'est l'un des plus indiscutables apports de la modernite que d'avoir su le mettre en oeuvre dans sa specificite reconnue. Sans doute a-t-il fallu pour cela la reunion et le concours de differents facteurs historiques et culturels :l'extension exponantielle de l'imprime et de la communication visuelle ; le developpement des analyses linguistiques ; l'apprentissage de l'appreciation esthetique des calligraphies orientales et
extreme-orientales; les travaux polιtico - plastiques sur le langage :Mallarme, Carroll, Apollinaire, les Futuristes, Dadaistes, Constructivistes et autres ; l'apparition de nouveaux systemes de notation en tous domaines, de la musique ou l'informatique ; et enfin, et surtout,la montee de la non figuration en peinture.

- d'apres le dictionnaire de l' art moderne et contemporain
(με αφορμή το ποστ της synas για τη 'fractal' συγγένεια όλων μας και τα βασικά δομικά 'υλικά' που χτίζουν το σύμπαν, σκέφτηκα την τέχνη του Κωνσταντίνου Ξενάκη - ενός διάσημου έλληνα που ζει στο εξωτερικό- η οποία διακατέχεται απόλυτα από αυτή τη λογική του Κώδικα και της επανάληψης των 'μοτίβων'.
Όταν η τέχνη ζευγαρώνει με την επιστήμη...)

please support the arts

'narizinho', by Belinha Fernandez



Portuguese collagist friend, Belinha http://www.papelustro.blogspot.com/ is submitting her witty collage for the Postal Office Stamp Competition in Portugal . Please take a minute of your time to support her campaign:

1. Go to this link http://www.aquihaselo.com/Vote.aspx?idUser=2266

2. Write your email in the box provided and then click "enviar" to send your vote

3. You will receive a confirmation email with a text in Portuguese which says: " Para validar o seu voto clique aqui" meaning: "Click here to validate your vote." Please check your "spam" box if you do not receive a reply within 5 minutes.

4. Click on the word aqui and your precious vote will be counted. (no hotmail accounts accepted, though)

(istructions are courtesy of Neda)

Saturday, May 12, 2007

samaritan boy

(εδώ ο samaritan boy μικρός, τότε που απήγγειλε Ρίτσο στη γειτόνισα,
ενώ εκείνη έκανε γυμνή, ηλιοθεραπεία.)

( o sam, άφησε τις απαντήσεις του στα σχόλια του προηγούμενου post. Αλλά επειδή του αξίζει τουλάχιστον 'πρώτο τραπέζι πίστα', του τις μετακόμισα εδώ)


1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Δυστυχώς πολύ μακρινή.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η αφόρητη πίεση στην ουροδόχο κύστη μου.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Εχτές το βράδυ, κάπου μεταξύ τρίτου και τέταρτου Southern

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Άγνωστο!

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Πασιφανές!

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα δικά μου!

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Το μικρό πρίγκιπα!

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Δεν ξέρω. Ανάβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Ένας απογευματινός περίπατος στη θάλασσα.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Ζαμπούνης και Κωστόπουλος

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την υπομονή!

12. … και σε μια γυναίκα;
Την επιμονή!

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Έκανε βαλς όλα τα χαμένα μου όνειρα

14. ???
Μπορώ να το σκεφτώ λίγο ακόμα?

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το «Πασχαλινό τραπέζι» της Βέφας, ύστερα από τσακωμό με την πρωήν μου

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Η μονωτική!

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Τελικά τι είναι Γκόγια ή Μπόγια?

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Έχω δυσχρωματοψία!

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
εεε, τελικά τι είναι Γκόγια ή Μπόγια;

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Southern Comfort!

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Γιατί άφηνω το χρόνο να περνάει!

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Το μικρααστισμό!

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Μα... δεν γράφω!

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Η γιατρός Νατάσσα Καραμανλή!

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η αλήθεια μπορεί να σκοτώσει!

26. Ποιο είναι το μότο σας;
Αν μου τον δεις, να μου τον φιλήσεις!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Κρατώντας το χέρι κάποιου!

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Γιατί είναι τόσο σαδιστής!

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Fatal error, fatal error, fatar error.......

Friday, May 11, 2007

implosion






(sfx: ήχοι από πολυσύχναστο δρόμο της Αθήνας)

-επ! πώς είσαι;
-μια χαρά, βρε! (πώς είναι δυνατόν να είμαι καλά μετά από όλα όσα ακυρώθηκαν; μα είσαι εντελώς απονευρωμένος, ποτέ δεν κατάλαβα από τι υλικό είσαι φτιαγμένος...)
-τι νέα;
-όλα καλά.Ήσυχα. (τα νέα είναι ότι με γάμησες και είδα κι έπαθα ν' αντεπεξέλθω στο ολοκαύτωμα. έβγαλα δεύτερο δέρμα για να καλύψω όπως-όπως τα σπλάχνα.)
-κι από εδώ, όλα καλά.
-χαίρομαι ( σε παρατηρώ προσεκτικά και δε διακρίνω τίποτα;! πώς είναι δυνατόν να μην έγραψε τίποτα μετά από τόσα χρόνια;... μήπως τα φαντάστηκα όλα τελικά; μάλλον αυτό είμαι: ο Κινέζος που ονειρεύτηκε ότι ήταν πεταλούδα...)
-όλοι καλά; τα παιδιά;
- δόξα τω θεώ (εσύ έχεις θεό, που με ρωτάς; ποιος είναι; σίγουρα από αυτούς τους θεούς που τρώνε τα παιδιά τους )
- ωραία...
- πράγματι (ανταλλάξαμε σπέρμα, κύτταρα και αίμα και όλο που μένει να μου πεις είναι 'ωραία'; τι το όμορφο στο να χάνεις μια πατρίδα σε μια παρτίδα; θα μου πεις, εγώ την έπαιξα στα ζάρια...είναι κι αυτό)
-πάω τώρα, με περιμένουν στη δουλειά.
-πήγαινε! ( αφού πάντα έφευγες, πάντα σε περίμεναν. εγώ δεν περίμενα ποτέ τίποτα. ή μάλλον, λάθος...πάντα περίμενα εσένα που σε περίμεναν)
-τα λέμε.
-τα λέμε! (πόσες γαργάρες θα κάνω στη ζωή μου; θέλω πάλι τόσα να σου πω αληθινά πράγματα, ανθρώπινα, αλλά είναι από κεκτημένη ταχύτητα, γιατί από εκεί που λέγαμε συνέχεια τα πάντα, τώρα δεν έχουμε να μοιραστούμε τίποτα )
-γεια! πολλούς χαιρετισμούς! -γειά σου! επίσης...( να χαιρετίσω ποιους; όλους αυτούς που δεν έμαθαν ποτέ τίποτα; η μόνη απόδειξη ότι αυτή η κοσμογονία έχει συμβεί είναι οι παρακαμπτήριοι και οι λακκούβες που κουβαλάω επάνω μου από τη ναρκοθέτηση. κι αναρωτιέμαι, τώρα, ποιος θα θελήσει να με περπατήσει....) να' σαι καλά...






( καθημερινή σκηνή σε δρόμο της πόλης. ένας αντίστοιχος μονόλογος θα έντυνε σίγουρα τις παύσεις και από την άλλη μεριά, σε αυτό το μαζί/μόνοι και ξένοι/ξανά, που πάντα εκπλήσσομαι που με εκπλήσσει όποτε το αντικρίζω )

Wednesday, May 09, 2007

self-portrait nr.2


Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
να ξυπνάω στη μέση της νύχτας, για να καταγράψω μια ιδέα που με επισκέφτηκε στον ύπνο μου.
Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
τα κομπρεσέρ, τώρα τελευταία (την ΕΥΔΑΠ μου μέσα...)
Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
με το Διονύση και τον Κωνσταντίνο.
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

η υπερκινητικότητα
Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
σ' αυτά που γίνονται για πρώτη φορά
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

ιστορικά ηλίθια ερώτηση...
Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

εκείνοι που κάνουν αυτό που θέλουν χωρίς να πατάνε πάνω στους άλλους.
Το αγαπημένο σας ταξίδι;
στο κορμί του
Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
την αποδοχή της θηλυκής του πλευράς
... και σε μια γυναίκα;
τη συνθετική σκέψη και την ντομπροσύνη
Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

εκείνος, όταν μου μιλάει λάγνα
Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
the seeker των who
Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

the art of looking sideways (έχω θέμα με το 'sideways')
Η ταινία που σας σημάδεψε
the wit
Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
ένας; δεν έχω γελάσει περισσότερο!
Το αγαπημένο σας χρώμα;
το μωβ
Η αγαπημένη σας μυρωδιά;
η πατούσα του σκύλου μου (γιατί αν πω η μυρωδιά 'εκείνου', θα με γιαουρτώσετε και θα έχετε και κάθε δίκιο)
Το αγαπημένο σας ποτό;
το κόκκινο κρασί
Το αγαπημένο σας ποίημα;
εκείνος
Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
το ότι ζω ακόμα
Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
για την επανάληψη
Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
την επανάληψη
Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
να 'γράφω' όσα δεν 'πάω'
Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
η απώλεια αγαπημένων προσώπων
Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
για να μην πληγώσω και να προστατεύσω τους άλλους
Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
στον ύπνο μου
Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
πάμε άλλη μια, αλλιώς?
Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
ποιός ήρθε;

α, ρε 3 δεξιώσεις ημερησίως, τι με βάζεις να κάνω...
περνάω τη σκυτάλη στους:
gitsaki, attalanti, ναυαγό, dodo, caesar (όχι, θα την γλυτώνατε!)
και κοψ'το make-up.

Monday, May 07, 2007

π = 3,14....

'π', sculpture by Evan Grant Penny


θα το ξε π*εράσει.





*π=3,141592653....................................................................................



Saturday, May 05, 2007

the way we were


SFX: χτυπά τηλέφωνο

- Eμπρός;


Έλα! Τι κάνεις βρε σύ!; Άντε!...Τι μου λες βρε παιδί μου... Κάτι θα'φαγες και σε πείραξε... Πώς με είδες, λοιπόν; Καλά, ή ν'ανησυχήσω;
Ευχαριστώ που με θυμήθηκες πάντως, έστω και υποσυνείδητα...
Φυσικά και χάρηκα για το τηλεφώνημά σου! Γνωρίζεις καλά πόσα πολλά και ουσιαστικά σημαίνεις ακόμα για μένα. Δεν θα αλλάξει ποτέ αυτό, χαράχτηκε στην πέτρα. Είναι αξίωμα. Κάποτε βέβαια, ήσουν το κέντρο, τα πάντα. Χρήσιμη θα πρέπει να είναι λογικά για τον αποδέκτη της μια τέτοια απόλυτη αφοσίωση. Όσο και αν τρομάζει, σου δίνει αυτοπεποίθηση, ανεβάζει κσι τις μετοχές σου. Αν μη τι άλλο, θωρακίζει το 'εγώ' σου...
Όμως, μιας και πήρες, τώρα που τα πράγματα έχουν πια ισορροπήσει στις σωστές τους διαστάσεις και αναλογίες, είναι ευκαιρία να σου πω αναδρομικά, ότι (και βάλε όλα τα ρήματα στον Παρατατικό, γιατί εγώ δεν μπορώ να πειράξω τον Ενεστώτα):





"όταν σε λέω λεβεντιά
μην ξεχνάς πως είσαι μαλάκας
όταν σε λέω γλύκα μου
μην ξεχνάς τι ξυλάγγουρο είσαι
όταν μου λες πως μ’ αγαπάς
μην ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν
και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα
επειδή σε προσκυνώ"


Και να σκεφτείς, δεν τα λέω εγώ αυτά. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τα είπε,για να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους.
Τώρα λοιπόν που το ξεκαθαρίσαμε κι αυτό, ΑΝ όντως μ' αγαπάς και ξύπνιος και φιλοδοξείς να παίξεις κάποιο σόλο ρόλο στη ζωή μου μετά από τόσα πολλά που εκτίμησες πάνω μου, σου'χω μια μικρή συμβουλή: μην περιμένεις να με ξαναδείς στον ύπνο σου, μην περιμένεις άλλα γενέθλια, ονομαστικές εορτές, Πάσχα ή Παραμονές. Τότε παίρνουν όλοι, για να βγάλουν την υποχρέωση. Εσύ δεν έχεις καμία.
Στις 23 Ιουνίου, ας πούμε,  πάρε, που'ναι μια μέρα σαν τις άλλες για μένα και δεν πνίγεται και ο ΟΤΕς όπως της Παναγίας.
Ένα βράδυ, ξαφνικά, που με πεθύμησες από το πουθενά, χωρίς να διαβάσεις το όνομά μου σε κάποιο εορτολόγιο ή δε βραχυκύκλωσε κάποια σύναψη στο βραδυνό reboot του εγκεφάλου σου.
Λέμε τώρα, ΑΝ..

Αυτά...
Και πάλι ευχαριστώ που με θυμήθηκες και τα λέμε!
Που λέει ο λόγος...


SFX: (κλείνει η γραμμή)

αναγκαίο κακό...



Όταν ο Θεός είδε το όνομά του να αναγράφεται κάτω από εκείνο του Θανάτου στη μαρκίζα, είπε: "χαλάλι. Αν δεν ήσουνα εσύ, δε θα μιλούσε κανείς για μένα"

Thursday, May 03, 2007

I am in lap with my top



είναι τελικό το στάδιο γιατρέ μου,
ή μπορεί και να μου περάσει;

Wednesday, May 02, 2007

adrift



Μη με ξαναρωτήσεις
πώς πήρα αυτό το τέλειο σχήμα.
Εσύ δε με πέταξες στη θάλασσα;


Tuesday, May 01, 2007


- πολύ μ'ανάβεις, το ξέρεις;
- όχι τώρα, θα μας πάρουν είδηση...
- δε με νοιάζει. αφού ξέρεις ότι με τρελλαίνουν τα μιλιταίρ...
- θα σε πάω τότε παραλία με το Pershing που μου χάρισε
ο Ντάμπλγιου. Ασορτί με τη στολή, ανοίγει κι η οροφή.
Θα πάθεις 'πραξικόπημα', λέμε ....

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna