Wednesday, February 28, 2007

the stage of life: act I (and only)

etchings by M.C. Escher


James Richardson (In Shakespeare):

In Shakespeare a lover turns into an ass
as you would expect. People confuse
their consciences with ghosts and witches.
Old men throw everything away
because they panic and can’t feel their lives.
They pinch themselves, pierce themselves with twigs,
cliffs, lightning, and die –yes, finally- in glad pain.

You marry a woman you’ve never talked to,
a woman you thought was a boy.
Sixteen years go by a curtain billows
once, twice. Your children are lost,
then come back, you don’t remember how.
A love turns to a statue in a dress, the statue
comes back to life. Oh God, it’s all so realistic
I can’t stand it. Whereat I weep and sing.

Such a relief, to burst from the theatre
into our cool, imaginary streets
where we know who’s who and what’s what,
and command with Metrocards our destinations.
Where no one with a story struggling in him
convulses as it eats its way out,
and no one in an antiseptic corridor,
or in deserts or in downtown darkling plains,
staggers through an Act that just will not end,
eyes burning with the burning of the dead.




Shakespeare (in Lady Macbeth):



...Life's but a walking shadow, a poor player


that struts and frets his hour upon the stage,


and then is heard no more.


It is a tale


told by an idiot,


full of sound and fury,


signifying nothing...


(exeunt omnes)

Sunday, February 25, 2007

Γ.Μ. συνέχεια...

(κάρβουνο σε χαρτί, έργα της μητέρας μου)



Ήταν
γλυκειά,
αθόρυβη,
υπομονετική,
διαισθητική,
διακριτική,
διπλωματική
όμορφη,
δοτική,
σοφή,
πονεμένη,
εύθραυστη,
δυνατή,
προικισμένη,
-έπαιζε υπέροχο πιάνο,
Chopin και Rachmaninov-.
Ήταν μια καλλιτέχνης,
που δεν εξέθεσε ποτέ.
Ούτε ποτέ εξετέθη.
Έφυγε
αθόρυβα
απροειδοποίητα
και αόρατα,
για να μην ενοχλήσει κανέναν.
Τώρα που δεν 'είναι',
καταλαβαίνω πόσα πολλά ήταν.
Η μαμά μου.


Γ.Μ.


Το πιο ζεστό και πουπουλένιο,
ήσουν, πάπλωμά μου.
Τώρα, ξεσκέπαστη κι εκτεθειμένη μ'άφησες,
'παντός καιρού'.

(σαν αύριο, τα γενέθλιά σου...)

Thursday, February 22, 2007

MALLEUS MALEFICARUM


















Όλα έχουν αποκωδικοποιηθεί με ψηφιακή πιστότητα, διαμελιστεί και αναλυθεί κάτω από υψηλής ακρίβειας ηλεκτρονικά μικροσκόπια, σε εργαστήρια τεχνολογικής αιχμής. Δεν υπάρχει χώρος για μαγεία και μάγισσες, αλχημείες και φιλοσοφικές λίθους. Τα πάντα έχουν την εξήγησή τους και υπακούουν σε κανόνες λογικής, μαθηματικά αξιώματα και νόμους της φυσικής.
Ο,τιδήποτε μετα-φυσικό καταδικάζεται στη χλεύη και το διασυρμό από τη σύγχρονη ‘Ιερά Εξέταση’ των ορθολογιστών και κυνικών οπαδών της σύγχρονης αγίας τριάδας (χρήμα, σεξ, εξουσία).
Η νεραϊδόσκονη που έκανε τα χλωμα πρόσωπα των εραστών να αστράφτουν στο φως τής πανσελήνου, έγινε κόκα που φωσφορίζει υπό το φωτισμό αλογόνου. Η μαγεία πια, παράγεται χημικά σε εργαστήρια και δοκιμαστικούς σωλήνες.
Οι αιθέριες εικόνες που έπλαθε η φαντασία αντικαταστάθηκαν από ιλλουστρασιόν γυμνά κρεμασμένα με μανταλάκια στα περίπτερα. Κανένα περιθώριο, για να ονειρευτείς. Το απαλό, τελετουργικό άγγιγμα των ερωτευμένων διακόπτεται βίαια από τις προσταγές του προκάτ αισθησιασμού, που διαλαλεί το ‘εν τω πολλώ το ευ’.
Οι ρυθμοί έγιναν αριθμοί. Το εσωτερικό έγινε εσώρουχο. Οι εξαιρέσεις, αιρέσεις.
Εγώ όμως, σε αντίθεση με τα σημεία των καιρών, αναζωογονούμαι από τη δύναμη που ασκεί η πανσέληνος στην εσωτερική μου λιμνοθάλασσα. Βιώνω την άμπωτη και την παλίρροια του κορμιού μου, που ορίζεται από το ημερολόγιο των 13 φεγγαριών και νιώθω πληρότητα.
Τεντώνω συνέχεια τα αυτιά μου, για να συντονιστώ με τον απόηχο των επικλήσεων της αρχετυπικής la Loba, της ερημίτισσας, της γυναίκας-λύκαινας και από εκείνη αντλώ την έμπνευση της δημιουργίας. Περιμένω όσους έχασα, να με επισκεφθούν στον ύπνο μου με λαχτάρα, κάθε φορά που σβήνω τα φώτα, τις μικρές ώρες, τότε που ο χρόνος γυρνάει πίσω και τρέχει μπροστά με τη φορά που εγώ επιτάσσω, και ακούω τα μυστικά και τις σοφίες τους.
Μη μιλάς. Δε χρειάζεται να μου πεις όσα ήδη ξέρω. Όλα αυτά που σκέφτεσαι και τα άλλα, τα αυτονόητα που θα ξεστομίσεις τα έχω ήδη ακούσει μέσα μου, πριν καν τα διανοηθείς. Μου τα έχει αποκαλύψει η διαίσθησή μου, η συλλογική μου συναίσθηση, το αρχετυπικό μου 'εγώ'.
Φτιάχνω μαγικά φίλτρα κάθε μέρα.
Διαβάζω τα μάτια, τα χέρια, τη γλώσσα των κορμιών.
Ερμηνεύω τα χαρτιά και τα σημάδια.
Εχω δει το μέλλον σου και ξέρω το δικό μου.
Ακούω προσεκτικά όσα λέει η σιωπή.
Έχω πεθάνει και αναστηθεί.
Συνεννοούμαι καλύτερα με τα ζώα και με τους πεθαμένους, παρά με τους ζωντανούς.
Αν ζούσα στο Μεσαίωνα θα με είχαν στείλει στην πυρά.
Eίμαι μια μάγισσα με μπλουτζίν.
'Οπως κάθε γυναίκα, που είναι σε επαφή με τη φύση της, γνωρίζει σαν παιδί της όλο τον κόσμο που γεννιέται από μέσα της και ξέρει όσα θα συμβούν, γιατί έχουν όλα ήδη συμβεί.

Wednesday, February 21, 2007

hope
success


death
isolation
beauty
love

what is the shape and form of your

PRISON?


Monday, February 19, 2007

forgive me Father, for I have sinned...

(γελάς, ε;...)






(Αν και στο μπλογκ αυτό δε γράφω πράγματα για μένα, αλλά μόνο πράγματα που βγαίνουν από εμένα, παρασύρομαι ευχαρίστως από την πρόσκληση της πολύ αγαπητής 3 parties και κάνω μια εξαίρεση για πάρτη της στα πλαίσια του εξομολογητικού πνεύματος των ημερών)

Καστανή με ύψος 1.60 και βάρος 50 κιλά, χάνομαι άνετα ανάμεσα στο πλήθος στη στάση Πανόρμου εν ώρα αιχμής, αλλά στο χωριό του Αη-Βασίλη είμαι σαν τη μύγα μεσ’ το γάλα.

Για τη σχέση μου με την τέχνη και τα παπούτσια δε θα μιλήσω, γιατί οι λίγοι που με διαβάζουν τα ξέρουν ήδη και όλοι όσοι δε με διαβάζουν δε θα τα μάθαιναν ποτέ, ούτως ή άλλως.




Είμαι ευσυγκίνητη. Πολύ. Δακρύζω στη θέα της ομορφιάς και της δυστυχίας, ακόμα και στα μελό που εγώ η ίδια αποποιούμαι και χλευάζω (εκεί δεν ξέρω αν κλαίω για αυτό που βλέπω, ή για το γεγονός ότι αφήνω να με αγγίζει αυτό που βλέπω. Είναι αισθητικής φύσης ο προβληματισμός και καταχωρείται στα ‘προς επίλυσιν’).


Είμαι αλλεργική στις γάτες. Αυτό και μόνο, με καθιστά αυτομάτως persona non grata του μπλογκότοπου, γιατί οι γάτες, ως γνωστόν, είναι τα αγαπημένα pets των μπλόγκερς. Τις λατρεύω, τις θαυμάζω και τις σέβομαι απεριόριστα, αλλά δεν ευθύνομαι εγώ για το οργανικό μου πρόβλημα. Όποτε όμως δεν μπορώ να αντισταθώ σε αιλουροειδές, έχω στην τσέπη τα απαραίτητα αντίδοτα της Glaxo-Welcome.



Οι φίλοι με αποκαλούν απόλυτη ρατσίστρια σε θέματα αισθητικής και καλά κάνουν, αφού ο,τιδήποτε θεωρώ ακαλαίσθητο, το καταδικάζω σε ισόβιο απόρριψη, μη εφέσιμη.
Καμιά φορά γίνομαι λίγο απότομη, πληγώνοντας αυτούς που αγαπάω, οπότε ευκαιρία να ζητήσω συγνώμη και να τους πω να μη μου δίνουν σημασία. Φταίνε οι γωνίες μου, οι αγωνίες μου και οι άμυνές μου...



Ζαλίζομαι και τα γόνατά μου τρέμουν μπροστά στη δοτικότητα, τον αυτοσαρκασμό και το μίνιμαλ, μαύρο χιούμορ (premium type). Δηλαδή, είμαι στα πόδια μου και υπό πλήρη έλεγχο τη συντριπτική πλειοψηφεία των ημερών μου.



Έχω να καταθέσω 3 απανωτές επαφές τρίτου τύπου με τον κ. Θάνατο (aka mr. party-pooper galore) και την άχαρη θυγατέρα του, Απώλεια, τα τελευταία χρόνια. Εμφανίστηκαν μπροστά μου ενώ διασκέδαζα ανέμελη και μου χάλασαν το πάρτυ αποσπώντας κάποιους από τους πιο αγαπημένους πρωταγωνιστές του (παρά τρίχα και εμού συμπεριλαμβανομένης). Ελπίζω να ισχύει αυτό που λένε ‘τρίτωσε’ το κακό. Έκτοτε έχω γίνει ολίγον κυνική, πιο ορθολογίστρια και αρκετά μοναχική (από την απομόνωση εξαιρούνται οι πολύ δικοί μου άνθρωποι).



Τη σχέση μου με τα μεγάλα έντομα θα την αποκαλούσα από εχθρική έως τοξική. Αισθάνομαι απελπιστική μειονότητα μπροστά τους (ποσά εκατομμύρια είδη είναι αλήθεια;) και ως εκ τούτου, πάντα εν αμύνει. Άσε που με όλα αυτά τα 8 πόδια, κεραίες, πολυεδρικά μάτια παθαίνω πολιτισμικό σοκ. Οπότε ναι, θα με ακούσετε καθαρά και δυνατά, αν διασταυρωθώ με ογκώδες -από εκατοστό και πάνω- αρθρόποδο.



Ήμουν και είμαι επιρρεπής στους εθισμούς πάσης φύσεως, γι΄αυτό και μέσα μου το ‘θέλω’ και το ‘πρέπει’ βρίσκονται σε διαρκή αγώνα κατς.


Πάντα 'ανέβαζα έργο' με το ντουέτο Αγάπη - Επικοινωνία, αλλά επειδή συνήθως αυτές οι δύο κάνουν τρίο με την Ελευθερία, εγώ προς το παρόν το έχω ρίξει στο blogging και στη δημιουργία, μέχρι να πραγματοποιηθούν τα διαπλανητικά ταξίδια.
Τουλάχιστον να μείνει κάτι πίσω, όταν εγώ θα είμαι γκαζόν ή οτιδήποτε άλλο ανακυκλώσιμο, για να μη λέω ότι όλο ‘αυτό’ γίνεται για το τίποτα.



Η απάντηση στο ερώτημα 'ποιό είναι το νόημα της ζωής' πιστεύω ότι είναι ή 6 ή 8 (παρακλάδι της σχολής Douglas Adams, λίγο πιο αναποφάσιστο).

Προσυπογράφω,
Δωκινσώνη.


Ναυαγέ,
Allmylife,
Tradescadia,
Pixie,
tatine,
τι λέτε, είστε;

Friday, February 16, 2007

εμπλοκές στα Σαρακοστιαναίικα

" ποιόν είπες μαλάκιο

ρε χαλβά;

Άντε γκόου φλάι ε κάιτ

μη σου κάνω τη μούρη ταραμά,

και δεν τη βγάλεις καθαρή

μέχρι Δευτέρα... "

Ραντεβού, τη βρώμικη - πλην όμως, δουλευταρού
και πολύ πιο συμπαθητική - Τρίτη.
Καλό τριήμερο!

P.S. : Άκου Κούλουμα! Μα, Κού-λου-μα;;; Άβυσσος...

Thursday, February 15, 2007

THE ARMORY SHOW

ART'S FULL AMMO
It’s pARTy time!

February is the time for another notorious party of the art world. And this party ain’t kidding, cause it takes place in Chelsea, New York and it gets really crowded, bubbly, loud and funky! The Armory Show, along with Art Basel, Art Basel Miami, ARCO in Madrid and FIAC in Paris, is one of the hottest happenings for art lovers, art collectors, art dealers, curators, heavy-duty sponsors and simple voyeurs who just want to enjoy fun and games.
The scene: Hundreds of galleries, big and small, from all over the world, thousands of artists and square miles of exhibitions which are not limited only in the precincts of the Armory show, but expand in the private showrooms of the larger area. The protagonists: happy and art overdozed . It’s literally swinging from dusk till dawn! You usually start by visiting the main show early evening, continue by roaming around in the larger district and end up Godknowswhere -after an unaccounted amount of cocktails- getting acquainted with artists, their art and Godknowswhatelseisthere. A real aesthetic bacchanal.
Last time I was a swinging part of the events, I came back with an interesting collage of experiences and acquisitions: A Chelsea 'door to door' & 'after hours art-admiration/party crushing' tour, a sweeping crush course in salsa by a gorgeous-famous Argentinian photographer (god bless his patience), intoxicating conversations with highly toxic artists, 4 unbelievable hang-fucking-overs and a glamorous assemblage that I claimed out of impulse and love at first sight, which winks at me every day, as I enter my living-room.
In two words: GO THERE (if you can)

Friday, February 09, 2007

LEFT



RIGHT 
at 8:45,
  she captured the last ray of light in her hair
- one last hostage - as she was closing the door behind her.

(Ghost house in abandoned mining settlement near Conception Bay, Namibia)




Wednesday, February 07, 2007

DOGESS
"Έχω την αγωνία ότι η Dogatella θα σκάσει μούρη με το ίδιο outfit στο φιλανθρωπικό γκαλά (πολύ τους λυπάμαι τους καημένους τους ανθρώπους και κάνω ό,τι περνάει απ'τα πόδια μου) και θα 'γράφει' καλύτερα πάνω της, γιατί τελευταία έχω πάρει κάτι γραμμάρια."
(θα τη φάω την καταγγελία από τη WWF τελικά. Δεν τη γλυτώνω)

Question my answer

Lukas Samaras, 'Seagal and his wife'


Υπάρχουν δύο ειδών καλλιτέχνες που κάθονται οι μεν απέναντι από τους δε:
Οι μεν δίνουν απαντήσεις και οι δε ερωτήσεις. Αν είσαι καλλιτέχνης, πρέπει να ξέρεις εκ των προτέρων αν είσαι από αυτούς που απαντούν ή από εκείνους που ρωτούν. Γιατί εκείνος που ρωτάει δεν μπορεί να γίνει ποτέ αυτός που απαντάει και αυτός που απαντάει δεν δικαιούται να κάνει ερωτήσεις. Τα πιο δύσκολα έργα είναι εκείνα που γεννιούνται για να κάθονται σε ένα σημείο ακίνητα, και να περιμένουν καρτερικά παραμένοντας ακατανόητα, μέχρι κάποτε να γίνουν κατανοητά. Αυτό είναι επειδή δίνουν απαντήσεις σ’ερωτήματικά που δεν ετέθησαν ακόμα. 
Γιατί η ερώτηση, πολλές φορές, φτάνει πολύ αργότερα από την απάντησή της, όπως είπε κι ο Όσκαρ Γουάιλντ.

 -

Saturday, February 03, 2007

the garden of earthly delights


Hieronymous bosch, 'The 'Garden of Earthly Delights' early 16th c. A.D.E.




Βρισκόμαστε στον κήπο των γήινων απολαύσεων.
Γευόμαστε όσα περισσότερα μπορούμε, γιατί ο χρόνος είναι περιορισμένος και μετρα ανάποδα, ενώ οι συνδυασμοί είναι αμέτρητοι και οι επιλογές απεριόριστες στην ευθεία.
Έχει ό,τι επιθυμούμε ο κήπος. Ακόμα και όσα δεν έχουμε ακόμα φαντασιωθεί. Σε όλες τις φάσεις, όλους τους συνδυασμούς και όλες τις αδιανόητες, περίπλοκες στάσεις, για να μη μάς κάνει στο τέλος εντύπωση τίποτα και να χάνεται η ταυτότητa και η ουσία μέσα στο σύμπλεγμα, τη διαπλοκή και την επιπλοκή.
Είτε έχουν το μήλο της γνώσης στο κεφάλι είτε ένα πετούμενο, οι θαμώνες του κήπου σου προσφέρουν το πασπαρτού που ανοίγει τις εννέα πύλες. Όλες δίνουν την ίδια λύση, γιατί η αναζήτηση είναι μία. Εισβολή.
Δίποδα τετράποδα, ζώα εξανθρωπισμένα και η σοφή κουκουβάγια με κομμένα τα φτερά, κρύβεται στην κουφάλα του δέντρου.
Η αφθονία σε απόγνωση, με υπερμεγέθη ορμονοεξαρτημένα φρούτα του πάθους σε υπερπροσφορά κορεσμού και μετάλλξης. Στο χέρι, στο στόμα, σε κάθε εσοχή, αδιάσκοπτη καρποφορία παντού.
Εκστασιαζόμαστε; Ικανοποιούμαστε; Μιμούμαστε; Προσποιούμαστε; Αναισθητοποιούμαστε;
Μάταιο να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς και με ποιά σειρά μάς συμβαίνει. Σ' αυτό το σκηνικό δεν ευδοκιμεί η λογική, μόνο ο πόνος και ο οργασμός.
Γίνονται εκούσια και ακούσια τέρατα από τον καθένα με φόντο το πουθενά, χωρίς να επικοινωνεί κανείς με κανέναν, ενώ κάποιος μόνος, υπολειπόμενος, κάπου μακριά υποφέρει για το τίποτα.
Κι όλα συμβαίνουν τόσο φυσικά, αταβιστικά κι απενοχοποιημένα, που δε χαμηλώνει τα μάτια, δεν κοκκινίζει πια κανείς από πλεόνασμα προσωπικής ηθικής.
Όλοι με άλλοθι το ακαταλόγιστο. Όλοι εγκλωβισμένοι στην ίδια φαντασίωση, φυλακίσαμε και τους πιο ανυποψίαστους στο δικό μας παραμύθι.
Πήραμε από τα σκυλιά τα δυο πόδια, για να μην μπορούν να τρέξουν μακριά και ταϊσαμε τα πουλιά τόσο, για να μην μπορούν από το βάρος να πετάξουν.
Κόλαση αυτός ο Παράδεισος.


Friday, February 02, 2007



Σήμερα το πρωί η καρέκλα μου αποπειράθηκε να με δολοφονήσει.
Συνεργός της, ήταν το τραπέζι της κουζίνας.
Και τα δύο έπιπλα προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ, αλλά αφέθησαν ελεύθερα μετά από δίωρη κράτηση, λόγω ελλιπών στοιχείων.





diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna