Tuesday, January 30, 2007

Ακόμα μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα!


O sole μια,
O sole δύο,
O sole τρεις,
O sole τριακόσιες εξήντα τρεις,
δε λέει καθόλου. Μιλάμε, κα-θό-λου.
Ο ήλιος ο ηλιάτορας, ο χιλιοπαινεμένος, ο πολυτραγουδισμένος και πολυλατρεμένος, εμένα προσωπικά πλέον, με έχει κάνει τσατάλια. Γιατί πέρα από τις τεράστιες οικολογικές διαστάσεις που έχει πάρει το θέμα του γκλόμπαλ γουόρμ(ν)ινγκ, αυτό το μονιμότερον του προσωρινού επηρεάζει και σε άλλα επίπεδα.
Δεν αντέχω άλλη glasnost, όχι άλλο ξεθώριασμα, δε θέλω άλλη διάχυση. Και να θες να κρυφτείς, δεν μπορείς πια. Ο φυσικός προβολέας δε σ’ αφήνει. Τόση ‘λάμπα’ δεν κολακεύει ούτε τη Σκάρλετ Γιοχάνσεν, γιατί φαίνονται όλα της τα μπιμπίκια. Τα παλτά και τα μάλλινα τζάμπα τα κατέβασα. Πάνω-κάτω βόλτες τα πάω, για ν' αλλάζουν παραστάσεις. Έκανα μια προσπάθεια να φορέσω ένα ελαφρύ μαλλινάκι μια-δυο φορές αλλά στο τσακ τη γλίτωσα τη θερμοποπληξία μέσα στο αυτοκίνητο. Τώρα, μόνο μπικίνι. Λέω πάντως να τα μαζεύω όλα τα χειμωνιάτικα και να τα στείλω στο Νοβοσιμπίρσκ που τα χρειάζονται φέτος (του χρόνου δεν ξέρεις τι γίνεται κι εκεί), γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι εδώ η κελεμπία θα μονοπωλεί τις πασαρέλες και τους δρόμους, χειμώνα-καλοκαίρι. Κρίμα τα μπέρμπερί σας, κρίμα!
Αλλά έχει και ευρύτερες κοινωνικές προεκτάσεις και συνέπειες το θέμα. Οι σινιέ μετεοκασσάνδρες με τα μίνι, οι λίαν κεχαριτωμένες, καλά θα κάνουν να βρουν κάνα καλό παιδί με σταθερή δουλειά τώρα που' ναι φρέσκιες και τσαχπίνες, γιατί η δική τους η καριέρα, έχει πάρει με κούριερ το δρόμο για τον ΟΑΕΔ. Θα πέσει άγρια ανεργία στα πλατώ της πρόγνωσης του καιρού. (Τον κ. Λινάρδο σκέφτομαι, γιατί πολύ τον συμπαθώ κι έχουμε άλλο σύνδεσμο μετά από τόσα χρόνια). Πόσο ακόμα να λέει το ποίημά της η άλλη, κάνοντας το γνωστό χαβάγια-χορευτικό "ο καιρός αύριο θα είναι αίθριος και μεθαύριο πάλι αίθριος και παραμεθαύριο ξανά-μανά αίθριος...". Με τόση καλοσύνη, ένα απλό ηχογραφημένο μήνυμα θα κάνει τη δουλειά της, μια χαρά.
Το ηλιακό ζήτημα είναι επικίνδυνο. Και όχι με τη γνωστή έννοια των θανατηφόρων δερματικών παθήσεων (αυτά τα ξέρουμε), αλλά με εντελώς κουλή έννοια.
Γ.π. χθες στο υπνοδωμάτιο μου μύρισε ξαφνικά κάτι καμένο και δεν καταλάβαινα από που ερχόταν η μυρωδιά. Εντάξει, να γίνεις φλαμπέ σα τη μαμά του Μπάμπι, γεννηθήτω, αλλά να ξέρεις τουλάχιστον από που σου ‘ρθε. Έτσι λοιπόν, όπως έψαχνα αλαφιασμένοι την εστία και τον εμπρηστή, ανάμεσα σε κρεβάτι και κομοδίνο, βλέπω ΤΟ ανεπανάληπτο: ένα σκουλαρίκι από κρύσταλλο ακουμπισμένο αθώα στο κομοδίνο, συγκέντρωνε τις αδίστακτες ακτίνες του ήλιου από το παράθυρο και τις έστελνε πάνω σε θήκη CD, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα του, ήσυχη-ήσυχη, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Tι έχουμε; Ένα ωραιότατο still life και ξαφνικά, το ολοκαύτωμα! Μιλάμε, Βερχόφεν! Φαντάσου και να΄λειπα από το σπίτι. Δεν ξέρεις πια από πού να φυλαχτείς.
Ήλιε μου, βασιλιά μου, μεγαλειώδη Ρα, ζωοδότη της ανθρωπότητας, μας έχεις αλλάξει τα φώτα και έχεις όλα τα δίκια σου... Τους Αμερικάνους , την τρύπα του όζοντος και το Κυότο μου μέσα...

Γι' αυτό όταν ακούω σε δελτίο καιρού ή σε πρωινή εκπομπή αυτό το χαζοχαρούμενο "ξημέρωσε άλλη μια ηλιόλουστη, υπέροχη μέρα" και "ο καιρός είναι πάλι αίθριος", φουντώνω.
Ο καιρός δεν είναι αίθριος, είναι ολέθριος.

craig armstrong


Wake up in new york
Put a comb through your hair
Don't you ever want to lie down
When there's no-one else around
I want to say this to you
I know i hurt you
You know you hurt me too
Don't you ever want to lie down
Close your eyes and leave the ground ?
I want to get hold of you
I'll meet you in New York
By the drugstore on First Avenue
And then we will lie down
With the buildings all around
I want to say this to you
I want to say this to you.
Εδώ, δε μιλάνε. Μόνο ακούνε
Υ.Γ. Μακάρι να ήξερα πως ανεβάζουν μουσική στα ποστ.
Μπείτε στο http://www.craigarmstrongonline.com/additions/leaving_paris.htm
για να ακουσετε και να δείτε το 'Leaving Paris'
Για περισσότερα:


Monday, January 29, 2007


νη

νε

Mία
.

Φυσάει κάτι παραπάνω εκεί;

Saturday, January 27, 2007

μακελειό στην έξοδο!


Δοκιμή του νέου αφρίζοντος 'Banadol super plus' με γεύση terriblyaki, ενώ ο πρόεδρος ανακοινώνει στους συνέδρους ότι έπεται και η δοκιμή του αναβαθμισμένου 'Laxatif Instant Relief'.
(ένα σοβαρό θέμα, με προεκτάσεις, για να επανέλθει η τάξις)

Thursday, January 25, 2007

humor me




Πες ότι τα έχω βρει με κάποιον που έχει όλα τα προσόντα και τις απαραίτητες προδιαγραφές να μου χαρίσει τη λίγη στιγμιαία ευτυχία που επιζητώ. Πάω χαλαρή, με όλη την καλή διάθεση, έτοιμη για την πολυπόθητη κορύφωση και εκεί που λέω, να, τώρα έρχεται, το νιώθω να πλησιάζει, το’ χει!...Ελα, ΝΑΙ...ΝΑΙ...
Όχι.
Μου κόβεται η ορμή στη μέση. Γιατί ενώ θα μπορούσε να κάνει μια οποιαδήποτε άλλη ύπαρξη ευτυχισμένη, δε λέει αυτό που θα ήθελα εγώ να ακούσω, για να γελάσω με την καρδιά μου.
Βλέπεις, και το χιούμορ έχει τη χημεία του. Φευ...
Κι εγώ, έχω τώρα ανάγκη να γελάσω. Μέγιστη οργανική και επιτακτική ανάγκη. Όχι απλά να χαμογελάσω, αλλά να ξεκαρδιστώ.
Με όλα τα βαθυστόχαστα, τα τραγικά και τελεσίδικα της ύπαρξης και τη θλιβερή εικόνα των όσων τεκταίνονται γύρω, χαμένη στο παζάρι του grotesque, έχω ξεχάσει τον ήχο του γέλιου μου. Το γέλιο υπονομεύεται από το γελοίο. Τα gags και οι χονδροειδείς υπερβολές έχουν πλέον στείλει το πνευματώδες χιούμορ στην απομόνωση και στον κατ’ οίκον περιορισμό. Υπάρχουν λίγοι δικοί μου άνθρωποι που με κάνουν να γελάω, αλλά κι’ αυτοί τελευταία έχουν 'πέσει', για παρεμφερείς λόγους. Δε φτάνει να έχεις χιούμορ, πρέπει να τροφοδοτείται και εξωγενώς από κάποια απαραίτητα επίπεδα αισθητικής.
Ζωή χωρίς χιούμορ είναι σαν κρασί από σόγια (αν υπήρχε, φαντάσου τώρα γεύση). Κι’ εγώ θέλω επειγόντως να μεθύσω από απόσταγμα χιούμορ υψηλών βαθμών, φτιαγμένο από αυθεντικό πνεύμα σπάνιας διαλογής, spicy & fruity syrah, και ουχί της σειράς.
And if true sense of humor is harder to find than sex and true sense of humor is the prerequisite for great sex,
ε, τότε, καλά κρασιά...
(σε σένα, samaritan boy, που..ναι..ναι.. το'χεις!)


Wednesday, January 24, 2007

λέξεις Αλέξη...


"Πώς τρέχεις στο Uncle Bunny's ξυπόλητος παιδί μου νυχτιάτικο; Έχει πάγο και θα φας γερή γλίστρα! Και βάλε και κανένα μακό! Πού ακούστηκε, να φοράς κατάσαρκα το μπουφάν και εγώ να ακούγομαι σαν τη μάνα σου;!"
Στο σαλόνι του 2b, 345 H. str., κάθισαν πολλοί, έγιναν αμέτρητες συζητήσεις και ενδοσκοπήσεις,αναπτύχθηκαν θεωρίες, παίχτηκαν απίστευτα δημιουργικά (και μη) 'σκηνικά' και πέρασαν ατέλειωτες ώρες 'συνωμοσίας'. Γιουτζίνια, JPikos, Jojo, Κριστάϊνα, Μαράϊα, Φάνης (aka Φάλαινα), Yvonnaki-κοκκάλω, εσύ, και δεκάδες κομπάρσοι. Κατάχαμα όλοι στη ζαχαρί μοκέτα του σαλονιού, γύρω από το ένα και μοναδικό 'έπιπλο', το αυτοσχέδιο-ετοιμόροπο coffee table-installation σου (ατύχημα εν τω γεννάσθαι), χυμένοι στις μαξιλάρες. Σα να σε βλέπω τώρα μπροστά μου μέσα στην κάπνα και να σε ακούω, πρώτη φωνή, με background vocals τους Bono, Laurie Anderson και Brian Eno, να μου μιλάς χωρίς να με κοιτάς και αφού ολοκληρώνεις την πρότασή σου, να με καρφώνεις με αυτά τα ανεκδιήγητα husky μάτια σου και να με ρωτάς "είσαι μαζί μου ή το'χεις χάσει πάλι και πρέπει να πέσω στην επανάληψη;". Καθισμένος σταυροπόδι κάτω από την τεράστια φίλη-φίδι αλά Erte που σου'χα ζωγραφίσει, αδύνατος μες τα φαρδιά σου μπλε sweatpants και γυμνός από τη μέση και πάνω, κέντρο στον φούτον-θρόνο σου, με το pet bonsai σου εκ δεξιών, ήσουν πάντα ο κεντρικός συγκάτοικος στην τρέλα μας. Εκείνη τη μέρα της χιονοθύελλας που έξω γινόταν της Αποκάλυψης, ενώ μέσα, η τρελάρα η κολλητή μου τα απεκάλυπτε όλα στους λίγους κατατρεγμένους περαστικούς, λικνίζοντας γυμνή μπροστά στο παράθυρο την κορμάρα της - ούσα στήν κοσμάρα της - κι εσύ να γυρίζεις με τη zen αταραξία ζωγραφισμένη στο μάτι και να μου λες χαμηλόφωνα και καθυσηχαστικά, "προσπάθησε να την αγνοήσεις, είναι απλά ανισόρροπη".
O φίλος σου ο Μιχάλης, που ήρθε για επίσκεψη το Σαββατοκύριακο και από Σαββατοκύριακο σε Σαββατοκύριακο έμεινε μαζί μας τρεις ολόκληρους μήνες, μέχρι που αναγκαστήκαμε να του κάνουμε ομαδικά έξωση, γιατί είχε γίνει το σπίτι Grand Station, τι απέγινε; Πότε και που ακριβώς διάβαζες και πέρναγες τα μαθήματα; Πώς κατάφερνες και πλήρωνες κάθε φορά τα mud-pies στο παγωτατζίδικο της γειτονιάς με επιταγή;
Τελικά, τον Dragan τον έκλεψαν ή χάθηκε, έμαθες ποτέ;
Εμείς πώς σε χάσαμε Αλέξη μας; Θα μάθουμε, κουζούμ, ποτέ;...

Τhe act of love turns the spinal column into a finger, as if to feel and caress the brain from within.
-M. de Chazal
(καλό;)

Sunday, January 21, 2007

Οι άρχοντες των δαχτυλιδιών.







Αγόρια,σας έχω νέα: Γλυτώσατε το τηλεκοντρόλ από τον Καίσαρη! Το μονόπετρο, για να πει το "ναι" (θα σου κάτσω),τώρα στα φαρμακεία! Μόνο που το εθιμοτυπικό γίνεται ανάποδα: εκείνη το αγοράζει και εσύ το φοράς.









Γράφω για το προϊόν-ανακάλυψη μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας προφυλακτικών, το οποίο διαφημίζεται ευρέως και στην Ελλάδα και που σαφώς απευθύνεται σε μια μεγάλη παρέα από κοριτσάκια (υπάρχει σίγουρα το ειδικό μοντελάκι, γιατί τέτοια προϊόντα-ανακαλύψεις βγαίνουν μετά από ενδελεχείς έρευνες), που ψάχνουν το g-spot ανάμεσα στο δεξί και το αριστερό αυτί, αλλά κατά τα άλλα το πάνε το g-ράμμα. Φούξια ποπ, συσκευασία και καταχώριση σε fashion περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας, με layout που παραπέμπει στα s+m αξεσουάρ της Barbie, έτσι ώστε να ρουφάει το μάτι της ξεκolita-targetgrouper, η οποία το ξεφυλλίζει nonchalante από βασικότατο ένστικτο και ούσα σε απευθείας σύνδεση με το ακατοίκητο (και τω Θεώ δόξα…). Κράμα ρομαντισμού σε επίπεδο ιδιωτείας και πουτανιάς στο ύψος του Ledra Marriott, το διαφημιστικό κείμενο (το οποίο ΚΑΙ ΚΑΛΑ, απευθύνεται στον εν δυνάμει επιβήτορα,που με τέτοια συσκευασία δε θα το αγόραζε ούτε με Smith & Wesson κολλημένο στον κρόταφο) σφηνώνεται με τη μία στο κέντρο του υποδοχέα της μικρομέγαλης, που έχει χάσει πολλά σημαντικότατα κεφάλαια από την προσήλωση στο μικρό κεφάλι του κάθε ιντερνετοκαφετόβιου μνηστήρα, αλλά δεν έχει σχέση τρυφερότητας και κοντινότητας με ένα συγκεκριμένο (γιατί πού να επενδύεις σε σχέση μετά από τόσες ώρες shopping). Είναι λοιπόν έτοιμη να πει το ‘ναι’ (κατά το κείμενο της διαφήμισης) στον πρώτο που θα του ‘φορέσει’ το δαχτυλίδι-πάρκινσον!
Αν υπάρχεις, έτσι όπως σε περιγράφει ο ποιητής, σου έχω plan b:
βάλτου κοπέλα μου το σκουφάκι, καπάκι από πάνω το ασορτί, περιβόητο δαχτυλίδι, κόλλησε του κι ένα αυτοκόλλητο ‘συστημένο’ (ανεπιφύλακτα), πάτα το κουμπί και εκτίναξέ το στη στρατόσφαιρα το ρημάδι, με όλο του τον εξοπλισμό και τον υπόλοιπο μ@/@%@ μαζί.
Γιατί αν αυτός δεν ξέρει τι κάνει επειδή το μόνο joy-stick που χειρίζεται καλά είναι του play station του, κι εσύ χρειάζεσαι από τώρα gadgets για να κελαϊδήσεις (πάντα κατά το φωτισμένο δοκίμιο), δεν πας καλύτερα στο Sshop της γειτονιάς σου, να πάρεις τη σωστή τεχνολογία, που θ' ανάψει τα σποτάκια σου, για να δεις το φως το αληθινό χωρίς να έχεις τον υπόλοιπο άχρηστο να μπερδεύεται στα πόδια σου;

Υ.Γ.1: Η Λίμπιντω δεν είναι μικρανηψιά της Λαμπετώ, εντάξει;
Υ.Γ.2: Μπράβο στα δημιουργικά μυαλά του marketing που σκέφτονται πώς να μας ικανοποιούν όλο και καλύτερα και στους διαφημιστές που προωθούν τις νέες τους ανακαλύψεις, με ακαδημαϊκή σοβαρότητα στην αγορά. (Καλά έκανε ο διάσημος διαφημιστής Seguela και έλεγε στη μανούλα του ότι είναι πιανίστας σε οίκο ανοχής. Της χάρισε χρόνια)
Υ.Γ.3: Το άνωθι ποστ απευθύνεται σε αυτούς και αυτές που σκιαγραφεί γλαφυρότατα το προϊόν και η διαφήμισή του. Προς αποφυγή παρεξήγησης.
Υ.Γ.4: Αναρωτιέστε πως μπορώ να μιλάω έτσι, που αλλιώς σας είχα συνηθίσει ως τώρα; Αμ μπορώ και παραμπορώ! Για διαβάστε κι εσείς την εν λόγω καταχώριση και θα ξεχάσετε και τα λιμπρέτα που ξέρατε.




"...Τhere is a word that
bears a sword
can pierce an armed man-
it hurls its barbed syllables
and is mute again..."
OR
"...The truth must dazzle gradually
or every man be blind.."
- both quotes by E. Dickinson

Saturday, January 20, 2007

dedicated to the talented ms. Marina K.








Two red birds
high on a wire
one said love
one said fire
two black birds
deep in a tree
one said you
one said me
but wind came up
and tossed them away
no one hears
what they say

- 'Ill wind' by Michael Ryan

Friday, January 19, 2007







hope
becomes
confidence
and
fear
becomes
despair

if you extract the element of doubt.

-Arthur Schopenhauer-
f.e. : Take poor savanna Leo! After constant harassment and boo-ing from the males of the pack about his business plans, Leo's fear of rejection becomes a certainty, which makes him totally desperate and alienated from his macho friends. The girls however, they now surround him all the time, trying to extort the secret of his new hair-style. And therefore, Leo's hope to be likable, at least as a fashion statement, has now become a certainty.

Thursday, January 18, 2007

Εντωμεταξύ, στη μακρινή σαβάνα...(interview with Leo the 'lieder' of the pack)


"Με λένε Leo και το όνειρό μου είναι να ανοίξω κέντρο ομορφιάς και spa για αντιλόπες, αλλά με κράζουν όλοι στο άμεσο περιβάλλον μου. Καταπιέζεται η δημιουργικότητα μου στη σαβάνα.

Wednesday, January 17, 2007

Timing = Randomness / Timespace




Απλά παραδείγματα για το πόσο καθοριστικό είναι το timing στη ζωή:
α) Είσαι ένας άκακος, φυτοφάγος βροντόσαυρος και μασουλάς ανέμελα τα φύλλα ενός προϊστορικού δέντρου στα πλαίσια μιας καθημερινής ρουτίνας, ενώ ένας αστεροειδής στο μέγεθος του Τέξας μπαίνει με ταχύτητα χιλιάδων χιλιομέτρων την ώρα στην ατμόσφαιρα της γης. Right place, wrong time.β) Είσαι στέλεχος μεγάλης ασφαλιστικής εταιρίας και βρίσκεσαι καθ’οδόν για τη δουλειά, αλλά στη μέση της διαδρομής παθαίνει βλάβη το αυτοκίνητό σου σε κάποια κακόφημη γειτονιά. Εσύ βρίζεις θεούς και δαίμονες, περιμένοντας την οδική βοήθεια και σιχτιρίζοντας την τύχη σου, όταν ξαφνικά ακούς από το ραδιόφωνο ότι στο κτήριο που στεγάζεται το γραφείο σου, μόλις έπεσε ένα Boeing 737. Wrong place, right time.
γ) Είσαι θαμώνας σε ταβέρνα και τρως με την παρέα σου. Λαχειοπώλης πλησιάζει το τραπέζι σου και λες να δοκιμάσεις την τύχη σου κι εσύ μια φορά. Κλείνεις τα μάτια, διαλέγεις λαχείο, ανοίγεις τα μάτια και είσαι δισεκατομμυριούχος. Right place, right time.
Aυτά είναι χονδροειδή και κοινότοπα παραδείγματα. Αν όμως το σκεφτείς, η καθημερινότητα και η τροπή που παίρνουν τα πράγματα προσδιορίζεται από μια συνεχή ροή γεγονότων που ενορχηστρώνονται από το timing και δρομολογούν όλα όσα έπονται. Καθετί που συμβαίνει γύρω σου ή ακόμα και μέσα σου, σε κυτταρικό επίπεδο, σε συνάρτιση με τη στιγμή που συμβαίνει, μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου προς το καλύτερο ή το χειρότερο, χωρίς να να το ελέγχεις. Το τυχαίο είναι μείζων και καθοριστικός παράγοντας και έχει άμεση σχέση με το χωροχρόνο που συμβαίνει. Ένα ποτήρι που σπάει είναι ένα τυχαίο γεγονός, που ίσως να μη σημαίνει τίποτα, μακροσκοπικά. Η στιγμή όμως και το σημείο στο οποίο θα σπάσει το ποτήρι είναι αυτά που μπορούν να καταστήσουν το ίδιο αδιάφορο γεγονός ικανό να φέρει τα πάνω, κάτω.
Το timing δεν ελέγχεται. Μπορεί εσύ να προγραμματίζεις με μαθηματική ακρίβεια τα πράγματα, αλλά είναι τόσα αυτά που συμβαίνουν παράλληλα με τη δική σου επιρροή και επέμβαση, που βρίσκεσαι σε μια συνεχή αντιπαράθεση με το αστάθμητο. Αυτός είναι και ο αγώνας της επιβολής σου στη ζωή. Δεν είναι μάταιος όμως. Γιατί αναπτύσσεις την προσαρμοστικότητά σου και ανακαλύπτεις νέους τρόπους για να συνεχίσεις να επιδιώκεις και να επιβάλλεσαι στις ανατροπές. 'Eτσι εξελίσσεσαι.
Στο χάος των τυχαίων γεγονότων και τη ρουλέτα του timing, συμβαίνει βέβαια κάποιες φορές και κάτι μαγικό: ο συντονισμός (το λαχείο που λέγαμε).
Εκεί κερδίζεις bonus και παίρνεις την απαραίτητη δύναμη, για να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που θέλεις, για να γίνεις αυτό που είσαι.
Και μιλάω εκ πείρας. Λαχείο, με την κυριολεκτική έννοια δεν μου έπεσε, αλλά να, μου έλαχε μια δωρεάν μαστογραφία εκτός προγράμματος check-up, την οποία και έκανα παρά τη θέλησή μου και...matchpoint!

Αφιερωμένο στην 3-parties.

Friday, January 12, 2007

ΙT TAKES TWO TO TANGO

έχεις χορέψει τανγκό έστω και μια φορά, ξέρεις τι σημαίνει να δίνεις και να δίνεσαι. Ξέρεις πώς είναι να μπαίνεις θριαμβευτικά στο κέντρο της πίστας και να αποχωρείς στα παρασκήνια με χάρη. Ξέρεις τι είναι να τα δίνεις όλα και να μη διεκδικείς τίποτα πίσω, μετά το τέλος της μουσικής. Ξέρεις να σέβεσαι τα βήματα του άλλου, σα δικά σου. Αν έχεις χορέψει μά φορά καλά, ξέρεις πολλά.
Οι κανόνες του χορού ορίζονται από τον άλλο, εσένα και το timing (όρος με μεταφυσική αξία στη δική μου θεώρηση των πραγμάτων), το οποίο αποφασίζει για τη μουσική και δίνει το ρυθμό. Συντονίζει ή αποσυντονίζει.
Κάθε σημαντική παράσταση είναι και μια μοναδική επίδειξη δεξιοτήτων τόσο για σένα, όσο και για τον παρτενέρ σου. Αρχικά, οι κινήσεις σας είναι πλήρως εναρμονισμένες και η αίσθηση είναι πηγαία, εννιαία, ανάλαφρη, ξεκούραστη και όλο χάρη, σα να κατευθύνεστε ως δια μαγείας από αόρατες εξωτερικές δυνάμεις, το Θεό της μελωδίας. Όσο υπάρχει αυτό το αρχικό momentum, μεγαλουργείς μαζί με τον άλλο. Ένα σου βήμα μπροστά είναι αυτόματα ένα του βήμα πίσω, χωρίς προσυννενόηση, χωρίς προσχεδιασμό. Πέφτεις απροειδοποίητα, αφήνεσαι και προσγειώνεσαι απαλά σε χέρια στιβαρά, προνοητικά. Προετοιμάζεστε μαζί για τη δύσκολη φιγούρα και όταν την ολοκληρώσετε, κοιτάζεστε στα μάτια με συνωμοτική περηφάνια. Άλλες φορές, ο ρυθμός υπαγορεύει ταχύτητα και συγχρονισμένες κινήσεις και άλλες φορές, η στιγμή απαιτεί αυτονομία και δημιουργικό αυτοσχεδιασμό, για να σώσεις κάποιο στραβοπάτημα του άλλου, ή δικό σου, χωρίς να πληγώσεις το χορό και να προδώσεις τη χάρη.
Παίζει τον καταλυτικό ρόλο της και η παύση. Η στιγμή ανάμεσα, όπου το μόνο που ακούγεται είναι το κοινό λαχάνιασμα από την προσπάθεια που έχετε κάνει μέχρι εδώ. Το μέτρημα των αναπνοών και ο απολογισμός των κόπων. Μετά, ξαναπαίρνει μπρος το χορευτικό και δωσ' του ξανά, μπρος και πίσω, πέσε, σήκωσε, σώσε, συγχρονίσου. Κάποια στιγμή όμως, μοιραία, θα τελειώσει η μουσική. Αν τα καταφέρεις ως το τέλος και δώσεις μια δυνατή, ειλικρινή ερμηνεία, κοιτάζεις τον άλλο στα μάτια με σεβασμό και τον αποχαιρετάς με αυτοσεβασμό. Δεν έχει σημασία αν έκανες ή έκανε κάποια faux pas. Τα αναγνωρίσατε και τα καταλάβατε τα λάθη σας και οι δύο. Του τα συγχώρησες και στα συγχώρησε. Στην τελευταία κίνηση, την τελευταία νότα (πάντα υπάρχει ένας ήχος που σηματοδοτεί το φινάλε) ο ένας αφήνεται στα χέρια του άλλου, του πιο δυνατού.

Πάντα ο ένας αφήνεται κι ο άλλος αφήνει...
Τα τρισίμιση λεπτά που διαρκεί το κάθε τανγκό, μετράνε για χρόνια.
Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι να ξέρεις ότι έβαλες τα δυνατά σου και έδωσες την καλύτερή σου ερμηνεία. Μπήκες και βγήκες από το χορό με χάρη, χωρίς να προδώσεις ούτε τον εαυτό σου ούτε τον περτενέρ σου.
Και τώρα, μετά το τανγκό, αποσύρεσαι στον πάγκο. Εκεί, όπου κάθεσαι μόνος, για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου και την αναπνοή σου και για να κάνεις τις παρατηρήσεις σου και την αυτοκριτική σου. Μακριά από την πίστα και τα φώτα. Μόνος.

Από το επίκεντρο της προσοχής, στο απόκεντρο της περισυλλογής.
Τώρα, δε θες πια να σε κοιτάνε. Θέλεις μόνο να κοιτάς και να ακούς τη μουσική των άλλων.
Στη ζωή του καθενός, οι σχέσεις-τανγκό είναι ελάχιστες ή και ανύπαρκτες. Όποιοι 'χόρεψαν' έτσι θριαμβευτικά με κάποιον, έστω και για μια φορά, μαγκιά τους. Γιατί εργολαβία το τανγκό, no can do.

Εξάλλου, It takes two to tango. Δεν είναι τσιφτετέλι.





Wednesday, January 10, 2007

Promises given
Are promises broken,
Words stain my lips
Just like blood on my hands.
And words are like poison
That sinks down inside you
And some things you do
You just don't understand.
I offer no reason,
I ask for no pity,
I make no excuse
For the way that I am.
And words are like poison
That sinks down inside you
And some things you do
You just don't understand.
If God is my witness
And God is my savior
If you are my judge,
Then I'm already damned.
And words are like poison
That sinks down inside you
And some things you do
You just don't understand.
And would if my fingers
To cut off and give you
Could gain my redemption,
I'd cut off my hand.
But words are like poison
That bends you and blinds you
And some things you do
You just don't understand.
So this is my story
And I hope that it finds you,
For your sweet attention
I cannot demand.
And words are like poison
That lives down inside you
And some things you do
You just don't understand.

- Promises, by Lyle Lovett-

Η 'μια απ' τα ίδια' που κάνει τη διαφορά









Allan Mc Collum
'Τhe shapes project' installation, 2006, Friedrich Petzel Gallery, NYC.
In the overwhelmingly massive similarity and repetition, you will discover the one, charming uniqueness; the small, but grand difference that defines your own shape.


Koπέλα που 'κεντάει'




1. 'Relax it's only a ghost' show, Petzel Gallery NY, 2006
2. 'Internationales Vollsecreteriat', textiles, 2003
3. 'Gauche caviar', textiles, 2003


COSIMA VON BONIN June 2 - July 14, 2006
Opening Reception: Friday, June 2, 6-8 pm

Friedrich Petzel Gallery is pleased to announce RELAX, IT'S ONLY A GHOST, a solo exhibition of new work by Cologne-based artist Cosima von Bonin.

''This is her fourth show in New York. After a one year sabbatical, Cosima von Bonin returns; the thing is, she is only a ghost. Please relax. She is just waving at us from the other bank, from a pirate island in the Caribbean. She is waving at us poor landlubbers, who are stranded forever. She is now in the wonderful realm beyond capitulation, beyond the fear of failing. Only the cute Rorschach tests hint at the sounding out of the soul. Long since all turned into emblems, and reaching five fathoms deep under the surface of the sea, they are leading their own lives - marine creatures within the octopus's garden. Here there exists no triumph. Here everything is just spooked. The dimensions of paintings, arrangements, installations - the excessive impetus by which all of this is set in motion, the fuel which drives the engine, the unrestrained power that urges the things along - it is never ever an expression of the "great gesture", of the will, of the intention. All this always emerges at the threshold of just doing nothing, at the threshold of deception. For Cosima von Bonin knows exactly that it is only what we acquire by devious means that will make us happy forever. So the mise-en-scene of Cosima von Bonin's exhibitions resembles the ghostly conspiracies of the materials she uses. It could maybe happen one day that all the things she has made use of over the years have it up to here with being under her yoke and - in an underhand fashion that is part of their nature - will evolt against Cosima von Bonin. Whatever - she who anyway is no more than a ghost can know no fear of a possible revenge''

-Dirk von Lowtzow- (on the 'relax it's only a ghost show' from the Petzel Gallery site)

Von Bonin's work has been recently exhibited at the Koelnischer Kunstverein, the Kunstverein Hamburg, the ICA in Philadelphia and the Vienna Secession. The Museum of Contemporary Art in Los Angeles will dedicate a solo show to her in July 2007.



Tuesday, January 09, 2007

Κορίτσι από 'καλή στόφα'












1. 'The eye of the world', installation, 1993
2. 'Lenoir', sewn pieces, 1987

3. 'Rememberance' , deductive object, 1993
4. 'Needle woman', multi-channel performance, 2005

The Korean artist, born Kim-Soo-Ja, who became known as Kimsooja.

Because as she says,

"a one-word name is an anarchist's name".


Check her out.


www.kimsooja.com


Saturday, January 06, 2007

the importance of being Εarnest



Η τήρηση των συμφωνιών, των νόμων και του λόγου.
Στις επαγγελματικές σχέσεις η τιμιότητα προσδιορίζεται εύκολα. Υπάρχουν συμφωνητικά, αποδεικτικά στοιχεία και λογικά κριτήρια αντικειμενικότητας. Οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι. Ή στέκεσαι στο ύψος των προδιαγραφών σου, ή όχι.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις όμως, τα πράγματα είναι πολύ πιο ρευστά και δυσδιάκριτα. Ο καθένας έχει τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια τα οποία και καθορίζονται περισσότερο από τα συναισθήματα, παρά από την κοινή λογική.
Πέρα όμως από το συναισθηματικό παράγοντα, έρχεται και η προσωπική ηθική με τις υποκειμενικές της αξίες, o χρόνος και οι αναπόφευκτες αλλάγες που επιφέρει, η επίγνωση, ή μη του εαυτού (της προσωπικής μας αλήθειας και των δυνατοτήτων μας) και τα κυμαινόμενα επίπεδα ενσυναίσθησης, για να επιστεγάσουν όλα μαζί τη μη αντικειμενικότητα του όρου.
‘Eτσι, ο ορισμός της τιμιότητας, όσoν αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις, δεν μπορεί να είναι εντοπισμένος και ευδιάκριτος, εφόσoν για τον καθένα αποτελεί ένα συνονθύλευμα εννοιών που οξύνεται ή αμβλύνεται, σύμφωνα με την ένταση των συναισθημάτων. Αυτά είναι απλώς υπαρκτά και αυθεντικά για τον καθένα.
Παρ’όλη την τροχοπέδη της υποκειμενικότητας, μπορείς πάντως να προσεγγίσεις μια στάση τιμιότητας.
Και όλα αρχίζουν με την τιμιότητα απέναντι στον εαυτό, που αποτελεί βάση πάνω στην οποία χτίζεις την τιμιότητα στις σχέσεις με τους άλλους. Η πρώτη, προυποθέτει αυτογνωσία, επίμονη ενδοσκόπηση και αυταπάρνηση, με αποστασιοποίηση από το έγώ', για την καλύτερη ανάγνωση και ανάλυσή του. Μόνο τότε μπορεί κάποιος να μιλά για τιμιότητα απέναντι στον άλλο. Γιατί παίρνοντας απόσταση από 'αυτό που είναι' και αποκωδικοποιώντας το, μπορεί να συναισθανθεί και να κατανοήσει κανείς την πραγματική υπόσταση της τιμιότητας, που δεν είναι έννοια αυτιστική, αλλά κοινωνική. Χωρίς τον καθοριστικό ρόλο της ενσυναίσθησης, μπορείς να λέει κάποιος ότι είναι τίμιος απέναντι σε αυτό που νιώθει ή πράττει, ανεξάρτητα αν αυτό έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τον άλλο.
Σε μια σχέση ουσίας και αγάπης, τα τελεσίδικα ‘εγώ έτσι νιώθω, άρα πορεύσου ανάλογα’ δεν εμπίπτουν στην τιμιότητα απέναντι στη σχέση, αλλά καλύπτουν μόνο το πρώτο σκέλος: το βόλεμα του εαυτού.
Όταν δεν επιδιώκεις το διάλογο και την επικοινωνία και δεν προσπαθείς να κάνεις το συμπορευτή σου κοινωνό του πώς νιώθεις, είσαι τίμιος μόνο απέναντι σε σένα.
Άρα, σε μια κατάσταση τόσο περίπλοκη και δυσερμήνευτη, το να επικοινωνήσεις, να κατανοήσεις και να κατανοηθείς από τον άλλον είναι ό,τι προσεγγίζει περισσότερο τον ορισμό της τιμιότητας.
Εκεί είναι που οι περισσότεροι άνθρωποι σκαλώνουν και κάνουν πίσω, γιατί δεν αντέχουν τις αντιπαραθέσεις. Εκεί είναι που οι περισσότερες σχέσεις διαλύονται, όση ψυχική επαφή κι αν έχει υπάρξει, όσο συναίσθημα κι αν έχει επενδυθεί- το οποίο, στις περιπτώσεις που ‘κρεμάνε’, είναι μη αμφίπλευρο.

Trust none? Trust Jesus!

"Η εντιμότητα είναι πιο πάνω κι απ' τους νόμους" Μένανδρος

Thursday, January 04, 2007






















The bed is fake, made of plywood,
the house
is fake, made of conflicting plans,
the garden is fake, made of synthetic grass,
the future is fake, made of revocations.

the children are real, made of flesh and blood
and full of expectations.
(art by Cindy Sherman and Martin Kippenberger)

Tuesday, January 02, 2007

Greetings from the Kaiper Belt


"Θα μας χωρίσει ένα διάστημα. Αφήστε το μήνυμά σας μετά το χαρακτηριστικό ήχο και θα επικοινωνήσω μαζί σας όταν επιστρέψω."
Ακούγεται συριχτός, οξύς ήχος από τον χαρακτηριστικό ήχο αυτόματου τηλεφωνητή.
______________________________________________________

‘Τσιμπιές’ στατικού ηλεκτρισμού στ’ αυτιά με ξυπνάνε από λήθαργο.
Σε δεύτερο πλάνο, με ‘καλωσορίζει’ αισθησιακή γυναικεία φωνή που με μειλίχια αυθεντία καταμετρά τα επίπεδα οξυγόνου στα αγγλικά:
“Οxygen level, 20 percent up and rising. Oxygen level 30 percent up and rising…”, με διαβεβαιώνει καθυσηχαστικά.
Πάω να δοκιμάσω τις φωνητικές μου χορδές ξεροβήχοντας, αλλά ο λαιμός μου πονάει φρικτά, σα να έχω καταπιεί σπασμένα γυαλιά. Λάθος μέθοδος. Πρέπει πρώτα να υγράνω την οδό. Αναστέλλω αμέσως την προσπάθεια του βήχα και επιχειρώ να καταπιώ, αλλά κι' εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Δεν έχω σάλιο ούτε για δείγμα.
Μετά τις αποτυχημένες απόπειρες, επικεντρώνω τις προσπάθειες στα βλέφαρα, που είναι κολλημένα μεταξύ τους. Τα ανοίγω λίγο-λίγο, φοβούμενη μην τυχόν και σκιστούν, με παρότρυνση τις ανοδικές διαπιστώσεις της 'ειδικού' "Oxygen level 50 percent up and rising"... Ψυχρό φως φθορίου επιτίθεται στους αμφιβληστροειδείς μου και ο πόνος απλώνεται στον εγκέφαλο σαν υγρό. Μετά από λίγο, όπως συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους εκατομμύρια χρόνια τώρα, προσαρμόζομαι. Αυτή τη φορά συνηθίζω τις συνθήκες ενός πολύ δύσκολου ξυπνήματος και τα μάτια μου αρχίζουν σιγά-σιγά να εστιάζουν. Σιγα-σιγά η περιμετρική μου όραση διαπιστώνει ότι βρίσκομαι σε κάποια καμπίνα. Η πρώτη ξεκάθαρη εικόνα είναι ένας ολογραφικός τοπογραφικός χάρτη (holomap) του ηλιακού συστήματος με μια κόκκινη κουκίδα που αναβοσβήνει. Από κάτω αναγράφεται η ένδειξη Kaiper Belt. Tο ‘εγώ’, και το ‘τώρα’, υποθέτω, εν μέσω αστεροειδών... Η ολογραφική οθόνη -ομολογουμένως πολύ εργονομικά τοποθετημένη πάνω από το σημείο όπου είμαι ξαπλωμένη για να μπορώ να τη χειριστώ σηκώνοντας χαλαρά το χέρι μου- με προσκαλεί με ένα ‘touchscreen’ που αναβοσβήνει. Με ευχάριστη έκπληξη συνειδητοποιώ ότι το χέρι μου είναι πολύ πιο ελαφρύ από ό,τι το περίμενα. Δεύτερη σκέψη: Λογικό. Έλλειψη βαρύτητας. Αγγίζω το ‘touchscreen’.
Η γυναικεία φωνή διακόπτει ξαφνικά το mantra του οξυγόνου και ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής κατά δύο σκάλες, έτσι ώστε να συμβαδίζει με τους ρυθμούς της δικής μου ανάνηψης, με υποδέχεται με κωδικό Μ101 στο μονοεπανδρωμένο μου διαστημόπλοιο, μετά από κρυονική καταστολή 70 γήινων χρόνων, στην επίσης γήινη πραγματικότητα του 2077, που λίγο μετρά στη Ζώνη του Kaiper, αλλά ο άνθρωπος πάντα ζητά ένα σημείο αναφοράς, έστω και πλασματικό.
Ήθελα να μείνω μόνη, να φύγω μακριά από όλα. Από 'αυτό'.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, μια τέτοια επιθυμία ήταν σχήμα λόγου, ανεκπλήρωτη ευχή. Την ευχή όμως αυτή, την εξέπεμπαν όλο και περισσότερα στόματα μέχρι που έγινε σοβαρό αίτημα από κάποιους 
με σημαντικούς κύκλους επιρροής, που επίσης ενστερνίζονταν τη φυγόκεντρο. Έτσι προέκυψε ο νέος κλάδος τεχνολογίας.

Οι ‘Υπηρεσίες Φυγής’ είχαν ραγδαία εξέλιξη μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αφού η ζήτηση από τους desperados (δυστυχής, συναισθηματικά επιρρεπής μειοψηφία, διόλου όμως ευκαταφρόνητη) αυξανόταν με ανεξέλεγκτους ρυθμούς. Αρχικά οι ‘Παροχές Φυγής’ εμφανίστηκαν με πρωτόγονες μορφές ως extreme sports και οργανωμένες υπερβολές με σκοπό τη μετατόπιση του θυμού και της απόγνωσης και την εκτόνωση της έντασης. Παράλληλα κυκλοφορούσαν χημικές ουσίες, άκρως εθιστικές με εκφυλιστικές παρενέργειες, που άμβλυναν τις μνήμες και χαμήλωναν την ένταση των συναισθημάτων τους. Μέχρις ότου εμφανίστηκε στο προσκήνιο η μονοπωλιακή ‘Get-A-way’, που σε συνεργασία με τις βιομηχανίες διαστημικής τεχνολογίας έδωσε τη λύση της Απόλυτης Φυγής. Πανάκριβη υπηρεσία, αλλά άξιζε τα λεφτά της, αν τα διέθετες, φυσικά.
Απαραίτητες προδιαγραφές: εκκαθαριστικό από την εφορία, για να μην αφήσεις πίσω σου χρέη και φυσικά, προπληρωμή.
Τα αμφισβητούμενα μείον:
Όσους αφήνεις πίσω σου, ξέρεις ότι όταν τους ξαναδείς, θα έχουν γεράσει, ενώ εσύ όχι. Αλλά αυτό, μάλλον καταχωρείται περισσότερο στα ‘συν’, ειδικά όταν πρόκειται για παλιές σου συμμαθήτριες. Επιστρέφοντας, μπορεί να μην αναγνωρίζεις πια κανένα και να περιστοιχίζεσαι μόνο από αγνώστους, πράγμα που αν το καλοσκεφτείς συμβαίνει ούτως ή άλλως χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις καν γειτονιά. Απουσιάζοντας τόσο καιρό, αφήνεις συναισθηματικό κενό σε όσους εγκατέλειψες. Αλλά επειδή ‘ουδείς αναντικατάστατος’ στην εποχή των υποκαταστάτων και της συναισθηματικής αποξένωσης, η οποιαδήποτε συναισθηματική απεξάρτηση τεκταίνεται σε χρόνο dt. Άρα και αυτό το ‘μειον’ δεν είναι ανυπέρβλητο. ‘Ασε που μπορείς να αφήσεις πίσω σου και το ολόγραμμά σου, για άμεση αποκατάσταση. Κανένας δε θα καταλάβει τη διαφορά από το πρωτότυπο. Μόνο η μαμά σου.
Τα αναμφισβήτητα ‘συν’:
Όταν απομακρυνθείς από τη γη και μπεις στην κρυονική καταστολή Get-A-way ο εγκέφαλος μπαίνει σε μια κατάσταση αδράνειας και αυτοκάθαρσης για πολλά χρόνια, έτσι ώστε όταν ξυπνήσεις, οι μνήμες όλων όσων θέλησες να αφήσεις πίσω, έχουν κατά το μέγιστο ποσοστό τους αποσυναισθηματοποιηθεί, κατά το γνωστό Desentimentalisation Process. Έτσι, με την επαναφορά των αισθήσεων, επανέρχεται η μνήμη των γεγονότων, αλλά δε συνοδεύεται από συναισθήματα. Επίσης, η απομόνωση και αποκοπή από ο,τιδήποτε γήινο τροφοδοτεί το ‘εγώ’ και αποκλείει το συσχετισμό με άλλα όντα πέρα από τον εαυτό.
Το μυστικό είναι να μη λιποψυχήσεις, πάθεις κρίση πανικού και θελήσεις να βγεις από την κάψουλα. Αλλά και γι’ αυτό έχουν μεριμνήσει οι ειδικοί με κατάλληλα ανασταλτικά σκευάσματα σε κάψουλες.
Έτσι κι’ εγώ.
Τώρα που επανέκτισα εντελώς τις αισθήσεις μου, βλέπω από τα φινιστρίνια του άψογα εφοδιασμένου διαπλανητικού μου οχήματος τους αστεροειδείς και τα άστρα να χορεύουν αποκλειστικά και μόνο για μένα, υπό τους γαλήνιους ήχους του Mozart. Μακριά από το αδηφάγο είδος μου, μακριά από τις αδίστακτες επιπτώσεις του χρόνου. Είμαι μόνη, και μόνη είμαι ασφαλής. Μακάρι να κρατούσε το ταξίδι περισσότερο, αλλά δυστυχώς κάποια στιγμή θα πρέπει να επιστρέψω, όπως υπαγορεύουν οι όροι του συμβολαίου με την Get-A-way. Θέλουν το διαστημόπλοιό τους πίσω. Δε μου είναι καθόλου παρήγορο ότι θα συναντήσω άλλους του είδους μου και όχι αυτούς που άφησα πίσω. Γιατί κι’ αυτοί, ίδιοι μ’ εκείνους θα είναι. Ίσως και χειρότεροι, μέσα από εσπευσμένες διαδικασίες φυσική επιλογής.





diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna