Wednesday, November 29, 2006

ARTVERTISING



Αυτή σειρά βραβευμένων καταχωρήσεων για την Timberland από τη διαφημιστική εταιρία Fallon Νέας Υόρκης, είναι μόνο ένα από τα αμέτρητα παραδείγματα που καθιστούν σαφές ότι η διαφήμιση αποτελεί κλάδο της σύγχρονης conceptual τέχνης. Η σύλληψη και η αισθητική περιλαμβάνουν το προϊόν ως αναπόσπαστο μέρος της δημιουργίας. Και το αποτέλεσμα μιλάει δυνατά. Όταν οι δημιουργικοί της διαφήμισης έχουν να παίξουν με την ελευθερία που τους δίνει ένας πελάτης 'ανοιχτός' και με υψηλό αισθητικό κριτήριο, μπορούν πραγματικά να 'ζωγραφίσουν'. Δυστυχώς, εδώ, τα πράγματα είναι ακόμα διαφορετικά. Οι πελάτες αυτής της κατηγορίας λίγοι, τα brand names και τα προϊόντα τεράστια και τα καλά concepts χάνονται κάπου στην πορεία της εκτέλεσής τους. Η ελληνική διαφήμιση τα τελευταία χρόνια έχει να επιδείξει πολλές καλές δουλειές που είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό. Αυτό σημαίνει ότι το καλό αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται. Θέλει αρετή και τόλμη η δημιουργία. Ελπίζω ότι σιγά-σιγά θα καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο τα αξιόλογα μηνύματα, ανάμεσα στο ως επί το πλείστον kitsch, ανέμπνευστο και καταθλιπτικό τοπίο των μέσων.
Keep walking and seeking out.

HUNGRY MINDS?

FOOD FOR THOUGHT:


















Art Basel / Miami Beach / 7-10 December 'o6

From Thursday to Saturday 12 - 8 pm., the lucky ones who will be in Miami Florida, can be part of the largest yearly event in the contemporary art world. 200 of the leading galleries will be displaying the hottest new and greatest established artists and their work. A large choice of multiples starting from a few hundred dollars to museum callibre artworks costing millions of dollars.
Feast for the eyes and food for thought!



(all pictures, courtesy of Art Basel Miami)


Tuesday, November 28, 2006

Είπαμε. Δεν πάμε στη δουλειά αμέσως μετά το ξενύχτι!

Sunday, November 26, 2006

THE WIT





































.
Εκτός από το ότι έχουμε ακόμα πολλές δουλειές, έχουμε και άπειρα αδιάβαστα βιβλία, δεκάδες μέρη να επισκεφτούμε και x ανθρώπους να ζήσουμε. Χωρίς αίσθηση του χιούμορ δε γίνεται τίποτα από τα παραπάνω. Σου μένει μόνο ο τσιμεντόλιθος αγκαλιά. Γι' αυτό, όταν πρόκειται για το εγγενές αυτό χάρισμα (από το μαιευτήριο το κουβαλάς. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις), ομολογώ ότι είμαι η χειρότερη ρατσίστρια: άνθρωπο χωρίς χιούμορ, εγώ προσωπικώς, δεν. Το θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση επικοινωνίας και συνύπαρξης. Το 'χω ανάγκη. Χωρίς αυτό μαραζώνω, πέφτω σε νάρκη, απελπίζομαι. Όποτε βέβαια συναντώ το Κ2, τη Ferrari F4 του χιούμορ (black, minimal και αυτοσαρκαστικό) με διαπερνούν ρίγη συγκίνησης. Είναι σπάνιοι οι άνθρώποι που συνδυάζουν ταλέντο, καλλιέργεια, ωριμότητα και εκείνη την πνοή έμπνευσης (Wit). Αυτούς όταν τους συναντάς σε θαμπώνουν με το 'φωτοστέφανό' τους. Τους ακολουθείς με τη μια. Την πατάς και με τη μία αν έχουν χαμηλό eq.




(art & wit by Quino & Garry Larson)



"SOMOS LO QUE HEMOS PERDIDO"
- Alejandro Gonzales Inarritu -
"we are what we have lost"
"ΕΙΜΑΣΤΕ Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ"
(χωρίς εικόνα)

Saturday, November 25, 2006




Η σιωπή ήταν που την έσπρωξε κοντά του. Η πηχτή σιωπή, που κόβεται με το μαχαίρι, σα βούτυρο. Εκείνη που χώνεσαι μέσα της και βαραίνεις ξαφνικά τόσο πολύ, που κάθε παραμικρή, αυτονόητη σκέψη, την κάνεις με μόχθο, όπως κάθε μεγάλο κατόρθωμα. Μέσα σε μια τέτοια σιωπή είχε εγκλωβιστεί για χρόνια. Δεν ήταν παύση, εκείνο το ηδονικό ‘ανάμεσα’, που έχει γνωστή αρχή και βέβαιο τέλος. Ήταν η αναπόφευκτη σιωπή στην οποία καταφεύγεις παραπαίοντας, κουρελιασμένος από τις αλλεπάλληλες μάχες με την κακοφωνία, τους ακατάληπτους διαλόγους, τους μονολόγους που γυρνάνε πίσω σαν ηχώ και την κατάφωρη ανυπαρξία επικοινωνίας και επαφής. Η παγερή σπηλιά στην άκρη του νου, στην οποία καταφεύγει κανείς από ανάγκη και απόγνωση, για να αποφύγει τα σκάγια της επόμενης ασυνεννοησίας, και μετά χάνει την έξοδο στη δαιδαλώδη δομή της ακαταληψίας. Μια ολόιδια σιωπή τον έσπρωξε κοντά της. Και οι δύο ίδιες σιωπές βρέθηκαν και συντονίστηκαν, ενώθηκαν και έδωσαν καλειδοσκοπικά σχήματα, ήχο καμπάνα και στίχους νεράκι. Δημιούργησαν έναν ολόκληρο κόσμο από το τίποτα. Δηλαδή, όπως ακριβώς γίνονται τα λουλούδια, τα παιδιά, οι ήλιοι και οι πλανήτες τους. Τη σύνθεση αυτή την ονόμασαν «Σιωπηρή συμφωνία για δύο σε ‘μη’ μείζονα», γιατί επιτρέπονταν όλα, αφού ήταν ολοδικά τους.
Πέρασε αρκετός καιρός και άλλος τόσος. Μέχρι που μια μέρα οι πυροβολισμοί άρχισαν να ακούγονται ξανά. Στην αρχή σποραδικά και από πολύ μακριά, σαν από άλλο κόσμο και στη συνέχεια πιο δυνατά κι’ από κοντά, μέσα από το ίδιο σπίτι. Εκείνος και εκείνη έτρεχαν στους διαδρόμους και κρύβονταν στις ντουλάπες και στα πατάρια, για λίγη ησυχία. Λίγη σιωπή. Την ανακουφιστική σιωπή/παύση με το σίγουρο τέλος. Αλλά όσο οι σιωπές-παύσεις πύκνωναν και απλώνονταν, άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους σε μια μεγάλη σιωπή. Κι έτσι, ήρθε πάλι η σιωπή-σπηλιά. Εκείνη που καταφεύγεις από απόγνωση, για να μη σε πάρουν τα σκάγια της επόμενης ασυνεννοησίας. Η σιωπή που σε εγκλωβίζει για χρόνια στο χρόνο της. Η καταληκτική, σαν ιστός αράχνης σιωπή. Η πυκνή σα βούτυρο, λιγωτική
σιωπή.

(το παραπάνω κείμενο αναπαράγεται με copy-paste σε διαφορετικούς τυπο-γραφικούς χαρακτήρες και όσες φορές αφορά τον καθένα)



(στον Herr Dr. Νεκ Αλεβ :))

Wednesday, November 22, 2006

BARE MENU
APPETISERS:
chewing identities
swallowing simulations
digesting the obvious
MAIN DISHES:
feeding the masterplan
excreting our selves.
LET'S DO LUNCH.
(Photo by Vanessa Beecroft, 'Performance VB52', 2003)

Sunday, November 19, 2006

SERIAL KILLERS II : ΔΙΨΑ ΓΙΑ ψ-ΑΙΜΑ.



Κι εκεί που η άνθρώπινη προοπτική είχε ήδη αρχίσει να διαγράφεται δυσοίωνη, μια νέας γενιάς s
erial killers άρχισαν να εξαπλώνονται με γρήγορους ρυθμούς. Δε μιλάμε πλέον για το παρωχημένο είδος ψυχοπαθών που αφαιρούν καθ’ έξιν και κατά συρροή βιολογικές οντότητες, αλλά για ένα νέο υβρίδιο serial killer, τους huborgs. Oι huborgs είναι άνθρωποι που σταδιακά και κατά βούληση αντικαθιστούν τον ανθρώπινο ψυχισμό τους με λογισμικό ανδροειδών και στη συνέχεια, γίνονται ψυχροί εκτελεστές της ψυχο-συναισθηματικής οντότητας των θυμάτων τους. Μπορεί να ακούγονται τρομακτικοί, αλλά δεν τους φαίνεται καθόλου. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ένα huborg εξ όψεως. Είναι καθημερινές παρουσίες, που κυκλοφορούν ανάμεσά στους ανθρώπους, συνεργάζονται μαζί τους, κινούνται σε όλους τους κοινωνικούς κύκλους, δείχνουν απόλυτα ισορροπημένοι, είναι ευγενικοί και κοινωνικοί, γοητευτικοί, ερωτεύσιμοι, επιτυχημένοι. Οι huborgs, πριν γίνουν κατά συρροή δολοφόνοι ψυχών, πρώτα γίνονται βιαστές των δικών τους βιωμάτων και δήμιοι του συναισθηματικού τους γίγνεσθαι, στο βωμό της αυτοκυριαρχίας, της αυτοσυντήρησης και της εγωπάθειας. Καταργούν τους υποδοχείς της ευαισθησίας, τους αντικαθιστούν με κρυφά USB ports και με τη δικαιολογία ότι τα συναισθήματα είναι δείκτης αδυναμίας, φορτώνουν ένα ειδικό πρόγραμμα που διαγράφει όσα ‘κατά λάθος και εκ παραδρομής’ έχουν νιώσει.
Αφού λοιπόν εκσυναισθηματωθούν πλήρως, εμφανίζονται με ένα σενάριο εικονικής αυτογνωσίας, για να ακυρώσουν και τα συναισθηματικά βιώματα των άλλων. Με συνοπτικές διαδικασίες, νηφαλιότητα και κλινική αποστείρωση εκτελούν το τέλειο έγκλημα χωρίς αποδεικτικά στοιχεία και η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε επόμενο θύμα. Παράλληλα με την καταστροφή των συναισθημάτων, τα huborgs συχνά μολύνουν τα θύματα τους με ιό που μεταφέρει το δικό τους λογισμικό, μετατρέποντας έτσι πολλές φορές τα θύματα σε θύτες. Τα huborgs είναι αποτέλεσμα εργαστηριακών πειραμάτων νανοτεχνολογίας, όπου οι ερευνητές έχασαν τον έλεγχο, όταν νανορομπότ που εμφύτευσαν σε ανθρώπινο dna αυτονομήθηκαν. Το νέο είδος που προέκυψε βρίσκεται πλέον παντού. Είναι φίλοι και συγγενείς των ανθρώπων, άσημοι και διάσημοι. Είναι η κακοπροαίρετη γειτόνισσα που μισεί τα ζώα, ο 'macho' που δέρνει τη γυναίκα του, ο γιατρός που πειραματίζεται με τα πρωτόκολλα των ασθενών του για να τα 'παίρνει' από τις φαρμακευτικές, ο ασυνείδητος οδηγός που εγκαταλείπει το θύμα του στη μέση του δρόμου, ο πολιτικός που καλύπτει το σκάνδαλο υγείας διακυβεύοντας το μέλλον των παιδιών, ο σχεδιαστής του computer game που βάζει τους πιτσιρικάδες να σκοτώνουν γιαγιάδες και μωρά στις οθόνες του υπολογιστή για να κερδίζουν πόντους, ο δημιουργός του cartoon με τα ξεκοιλιάσματα...
Ο κατάλογος είναι πολύ μακρύς.
Με τους ρυθμούς που εξαπλώνεται η δράση τους, σε λίγα χρόνια τα huborgs θα έχουν ολοκληρώσει το έργο τους.
Κανείς δε θα ξαναδιαβάζει ποίηση, τέχνη δε θα υπάρχει και για αγάπη, ούτε λόγος.
Όλοι θα εργάζονται σε εργοστάσια και πολυεθνικές και το βράδυ θα βλέπουν reality shows.
Η μόνη ελπίδα σωτηρίας της ανθρωπιάς (ό,τι θα έχει απομείνει από αυτή) θα έγκειται πλέον στους cymans, τα ανδροειδή τύπου Johnny Walker.

Helter Skelter, Splatter rules!





A Dream Within A Dream


Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

- Edgar Allan Poe -

Friday, November 17, 2006

Βοήθεια! Serial killers με pampers!


Τα έχω χαμένα. Είδα το cartoon για το οποίο λυσσάνε όλα τα παιδιά σήμερα, όπως λυσσάγανε παλιότερα για τους Simpsons και ακόμα πιο πριν, για τον Snoopie. Δεν είναι άλλο από ένα ολιγόλεπτο splatter, εφάμιλλο του Σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι. Αυτοακρωτηριασμοί, χέρια-πόδια στο blender και τα μυαλά στα κάγκελα. Μόνο που εδώ ο κυνισμός είναι πολύ ισοπεδωτικός, γιατί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα περνάς από την αθωότητα και το naive σε κατάσταση 'Εξορκιστή' και βάλε. Το twist to the tale σπάει κόκκκαλα. Εγώ που ανήκω σε άλλη γενιά έπαθα σοκ με τη βιαιότητα και την ωμότητα των εικόνων, αν και σε μορφή cartoon. Τα πιτσιρίκια γελάνε με αυτό και διασκεδάζουν. Τι ακριβώς συμβαίνει; Εξοικειώνουν τη νέα γενιά στην ωμή βία από το δημοτικό, για να αντέξει το σκληρό κόσμο στον οποίο καλείται να επιβιώσει, ή εκκολάπτεται από το σύστημα μια γενιά σειριακών δολοφόνων; Αν ο σαδομαζοχισμός είναι πλέον η βασική προϋπόθεση για τις μελλοντικές ανθρώπινες σχέσεις, τότε καλά θα κάνουμε να εντάξουμε στην καθημερινότητα και τα περιβόητα videos από τα σχολεία...
Υ.Γ. Εγώ ζω στο μικρό σπιτι στο λιβάδι, φαίνεται. Ένα δίωρο αφού ανέβασα αυτό το ποστ συνομίλησα με τον Παναγιώτη, ετων 9, και σας παραθέτω μέρος όσων μου αποκάλυψε:
"Είναι πολλά παιχνίδια για το play station που έχουν σκοτωμούς, ξεκοιλιάσματα και κομμένα κεφάλια. Διαλέγεις το όπλο σου. Εγώ σκότωσα μια γιαγιά με μαχαίρι στο δρόμο και κέρδισα πόντους και λεφτα. Η ξαδέρφη μου με πέρασε, γιατί σκότωσε δύο γιαγιάδες. Έχει πλάκα. Μπορείς να πουλάς και ναρκωτικά, αλλά αυτός ο κωδικός είναι λίγο κακός. 'Εχω κι ένα game με συμμορίες που σκοτώνουν κόσμο...Αυτά όλα γράφουν από 18 και πάνω, αλλά όλοι έχουμε γιατί μας τα αγοράζει η γιαγιά και ο παπούς"
Υ.Γ2: Αφού είναι από 18 και πάνω, ησύχασα! Μη γεμίσουν και τα αναμορφωτήρια. Να' ναι ενήλικες και ώριμοι οι σειριακοί δολοφόνοι. Αν και όπως είπε ο Παναγιώτης, υπάρχουν οι καημένοι οι παππούδες που κάνουν τα 'βαποράκια' ερήμην τους. Εγώ πάλι, θέλω επειγόντως dormicum overdose κατόπιν τούτων, ή μια επιτυχημένη λοβοτομή, έτσι ώστε αν ποτέ έρθει η ώρα να με ξεκοιλιάσουν για πλάκα, να έχω τουλάχιστον δικαιολογία που θα δεχτώ παθητικά τη μοίρα μου.

Wednesday, November 15, 2006

Mark Dion, 'Library for the birds'

Tα πραγματα στη θέση τους.

Στα αρχεία:
οι ακυρωτικές συγγνώμες,
οι ψευδείς δηλώσεις,
οι εφέσιμες υποσχέσεις,
οι διμερείς συμβιβασμοί,
οι ματαιώσεις των συναισθημάτων,
οι παραβλέψεις εκ προμελέτης,
οι παραγραφές των μνημών,
οι υπόλογοι έρωτες,
τα πειστήρια ανοχής.
Στα αρχεία.

Να αδειάζει ο τόπος.
Του καθενός η αλήθεια,
δικαιώνεται
μόνη της.


Monday, November 13, 2006

Ο σουρεαλισμός

καλά κρατεί









1. Ηieronymous Bosch, 'Hell' (detail), c.1500)

2. Salvator Dali, 'The great masturbator', 1929
3. Moriko Mori, 'Wave UFO' 2003


ή αλλιώς,

λογική και πραγματικότητα:

καμία σχέση.

Είδα το 'Babel'. Αριστοτεχνική υπερπαραγωγή. Όμως, πολύ αγχώθηκα και κάποια στιγμή μέχρι που νευρίασα από το overdose απελπισίας. Αλλά τελικά, η αίσθηση που μου άφησε ήρθε να κουμπώσει με τις σκέψεις που κάνω τελευταία σχετικά με τις ανατροπές και το χάος που επιφέρουν. Γιατί τελικά, το τυχαίο και το πέρα από κάθε φαντασία είναι αυτό που ορίζει την εκάστοτε πραγματικότητα, όσο και αν εμείς τη σχεδιάζουμε, τη φανταζόμαστε και την προγραμματίζουμε. Συνήθως, αυτό που συμβαίνει δεν έχει καμία σχέση -σαν τελικό αποτέλεσμα- με αυτό που επιθυμούμε να συμβεί. Ως δια μαγείας, θα γίνει ένα 'τσικ' και θα πέσουμε έξω στις προβλέψεις μας. Αυτό το ζούμε καθημερινά κι εδώ είναι που μπαίνει το οξύμωρο της ύπαρξης: Αμ ξέρουμε ότι γκρεμίζεται από μόνο του κάθε βράδυ, αμ το χτίζουμε ξαναμανά κάθε πρωί, αμ δεν επιτρέπονται κι οι βάρκες ως εναλλακτική. Σα σενάριο του Κιμ Κι Ντουκ. Από αύριο Γκάρφιλντ και πολύς μου είναι.

Chance is God's real name.

Δε θυμάμαι ποιός το είπε, αλλά συμφωνώ απολύτως.





Sunday, November 12, 2006

GIRLTALK

Photo by Cindy Sherman

"Women can fake an orgasm,

whereas men can fake

entire relationships"

-Sharon Stone-


Question:

"Is this what happens when we insist on lusting for the right (wrong?) part of the brain? "

- not Sharon Stone-


Answer:

"THE TRUTH IS OUT THERE"

- the x-files -

















Between the conception and the creation,Between the emotion and the response,
Lies the shadow.


-T.S. Eliot-

Saturday, November 11, 2006

SHOW ME YOUR SHOES AND I WILL SHOW YOU MINE.



















There is no other explanation. I must be related to the late Imelda Marcos.
I turn my head with heartbreaking indifference to a nice dress.
I see right through a beautiful shirt.
I give the icy look to a fancy skirt,
BUT,
I melt at the sight of a drop-dead-gorgeous pair of shoes. I honestly do. I get all the symptoms: butterflies in my stomach, weakness at the knees, the works.
I have shoes for all occasions and from all eras. The 80's the 90', even my mom's shoes from the sixties (she was a fashion statement all of her life) waiting for the fashion turnover to wear them again.
Being an authentic shoe-fetishist, my final and irreversible opinion about a man is formed by -yes, I am not ashamed to admit it- the lowest part of his body. He has got to pass my Shoe-Sock Combination Judgement Test (SSCJT).
He can have the looks of Ed Harris, the temperament of Picasso, the wit of Woody Allen and the sensitivity of Ghandi, but If he fails the SSCJT, he is history. Just like Ghandi.

(I am exagerating a little, as you understand. If you happen to be the guy whose profile I just described, get in touch. We'll fix the shoe problem together)

Friday, November 10, 2006

Heimo Zobernig, 'Real'
Get up and smell the coffee. Get going. Get on with the assignment. Get a grip. Get along with it. Get the picture. Get serious. Get it right. Get out. Get laid. Get a life. Get real. This is not a mantra. This is it.

The persistance of the old thing

Merlin Carpenter, 'Very interesting'









white cube artist, patchwork












Absence

I visited the place where we last met.
Nothing was changed,
The gardens were well-tended,
The fountains sprayed their usual steady jet;
There was no sign that anything had ended
And nothing to instruct me to forget.
The thoughtless birds that shook out of the trees,
Singing an ecstasy I could not share,
Played cunning in my thoughts. Surely in these
Pleasures there could not be a pain to bear
Or any discord shake the level breeze.
It was because the place was just the same
That made your absence seem a savage force,
For under all the gentleness there came
An earthquake tremor: Fountain, birds and grass
Were shaken by my thinking of your name.

-Elisabeth Jennings-


The exhaltation of a new fling




Feeling at the top of the world

Everything new is an untouched canvas waiting to come to life. And so it is with this blogging experience. Simulating the excitement of a new fling. The same high, the same fixation, the same expectations, the same feeling of power bursting with creativity. So far, so good. No need for chocolate. But how long does this last? Habit is a killjoy. How does one prolong the sensation and how do we prevent the inevitable?




Thursday, November 09, 2006

BLACK HUMOR
IS A FINE ART
Black humor is the essence of the artist.
It is the defense mechanism of the sensitive. It is a way to agress without being arrested. It is self-erasing. It is the last means to communicate desperation. It is the way to postpone suicide.

























Mauricio Cattelan, 'the pope hit by a meteorite'

Get the message?


Got it.




Good.

Each of Jenny Holzer's text is a thousand images. In the age of individuality, her conceptual work is the contemporary equivalent of monumental art. One mind over all matter.




The amusement dark








It's breathless on the Mary-go-round.





Mary Hadalittlelamb.
Once upon a time, there was a girl named Mary Hasalittlelamb (more precisely, she had two). And she was quite quiet and content. One day, while she was out shopping, she lost them both lambs. Since then, Mary changed her name to Mary Hadnolambatall and she started blogging around, lost and desperate for substitutes. And so the story goes...

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna